Bad Dream Z Human ตอนที่ 5 มาเเล้วครับพ่อเเม่พี่น้อง!!

<<
ภาพประจำตัวสมาชิก

Zombie
Zombie

โพสต์: 19

ลงทะเบียนเมื่อ: 29 เม.ย. 2013, 18:07

โพสต์ 01 พ.ค. 2013, 22:21

Bad Dream Z Human ตอนที่ 5 มาเเล้วครับพ่อเเม่พี่น้อง!!

เนื้อเรื่องใกล้เคียงชีวิตจริงหน่อยนะครับ ผมเเต่งจากใจเลยนะครับ ติชมกันได้นะครับ ผมจะได้เอามาปรับปรุงนะครับ

ตอนที่ 1
ณ ห้องของเด็กวัยรุ่นคนนึง ไม่ได้ปิดม่าน เพื่อจะได้มองเห็นพระอาทิตย์ตก ตอนหกโมงเย็นกว่าๆครับนั่นก็คือผม ผมชื่อ “เล็ก. ชื่อจริงคือ “อณูสิทธ์ มาริกิ"
ผมตื่นจากเตียงหนึ่ง นั่นก็คือห้องของผม ที่คล้ายๆรังหนู อยู่คอนโดเเถวบางบัวทอง ผมเป็นคนไทยเชื้อสายญี่ปุ่น ผมโตที่นี่ เพราะพ่อเเม่ของผมได้เสียชีวิตตอนที่เขารับราชการที่ BSAA? ประมาณนี้เเหละ ผมไม่รู้หรอกเพราะตอนนั้น ผมอายุเเค่สองขวบเอง
ผมได้มาอาศัยกับอาของผมครับ เขาชื่อ “ศักด์” อาศักดิ์ใจดีมากเลย ผมอยู่นี่มาจนตอนนี้ผมอายุ 19 เเล้วครับ เรียนโรงเรียนเเถวนั้นเเหละครับ วันนี้ผมได้ไปทำอะไรต่อมิอะไรมาเหนื่อยมากเลย ผมเลยลากสังขารตัวเองที่เหนื่อยจากการ ซ้อมบาสครับ ในระหว่างที่ผมกำลังจะนอนลงที่เตียงนอนราคาถูก ผมได้ยินเสียงคนวิ่งมาเคาะประตู
ก็อก ก็อก . . .
เเล้วมันก็เปลี่ยนเสียงเป็น
ปั้งๆๆๆๆ. . .
ไม่ใช่เสียงปืนนะครับ เต่เป็นเสียงทุบประตูเเล้วพูดว่า
“เปิดประตูหน่อย”
เสียงผู้หญิงผมเอะใจนิดหน่อยครับ “คัยนะ เฮ้คัยนะ!” ผมมายืนที่หน้าประตู เเล้วตะโกนถาม
“เธอบอกว่าเปิดห้องของคุณก่อนเถอะ นะคุณห้อง 804”
ผมก็เปิดนะครับ เเต่เราผมก็ตกใจยั่งกว่าเดิมอีก เธอคือ เด็กผู้หญิง อายุน่าจะราว 15 ครับ เอ่อๆ น่ารักจังเลย ผมพูดในใจ
“ขอนอนห้องนี้กับพี่ได้มั้ยคะ” น้องคนนั้นถาม ผมยังเคลิ้มกับหุ่นเเละหน้าตาของเธอมากเลยครับ สุดยอดเลย
“พี่คะ!” เธอพูดย้ำ
ผมถึงกับสะดุ้งเลย
“อ่า . . . . ได้นะ เเล้วพ่อเเม่ละ”ผมถามพร้อมมองตาเป็นมัน
“ไม่รู้อยู่ดีๆก็วิ่งเข้ามาทำร้ายร่างกายของหนู เเล้วเขาก็ไม่พูดไม่อะไรเลย หนูเลยหนีมา” เธอบอกทั้งน้ำตา
ผมบอกว่าได้ๆๆ นั่นห้องนอนพี่ไปนอนได้เลย เด๋วพี่นอนโซฟา
“ว่าเเต่น้องเอาจริงเหรอ พ่อเเม่ไม่ว่าเหรอ“
“พ่อเเม่หนูคงเมานะคะ “น้องเขาตอบด้วยสีหน้าหมอง
ก็เห็นในนะผมนะสงสัยจะเกิดขึ้นบ่อย ผมนึกขึ้นได้ว่าในห้องผมที่จะให้น้องเขาเข้าไปนอน มันมีภาพ โป๊ เเละ ภาพการ์ตูนเเนวโดจินติดอยู่
“ฉิบหองเเล้ว“ ผมอุทาน
น้องเขาถามว่า “อะไรเหรอคะ“
“เอ่อน้องคับ อย่าเพิ่งนะ เด๋วพี่ไปจัดที่นอนเเปปนะ“ ผมตอบพร้อมเหงือตก
“คะๆๆ“ เสียงตอบจากคนที่ผมกำลังอยากคิดลึกมากเลย
ไม่ถึงห้านาทีหรอกครับ ด้วยความเร่งรีบของผม
“หนูขออาบน้ำห้องพี่ได้มั้ยคะ คือเเบบว่า หนูไม่กล้ากลับเข้าห้องของหนู“
ผมสังเกตท่าทางน้องคงอาย ผมเลยบอกว่า
“ตามสบายครับ ผมเลยเดินไปหน้าระเบียง เพื่อตากลมเล่น เพื่อไม่ให้คำว่าหื่นครอบงำผม“
ผมมองไปข้างล่างเห็นคนวิ่งไล่จับกัน เเละรถไฟไหม้ มีคนนอนตาย ผมมองเเบบตกใจ
“เฮ้ยนี่มันเชี้ยไรว่ะ“
เเต่ที่ยิ่งตกใจกว่านั้น คนที่นอนตายอยู่กลับลุกขึ้นมา เเล้วเดินกระเผกๆไปๆมาๆ ผมเลยรีบวิ่งไปที่โทรทัศน์ เสียปลั๊ก เเละ เปิดดู บางช่องคลื่นหาย ผมกดไปมาถึงช่องสาม มีกาารเเถลงการออกมาครับ ว่าเกาหลีเหนือ ได้ยิ่งขีปนาวุธประหลาดมาลงที่ย่าน ปากเกร็ด เเละเกิดควันประหลาด
เเล้วคนที่สูดดมมันเข้าไปจะเกิดอาการอักเสพ เเละสติเเละจะเป็นคนละคน เหมือนสารเสพติดที่ทำให้คนเป็นคล้ายซอมบี้ ผมร้องเห้ย
“ซอมบี้ห่าไรวะ“
เสียงโทรทัศน์ดังต่อว่า มันคงอาจเหมือนโคเคนผสมกับสารบางอย่างที่เป็นคล้ายเชื่อโรคที่ติดต่อ เเล้วอยู่ดีสัญญาณก็หายไปครับ ผมพูดมันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย เเล้วลองนึกที่น้องคนนั้นพูด อาจจะเกี่ยวข้องก็เป็นได้สักพักก็มีเเถลงการณ์อีก
“เอะสัญญาณโทรทัศน์มาเเล้วเหรอ“ พูดด้วยความเซ็ง เพราะผมใช้ของ ทรูมูฟครับ จานเเดง
คนในโทรทัศน์เป็นคนที่ทั่วประเทศไทยทุกคนรู้จัก นั่นคือ นายกหญิงคนเเรกของประเทศไทยครับ เขาอ่านเเถลงการณ์ว่า ขีปนาวุธที่ตกลงมานั่นเป็นอาวุธชีวภาพ ชื่อ BIOZ/A7x เป็นสิ่งที่ร้ายเเรงมาก มันจะทำให้คนที่ได้สูดดมนั้นกลายเป็น คนกินคน ที่เรียอีกอย่างว่าผีดิบ หรือ ซอมบี้ที่รู้จักกันดีในหนังหลายๆเรื่อง เเล้วจู่หน้าจอโทรทัศน์ของผมก็กลายเป็นเเทบสี เเสดงให้เห็นว่า สัญญาณโดนตัดโดยสมบูรณ์เเบบ
ผมเลยนั่งรอน้องคนที่มาพักอาศัยด้วย
“เเต่เเมร่งนานเกินไปเเล้ว“ ผมพูดในใจ
“นี่เเหละน่อผู้หญิง เข้าใจยาก“
เเต่ผมก็เอะใจ หรือว่าน้องเขาอาจจะสูดดมสารนั้นมาด้วย หรือ โดนกัดนะ ผมรีบวิ่งไปหยิบไม้กลอฟของอาที่อยู่ข้าง หน้าห้องนอนผมครับ ผมค่อยๆย่องไปหยิบเเละเดินไปหน้าห้องน้ำ ผมกระเเทกเข้าไปในห้องครับดังโครม พระเจ้า ผมอุทานออกมาลั่นห้องเลยครับ
“ขาวโบ๊ะ โนตม!!!!!!“ ตาข้างชั่วขณะ เพราะเธอกำลังถูสบูอยู่
เเละเเล้ว ผมก็โดนน้องเขาเตะเข้าที่หน้าเลย เเละพร้อมคำด่าครับ พอเรื่องมันเริ่มเงียบ ผมก็อธิบายเรื่องทุกอย่าง ว่าเกิดอะไรขึ้น น้องเขาก็ร้องไห้
“เเล้วบอกว่าพ่อเเม่ของหนูคงจะ จะ จะ . . “เธอร้องไห้กับสะอื้นผสมกัน
ผมเลยสวมลอยพระเอกเดินไปนั่งข้างๆ เเละรักษาระยะห่างด้วยเพื่อความปลอดภัยเเล้วบอกว่าความจริง
ถ้าน้องไม่เชื่อก็ไปดูที่ตาเเมว หรือไม่ก็ระเบียง ว่ามันเป็นเรื่องจริง
น้องเขาก็ไปมองเเล้วร้องไห้หนักกว่าเดิมอีกเดินไปเดินมารอบตัวผมเเล้วก็นั่งบนโซฟา
เเล้วผมก็ถามน้องว่าโดนกัดอะไรมั้ย หรืออะไร น้องเขาบอกว่าไม่นะ น้องเขาเห็นเเล้วขัดขืนหนีมาได้ ผมเชื่อเลย เพราะเธอเตะหน้าผมสะหันเลย เเละเเล้วน้องเขาก็เดินมาทำเเผลให้ เเล้วบอกว่า“ขอโทษนะคะพี่“
ผมบอกว่าไม่เป็นอะไร
“เเค่นี้ไกลหัวใจ เเต่ใกล้ลูกตา“
ผมคุยกับน้องปลอบน้องเพื่อให้น้องหายกลัว เเละถามเรื่องต่างๆๆ ปรากฏว่า น้องเขาชื่อ ต้นน้ำ อาย 15 อยู่ เคยเรียนมวยไทยมานิดหน่อย พ่อเเม่ทำงานเกี่ยวกับไกด์
เเละชอบกินเหล้า เบียร์ ไวน์ ทั้งพ่อเเม่เลย น้องเขาเล่าเรื่องถึงพ่อเเม่ทีไร ก็ร้องไห้ออกมา ผมก็เปิดหนังให้น้องเเก้เครียด ตอนนี้ สองทุ่มกว่าเเล้ว ผมกะจะเเกเครียดใหน้อง เเต่ผมดันเครียดเเทน เพราะมีเเต่หนังโป๊ ผมเลือบไปเห็นหนัง เรื่อง ไอ้เเมลงปอเเมน อะดูก็ดูยังดีกว่าเปิดหนังโป๊ละว่ะ ผมพูดในใจเเล้วเปิดนั่งดูกับน้องหัวเราะไปด้วยกัน
จนผมรู้สึกชักจะชอบน้องเขาเเล้วสิ ดูจบผมก็บอกว่าไปนอนได้เเล้ว พรุ่งนี้เราต้องหนีจากความจริงกัน เเละคืนนี้ที่เราต้องนอนกัน ผมเดินไปดูตาเเมวเเล้วเห็นอย่างนั้นมันน่ากลัวมาก คนมีเลือดเต็มตัว หน้าตาหมองเป็นสีเทา และ ทางเดินมีแต่คราบเลือด ผมล็อกประตูเเล้วเดินมา จะนอนที่โซฟา
ต้นน้ำบอกว่า“พี่คะ มานอนในห้องเดียวกันเถอะ หนูกลัว“
ผมยิ้ม เราสองคนต้องรอด เชื่อพี่สิ หลับได้เเล้ว กล่าวด้วยสีหน้าเครียดนิดๆ
น้องเขาพูดว่า“พี่นอนเเละอย่าคิดลึกนะ“
ผมพูดหยอกว่า“ ถ้าจะทำก็ทำไปนานเเล้ว“ เเล้วผมก็ชิงนอนก่อนกลัวโดนต่อย
เเละคืนเเรกกับความจริงที่โหดร้าย กำลังจะผ่านไป! ความเป็นจริงที่เหมือนเศษแก้ว คอยบาดหัวใจและทิ่มแทง ผมก็กลัว แต่เราต้องยอมรับ ความจริงนั้นจะน่ากลัวแค่ไหน ผมพูดในใจว่า
“ผมจะรอดจากเหตุการณ์ที่เหมือนกับฝันร้ายที่ยากจะเชื่อได้ในคืนเดียว เราจะรอดได้อีกกี่วัน! “

*โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ*
รูปภาพ

Facebookของผมนะครับ
https://www.facebook.com/LoveAiryVeryMuch?ref=tn_tnmn
ติชมกันได้นะครับ!!! >< :e3
แก้ไขล่าสุดโดย BeeryUBR.HWP/A7xP เมื่อ 15 พ.ค. 2013, 10:34, แก้ไขแล้ว 5 ครั้ง.
<<
ภาพประจำตัวสมาชิก

Zombie
Zombie

โพสต์: 19

ลงทะเบียนเมื่อ: 29 เม.ย. 2013, 18:07

โพสต์ 03 พ.ค. 2013, 13:00

Re: Bad Dream Z Human ฝันร้ายของมวลมนุษย์!

ตอนที่ 2 จะมาวันนี้ตอนเย็นนะครับ!!!
รูปภาพ
<<
ภาพประจำตัวสมาชิก

Zombie
Zombie

โพสต์: 19

ลงทะเบียนเมื่อ: 29 เม.ย. 2013, 18:07

โพสต์ 03 พ.ค. 2013, 16:16

Re:Bad Dream Z Human ฝันร้ายของมวลมนุษย์! 2

Bad Dream Z Human
ตอนที่ 2
เช้าวันใหม่ที่ไม่สดใส มีแต่ความเศร้าหดหู่ ไม่มีเสียงรถวิ่ง ไม่มีเสียงที่ในชีวิตของ ประจำวันของคนปกติ มีแต่เสียงที่น่ากลัว เสียงของอะไรบางอย่างที่ออกมาจากลำคอ เสียงของคนที่กระหายกินคน เสียงที่ผมไม่อยากเชื่อกับเหตุการณ์เมื่อคืน ผมคิดว่าฝัน ฝันนั้นตื่นเช้ามาก็หายก็ลืมหรือยังจำได้เลือนราง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความฝัน มันไม่ใช่เนื้อเรื่องของเกม แต่มันคือความจริง โลกนี้กำลังเผชิญกับอาวุธชีวภาพ ที่มันคล้ายเชื้อโรคที่เป็นโรคติดต่อจากการกัด และสูดดม แต่ตอนนี้คงไม่มีให้ดมแล้วมั้งครับ เพราะตอนนี้มันได้จางหายไปแล้ว ตอนนี้มันได้ขยายเชื้อโรคไปทั่วเขตปริมณฑลแล้ว ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ผมลุกจากเตียงอันน่านอนเพราะ ได้มีหญิงสาวคนหนึ่งมานอนด้วย ผมลุกไปอาบน้ำ หาเสื้อผ้าใส่ ผมก็เดินเข้าไปในห้องของอาศักดิ์ เพื่อหาของที่พอจะใช้เพื่อความอยู่รอดระหว่างที่ผมกำลังค้นนั้นเอง
ตื้ด!!! ตื้ด!!!
โทรศัพท์ผมดังขึ้น ผมก็แปลกใจว่าคัยโทรมา แต่ก็แอบหวังว่า คงมีคนรู้จักเรายังไม่ตายหรือกลายเป็นซากศพเดินได้ ผมกดรับด้วยสีหน้าแอบดีใจนิดๆ ผมไม่เคยเมมเบอร์คัยเลยนะครับ เลยไม่รู้ว่าคัยโทรมา
“ไอ้เชี้ยเล็ก เมิงยังไม่ตายเหรอ”
เสียงที่ผมคุ้นเคยมากเลย นั่นก็คือเพื่อนซี้ผมเองครับ มันชื่อ เฟิส เพื่อนตั้งแต่วัยเด็ก สนิทกันจนรู้นิสัยกันมา เกรียนด้วยกัน ร้องไห้ด้วยกัน ซึ่งตอนนี้ก็เหมือนกัน เราสองคนกำลังจะ ตกยากด้วยกัน!!
“เออ กูยังไม่ตาย ว่าแต่เมิงอยู่ไหน มาหากูได้มั้ย กูกำลังเตรียมของ”
“ใกล้ถึงคอนโดเมิงแล้ว ตอนนี้กูอยู่ทางสี่แยกของทางเข้าคอนโดเมิง กูเดินมาตามซอกมุมตึก แม่งโคตรน่ากลัวเลย กูเพิ่งเอาปืนตำรวจที่เจอมายิงไปหนึ่งตน ไม่สิต้องใช้คำว่าหนึ่งศพที่เดินได้”
“โหดจังนะ กูดีใจนะที่เองยังไม่ตายนะ เมิงอย่าเข้ามาทางหน้าตึกนะ มันอันตราย”
“เมิงลงมาแล้วเหรอถึงบอกว่าอันตราย”
“ป่าว กูยังเพิ่งอาบน้ำเสร็จ 5555” ผมหัวเราะดีใจที่ได้กวนมัน
“โธ่ไอ้เล็ก จะตายห่าแล้วยังมีอารมณ์มากวนอีก”
“โทษๆๆๆ เชื่อกูเถอะให้มาด้านข้างตึกแล้วเดินขึ้นบันไดหนีไฟมา เดี๋ยวกูออกไปเดินรับ ชั้นแปดนะ เหนื่อยนะเฟิส 55555”
“เออๆ นี่ๆกูมีของจะมาเซอร์ไพรส์ด้วยนะ รับรองแกชอบแน่เลยเล็ก”
“เหรอ เอาชีวิตมาให้กูเห็นหน้าก่อนแล้วค่อยโชว์แล้วกัน”
“เออ”
เสียงครั้งสุดท้ายเพื่อนเก่าแล้วก็ตัดสายไปผมดีใจที่มันรอด ลันกำลังมาเยี่ยมผมและจะหนีไปด้วยกัน นี่แหละเพื่อนที่แท้จริงขณะนั้นเองเสียงที่ผมอยากจะบอกว่าชอบเหลือเกินครับ ต้นน้ำตื่นแล้ว เธองัวเงียหัวฟูแก้มยุ้ยใส่ชุดนอนบางนั่งขยี้หัวบนเตียงนอน แล้วพูดว่า
“พี่เล็ก พี่เล็ก . . .”
“จ๋า ต้นน้ำตื่นแล้วเหรอ รีบไปอาบน้ำ เดี๋ยวเราจะไปกันแล้วในห้องครัวมีมาม่าและเนื้อไก่อยู่ พอทำอาหารเป็นใช่มั้ยต้นน้ำ”
ผมพูดตะโกนข้ามห้องจากห้องอาผมไปห้องนอนผม พูดด้วยเสียงเหมือนคนกำลังเจอความรักพูดด้วยเสียงออ่อนหวานกับอ่อนไหว ผมไม่เคยพาผู้หญิงเข้าห้องเลย ตื่นเช้ามานี่ผมก็แก้มแดงเขินเดินไปรอบห้องเพราะ ไม่เคยนอนกับผู้หญิง และที่เขินกว่าอย่างอื่นคือ เธอเป็นคนน่ารัก ผิวขาว(ขาวแบบสาวเหนือนะ) ตัดผมสั้น ทรงเด็กมัธยมต้นของโรงเรียนรัฐบาล
ในระหว่างที่ผมกำลังเคลิ้มอยู่นั่นเอง ผมได้เจอของที่อาศักดิ์เก็บไว้แล้วครับ มันอยู่ในเกะชั้นล่างสุดเลย นั่นคือปืนลูกโม่ครับ น่าจะรุ่น S&W M29 (MAG) พร้อมกับกระสุนอีก สิบสิงนัด ในตัวปืนมีอีก หกนัด ในระหว่างที่กำลังเช็คปืนอยู่ ผมเหลือไปเห็น กุญแจรถของอาครับ กุญแจรถกระรุ่น CHEVLoLET ไอ้ที่มันเป็นเครื่องหมายบวกนะครับ ผมพอขับเป็นอยู่เพราะอานั้นเคยสอนขับอยู่ครับ ในระหว่างนั้น ผมได้ยินเสียงครับ เหมือนคนกำลังย่องเข้ามาข้างหลังผม ผมคว้าปืนแล้วหันไปครับ เล็งเหมือนตุ๊ดกลัวปืนครับ ก็เพราะผมเพิ่งเคยจับนี่นา
“ไงจ๊ะน้องชายที่น่ารัก นึกว่าตายไปสะแล้วนะจ๊ะ”
“พี่มะยม พี่เป็นอะไรมั้ยครับ ผมนึกว่าพี่เป็นอะไรไปแล้ว แล้วพี่เข้ามาในห้องผมได้ไงเนี่ย”
เธอเป็นหลานของอาศักดิ์ครับ เธออาศัยอยู่ชั้นเก้าครับ เธอมาอาศัยที่นี่ก็เพื่อเรียนมหาลัยครับเธออยู่ปีสามแล้ว เธอสวยมากเลยเวลาผมช่วยตัวเองยังนึกถึงพี่เขาเลย 555555 ผมเป็นคนหื่นนะ
“นี่เล็ก เดี๋ยวนี้หัดพาสาวมานอนในห้องแล้วเหรอ . . . ร้ายนะเนี่ย”
“ป่าวๆครับพี่มะยม อย่าคิดอย่างนั้นสิ” ผมตอบด้วยสีหน้าเขินอายนะครับ
ผมก็เลยอธิบายความจริง เล่าตั้งแต่ต้นน้ำเดินเข้ามาในห้อง ตอนที่เธอตกใจตัวสั่น ตอนที่ข่าวแถลงการณ์ ตอนที่เธอเดินเข้าไปอาบน้ำ ตอนที่เราปรับทุกข์นั่งคุยกัน ดูหนังด้วยกัน และนอนด้วยกัน
“นอนด้วยกัน”
เธอพูดเสียงดังใส่หน้าผมจนต้นน้ำเดินออกมาจากห้องน้ำ
“ครับ ก็เธอกลัวนิ ผมก็กลัวแล้วนอนด้วยกัน”
“สวัสดีค่ะ นั้นพี่ของเล็กหรือค่ะ”
“ไม่ๆๆ แค่คนเชื้อสายเดียวกันนะ ว่าแต่นอนกับไอ้หื่นเนี่ย เกิดอะไรขึ้นมั้ย ระวังละ”
“ไม่หรอกคะพี่ พี่เล็กนะเขานิสัยดีมากเลย ก่อนหนูจะนอนห้องเขา เขาบอกว่าแปปนะ เดี๋ยวเก็บห้องก่อนเขาจัดเตรียมเครื่องนอนผ้าห่มให้หนูอีกนะคะ น่ารักมากเลยเขาสุภาพบุรุษมากเลย”
“ไปเก็บภาพโป๊ละสิ”
“อะไรครับพี่มะยม จะเผาให้ผมเงิบเหรอ”
ในระหว่างที่พวกเราคุยกันอยู่ ไม่สิในระหว่างที่ผมกำลังโดนพี่มะยมเผาอยู่นั่นเอง พวกเราได้ยินเสียงปืนครับมันดังมาจากข้างนอกครับเสียงดังหลายครั้งครับ และก็เงียบ ผมรีบวิ่งไปขว้า S&W M29(MAG) เพื่ออะไรไม่รู้แต่มันเป็นสัญชาตญาณของมนุษย์แทบทุกคนมั้งครับที่ได้ยินเสียงปืนในสถานการณ์แบบนี้
มีเสียงฝีเท้าเดินมาที่หน้าห้องผมแล้วครับ ผมถือปืนจ่อที่หน้าประตูรอเลยครับ และแล้วก็มีเสียงดัง ปั้ง ปั้ง ปั้ง และประตูก็โดนกระแทกผมกระโดดหลบเลยครับ พวกผู้หญิงก็รีบวิ่งหนี ไปหลบของมุมห้องครับ ทันใดนั้นเองก็มีเสียงปริศนาที่ผมคุ้นเคยครับ
“เอ่อโทษนะทุกคน ต้องโทษไอ้เล็กโน่น ไหนบอกว่าจะมารอรับกูไง กูบวกกับพวกซอมบี้เล่นแล้วเนี่ย แล้วนี่อะไรเนี่ย สวรรค์นารีเหรอ!”
“อ้าว โทษที นี่มันพี่ กะคนรู้จักกู”
ผมพูดด้วยอารมณ์แบบอึนครับ เพราะโดนเพื่อนสนิทพังประตูทางเข้าครับ ผมสังเกตเครื่องแต่งกายมัน เหมือนมันจะชวนเที่ยวห้างเลย เสื้อคอวี สีขาวแขนกุด กางเกงยีนเดฟดำ ใส่รองเท้าคอนเวิตน์สีเขียว สะพายปืนลูกซองหนึ่งกระบอก มีปืนพกอีกสองกระบอก ในมือมันถือลูกซองอีกหนึ่งกระบอก มันสะพายสายที่ใส่กระสุนลูกซอง สองสายครับ แมร่งแต่งตัวขัดกันมากเลย ผมถามมันว่า
“เอ่อ ที่นี่ไม่ได้จัดงานคอสเพลย์นะ”
“เออ มันเป็นแฟชั่นแค่ช่วงนี้นะ จะไปกันได้ยัง”
มันบอกให้รีบ เพราะพวกเราไม่เวลามาหยอกกันแล้ว อีกอย่างเมื่อกี้มีเสียงปืนที่ไอ้เฟิสมันลั่นไว้หลายนัด พวกซอมคงแหกันมาแน่เลย ผมบอกกับทุกคนว่า เรามีกุญแจรถ ผมพอขับเป็นพวกเราจะไปไหนดี
พี่มะยม ในฐานะที่พี่แก่สุดในกลุ่ม พวกเราควรไปไหนดี
“ขอบใจไอ้หื่น พี่ว่าพวกเราควรไปทางเหนือนะ วิ่งไปตามทางถนนวิภาวดีรังสิต แล้วค่อยขับรถวิ่งเข้าสายเอเชียร์เลย เราน่าจะไปทาง ปทุมก่อนนะ มันน่าจะปลอดภัย หรือเจออะไรก็ดี”
“พี่สาวนี่ นอกจากจะน่ารักแล้ว ยังฉลาดอีก สุดยอดเลย” เฟิสมันชมพร้อมช่วยผมเก็บของ
แล้วมาม่านี่ละคะ
เออใช่ๆๆๆ กินข้าวกันยัง รีบกินกันแล้วรีบไปเถอะ
พวกเราก็รับประทานอาหารแล้วก็เตรียมตัวครับ ในระหว่างนั้นผมเหลือบไปเห็นต้นน้ำนั่งมองรูปภาพพ่อแม่มั้งครับ เห็นเธอมองแล้วร้องไห้
ผมเดินไปข้างหลังของต้นน้ำแล้วบอกว่า(ที่จริงผมเก๊กด้วยหละ)
“ต้นน้ำ ไปกันได้แล้ว มันแก้ไขไม่ได้หรอก ลืมมันซะเถอะ เราจะได้ไม่มีห่วงให้ทุกข์ใจ ปะไปกันเถอะต้นน้ำ”
ผมยิ้มในใจว่าผมเมื่อกี้ต้องหล่อแน่นอน เธอคงชอบผมแล้วมั้งเนี่ย ผู้ชายที่แสนดีอย่างผมนี่มันสุดยอดจริงๆๆ ในระหว่างที่ผมกำลังหลงตัวเองอยู่นั่นเอง ไอ้เฟิสมันเดินมาแล้วบอกว่า
“เล็ก กูว่าพวกเราควรไปหาพวกเพื่อนๆเราก่อนดีมั้ย ไปช่วยคนที่เรารู้จัก พวกมันคงน่าจะอยู่ไม่มากก็น้อย”
อืมๆ ผมพูดด้วยสีหน้าที่เป็นห่วงอาของผม ว่าเขาจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร
พี่มะยมรีบบอกว่าไปกันได้แล้ว มันเสียเวลา พวกผมขนของแต่กระเป๋าสะพายของแต่ละคนจะไม่เหมือนกันครับ กระเป๋าของผมมีแค่ โน๊ตบุ๊ค หูฟัง สมุดป่าว กระสุนลูกโม่ โฟมล้างหน้า และชุดลำลอง 3ชุด
ของพี่มะยมมี ชุดลำลอง(รวมทั้งชุดชั้นใน) 4ชุด เครื่องสำอาง สบู่ ครีม และ ที่ช๊อตไฟฟ้า
ของต้นน้ำมีแค่ ชุดลำลอง 3ชุด สมุดจดอะไรไม่รู้ สนับ ครีม ยาสระผม และ กล้องวิดีโอ
ส่วนไอ้ชอบโชว์เสี่ยว ชุดลำลอง 2ชุด กระสุนปืนเต็มกระเป๋าเลย ไม้เบสบอลเหล็ก PSP GPS
พวกผมค่อยๆเดินไปที่ชั้นจอดรถของคอนโดครับ อันตรายมาก เฟิสมันบอกว่าห้ามส่งเสียงนะ มันจะกรูเข้ามาและถ้ามันเข้ามาก็ให้ทุกคนถ้าพวกมันเข้ามาโจมตีในระยะประชิด ห้ามใช้ปืนถ้าไม่กล้าให้บอกมันเดี๋ยวมันจัดการ มันแพ่มยังไม่ขาดคำ มีซอมบี้ตัวหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ๆพี่มะยม ไอ้เฟิสมันโชว์หล่อเต็มที่เลยครับ มันเอาไม้เบสบอลฟาดเข้าที่ปลายคางของซอมบี้จนมันหงายเลย แล้วมันก็ตีซ้ำจนมันคงคิดว่าคงเละแล้วมั้ง พวกผมรีบเดินเลย เพราะมันน่ากลัวจริง พี่มะยมเกือบกรี๊ดแล้ว ผมรู้ว่าพี่แกต้องกรี๊ดแน่ เลยเอามือผมอุดปากพี่แกก่อน ดีนะเสียงเล็ดลอดแค่นิดเดียว ผมเดินมาจนถึงโซนที่รถอาผมจอดไว้ พวกผมรีบเอาของขึ้นรถครับ ผมนั่งตรงคนขับ เฟิสนั่งตรงซ้ายมือของคนขับ ส่วนต้นน้ำนั่งหลังผม และพี่มะยมนั่งหลังไอ้เฟิส ทุกคนปิดประตู แล้วรีบล็อกทันทีครับ ผมบอกว่าจะเอายัง
“แล้วแต่แกเล็ก หรือว่าจะต้องให้ซอมบี้มาโบกรถให้”
“เอ่อ นี่สถานการณ์ขับขัน เอ็งยังมากวนอีกนะเฟิส”
ผมพูดด้วยสีหน้าเซ็งๆ เพราะเจ้าเฟิสแม่งชอบแซวผมเล่น ผมสตาร์ทเท่านั้นแหละครับ เสียงเครื่องรถยนต์ดัง พวกซอมบี้ที่อยู่ใกล้ๆก็วิ่งกรูกันเข้ามาเลยครับ ผมรีบถอยแล้วใส่เกียร์เหยียบเต็มที่เลย เข้าโค้งวนลงของชั้นจอดรถของคนโด แล้วเบี่ยงรถเข้าตรงตรอกจ่ายบัตรเวลาเข้าอออก แต่มันน่าตกใจนิดหน่อยครับ ที่มันมีไม้แดงๆ ขวางอยู่ผมบอกทุกคนรัดเข็มขัดเร็วๆ เพราะผมจะเหยียบมิดเลยเพื่อกระแทก สิ่งที่กีดขวางพวกผม
โครม!
เสียงกระแทกจนคนในรถสั่นเพราะความกลัวกันเลยเหมือนพวกเรากำลังหนีตำรวจเลย พวกผมขับรถมาตามทางถนนสายสะพานนนทบุรี-บางบัวทอง ตามที่พี่มะยมบอก เพื่อไปหาของที่ๆมีประโยชน์สำหรับพวกเรา
“ตั้งแต่รู้จักเองมานะเล็ก เองนี้ขับรถห่วยวะ แต่ก็ดี ถ้าไม่มีเองป่านนี้วิ่งกันขารากเลย”
“เออ เมิงนี่ปากว่างก็หาเรื่องตลอดเลยนะ ผมพูดพร้อมยิ้มไปด้วย”
ในระหว่างที่พวกเรากำลังเฮฮากันนั่นเองครับ มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น โทรศัพท์ของผมเองครับ ผมไปแวะจอดรถที่ปั๊ม ปตท. ตรงถนนสายบางบัวทอง บางพูนครับ ผมจอดเพื่อคุยโทรศัพท์
“เล็กๆ มาช่วยเราด้วย”
“เอเหรอ ใช่เอปะ”
“เออ ตอนนี้เราอยู่ที่หมู่บ้านเสนาแกรนด์โฮม รีบมาช่วยเรากับพ่อหน่อย ดีใจจังที่นายยังอยู่นะเล็ก ขอร้องละ นะเพื่อน”
เสียงเหมือนคนพยายามหนีหรือต้องการความอยู่รอด แล้วสายก็โดนตัดไปด้วยแบตหมดหรือเงินหมด ผมรีบบอกทุกคนครับ เรื่องที่เพื่อนสนิทผมอีกคนยังอยู่
“เอมันยังอยู่เหรอว่ะ ดีเลยรีบไปช่วยมันเร็ว”
เฟิสมันพูดด้วยความดีใจที่เพื่อนกึ่งลูกหนี้มันยังอยู่
“จะดีเหรอคะ มันคงอันตรายนะคะ” ต้นน้ำพูดด้วยความกลัว
“ไม่ต้องห่วงหรอก พี่มีปืน พี่ไปเจอมา เป็นของตำรวจนะ เห็นรถมันคว่ำและปืนตกและเห็นกระสุนเลยเก็บมา ในที่สุดก็จะได้ยิงคนแบบหนังแล้ว” พร้อมยิ้มแบบเก๊ก
“เอ่อ. . . เฟิส กุว่าเองดูหนังมากไปว่ะ”
ทุกคนก็หัวเราะกันอย่างมีความสุข แต่ในใจผมกับเจ้าเฟิสคงเป็นห่วงเอมากๆน่าดู ผมขับรถมาตามทางตอนนี้ถึงแล้ว หน้าทางเข้าหมู่บ้านจัดสรร เสนาแกรนด์โฮม ผมเคยไปบ้านมันตอนงานวันเกิดมันครับพอจำทางได้ พอมาถึง ผมขับรถไปจอดที่ปั๊มบางจาก ที่ก่อนจะถึงเข้าหมู่บ้านเสนาแกรนด์โฮมประมาณเกือบสองร้อยเมตร ผมบอกว่าให้ทุกคนรออยู่นี่ ห้ามส่งเสียง เพราะพวกซอมมันไวต่อเสียง และอีกอย่างพวกซอมมันคงไม่เห็นพวกพี่มะยมหรอก เพราะรถผมติดฟิล์มหนามาก ไม่ต้องกลัว พวกมันคงไม่เห็นหรอก ในระหว่างที่ผมกำลังบอกทุกคนนั้นเองเจ้าเฟิสมันบอกว่าไม่มีเวลาแล้ว มันเร่งผม ผมเลยแลกเบอร์กับต้นน้ำ เพื่อถ้าเกิดอะไรขึ้นให้รีบโทรหาด่วนเลย และแล้วผมก็เดินไปกับเพื่อนซี้ เพื่อเข้าไปช่วยเพื่อนรักของพวก ในระหว่างที่พวกเราก็เดินถึงทางเข้า ก็เห็นป้อมยามที่มีแต่คราบเลือด ซากคนนอนตายอยู่ และก็ พวกซอมบี้ที่กำลังแย่งกันกินศพอยู่นั่นเอง
“เฮ้ย! พวกมึง อยากแดกเนื้อกูเปล่า??”
ไอ้เฟิสมันตะโกนพร้อมชักลูกซองรอเลย
“มึงตะโกนหาพ่อมึงอะ เด๋วแม่งก็แห่กันมาหรอก จะรอดมั้ยเนี่ย ไอ้สมองกลวงเอ้ย!!!”
ขณะนี้ผมตัวสั่นเลย พวกซอมบี้กว่า ยี่สิบตัวกำลังวิ่งกรูกันเข้ามาเพื่อจะกินผมแน่นอนเลยครับ มันคงหิวมากแน่นอนเลยความหวังของผมจะหมดไปเพราะเพื่อนซี้ไอ้นี่แหละ ผมจะรอดมั้ยเนี่ย และแล้วก็มีอะไรไม่รู้ครับ เป็น . . . .

โปรดติดตามตอนต่อไปครับ

รูปภาพ
แก้ไขล่าสุดโดย BeeryUBR.HWP/A7xP เมื่อ 08 พ.ค. 2013, 19:52, แก้ไขแล้ว 2 ครั้ง.
<<
ภาพประจำตัวสมาชิก

Zombie
Zombie

โพสต์: 19

ลงทะเบียนเมื่อ: 29 เม.ย. 2013, 18:07

โพสต์ 05 พ.ค. 2013, 21:10

Re: Bad Dream Z Human ฝันร้ายของมวลมนุษย์!

ตอนที่ 3 มาพรุ่งนี้ตอน สองทุ่มนะครับ รออ่านกันเลยครับ ขอบคุณทุกคนนะครับที่คอยอ่านของผม ผมขอบคุณครับ!!!!
รูปภาพ
<<

athena-biohazard

ภาพประจำตัวสมาชิก

Licker
Licker

โพสต์: 129

ลงทะเบียนเมื่อ: 19 มี.ค. 2013, 03:24

โพสต์ 05 พ.ค. 2013, 22:26

Re: Bad Dream Z Human ฝันร้ายของมวลมนุษย์!

5555555555

อุตส่าห์แต่งจากใจเลยใช่ไหมเนี้ย
มาแต่งต่อและกันนะ

แต่ตัวละครชายในเรื่องหื่นไปหน่อยนะบางที
I LOVE RUBYKUNG

รูปภาพ
<<
ภาพประจำตัวสมาชิก

Zombie
Zombie

โพสต์: 19

ลงทะเบียนเมื่อ: 29 เม.ย. 2013, 18:07

โพสต์ 06 พ.ค. 2013, 07:23

Re: Bad Dream Z Human ฝันร้ายของมวลมนุษย์!

ผมเเค่ลองใส่นิสัยของตัวเองเเละเพื่อนๆของผมครับ มันจะได้เหมาะสมกับวัยรุ่นอย่างเนื้อเรื่องครับ ขอบคุณครับที่อ่านของผมครับ!!!!
<<

Black Project

ภาพประจำตัวสมาชิก

Licker
Licker

โพสต์: 183

ลงทะเบียนเมื่อ: 16 มี.ค. 2013, 14:13

โพสต์ 06 พ.ค. 2013, 10:44

Re: Bad Dream Z Human ฝันร้ายของมวลมนุษย์!

athena-biohazard เขียน:5555555555

อุตส่าห์แต่งจากใจเลยใช่ไหมเนี้ย
มาแต่งต่อและกันนะ

แต่ตัวละครชายในเรื่องหื่นไปหน่อยนะบางที
เห็นด้วยนะครับ

แต่งได้ไวกว่าผมเยอะสงสัยจะเด็กวัยรุ่น-.-
<<
ภาพประจำตัวสมาชิก

Zombie
Zombie

โพสต์: 19

ลงทะเบียนเมื่อ: 29 เม.ย. 2013, 18:07

โพสต์ 06 พ.ค. 2013, 17:05

Re:Bad Dream Z Human ฝันร้ายของมวลมนุษย์! 3

มาเเล้วครับมาเเล้ว ตอนที่3

วันนี้ไม่มีแดด ท้องฟ้ามืดครึ้มมีแต่ความหมอง เหมือนคนที่กำลังหมดหนทางสู้ บรรยากาศมันเข้ากับเหตุการณ์ตอนนี้
มันชั่งน่ากลัว เมื่อมันเปลี่ยนจากเมืองที่น่าอยู่ให้กลายเป็นนรกบนดิน ผู้คนล้มตาย คนตายกลายเป็นศพ ถึงตอนนี้จะมีความหวัง
แต่ความหวังนั้นมันก็เหมือนความฝัน ที่มันเป็นไปไม่ได้เลย คนบางคนต้องทันอยู่กับความเศร้า
ปวดร้าว ยอมรับความจริงที่ต้องขมขื่น มันก็เหมือนกับสมาชิกของทีมผมบางคน อย่างเช่น ต้นน้ำ
ในระหว่างที่พวกผมบวกกับซอมบี้อย่างไม่คิดชีวิตว่าจะรอด
“เฮ้อเหนื่อยสัสๆเลยว่ะเล็ก กระสุนซองเกือบหมดเลย”
“แล้วมึงจะตะโกนหาพ่องมึงเหรอ เกือบตายแล้วไง!!!”
พร้อมทำหน้าเซ็งๆ เพราะมันเล่นไรไม่รู้เรื่องเลย
แล้วมันก็พูดขึ้นสีหน้าสนุกๆว่า
“เล็ก เราว่าเข้าทางตรงนี่มันจะสนุกออกนะ สนป่าว หรือว่ากลัว!!!”
“เอ่อ!!! เมิงยังไม่กลัวตายอีกเหรอ เก็บกระสุนไว้ใช้ดีกว่านะ เราค่อยหลบซ่อนไปดีกว่านะ”
“กลัวไง นี่ๆๆ จะบอกอะไรให้นะ กูเนี่ยมีเซอร์ไพร์ ตามที่กูบอกไปไง จำไม่ได้เหรอ”
ผมงงกับกับท่าทางของคำพูดและสีหน้าที่ยิ้มแบบอยากโดนตีน
“เซอร์ไพร์เมิงคืออะไรวะ???”
“กูลืมบอกมึงไปไงวะกูมีระเบิด พอไปที่ห้องก็เห็นมึงคุยกันและใช้กูไปช่วยเก็บอีกกูเลยลืมไง”
“อ่อเออ โทษวะกูลืมไหนๆเอามาดูดิไหนระเบิดเมิง”
พอผมพูดจบไอเฟิสมันก็เปิดกระเป๋าออกแล้วพูดว่า
“ใช้ประหยัดๆหน่อยนะ มีอยู่นิดเดียวเอง”
หลังจากได้ดูผมก็พูดขึ้นว่า “นิดเดียวบ้านเมิงสิครับ เต็มเลยมึง ไปหามาจากไหนวะ”
“พี่กูเป็นทหารเก่านะโว้ย เจ๋งปะล่ะ”
“อ่อ กูนึกว่าโจรใต้!! เมิงรีบๆปาสะทีจะตายห่ากันแล้ว รีบไปช่วยไอ้เอกัน”
“เออๆๆ”
ตูม!!!
มันขว้างในท่าที่ส้นตีนมาก แถมมันพูดด้วยแบบพระเอกว่า
“มันไม่ง่ายเลยที่กูจะขว้างระเบิดแล้วไม่เก๊กหล่อ”
“อ่อ พ่อพระเอกหล่อสุดในสามโลกเลย”
“แน่นอนพวก!”
“โลกของมึงมันมีแต่ ภูติ ผี ปิศาจ”
“สัส!? ไปได้แล้ว”
ผมยิ้มแบบสะใจที่เกรียนใส่มันได้
ผมเดินไปเรื่อยจนเกือบถึงตัวของหมู่บ้านครับ แล้วผมก็เจอวงเวียนของตัวของหมู่บ้าน น่ากลัวมากเลยครับ แต่ไอ้เฟิสมันเดินเล่นPSPแบบสบายใจ
เหมือนไม่ได้เกิดอะไรขึ้น มันหันมาถามว่า
“นำทางดิ กูไม่รู้”
“ไม่รู้ก็ระแวงหลังให้หน่อยดิ”
“ไม่ว่างช่วย ลูกประธานาธิบดีอยู่”
“มึงเล่นเชี้ยไรเนี่ย”
“Resident Evill 4 ไง ไม่รู้จักเหรอ”
“เอาเวลานี้มาช่วยตัวเองดีกว่านะ”
“โธ่ อะไรว่ะกำลังมันเลย”
ในขณะที่พวกผมคุยกันนั่นเอง ผมเจอมอไซต์ครับ กุญแจยังคาอยู่เลยครับ น่าจะเป็นมอไซค์ของ Kawasaki รุ่นKSR พอดีผมเป็นนักบิดเก่า
แต่ไอ้เฟิสแม่งวิ่งแซงหน้าไปเฉยเลยแล้วหันมายิ้มและพูดว่า
“เพื่อนกูขอนะ นะ นะ”
“เชี่ย ไม่ต้องเลย เล่น PSP ต่อเลย”
“โธ่ไม่ใจไง ขนาดรถเมิงขับยังน่ากลัวเลย”
“อะไรเมิง ขับก็เหมือนไก่บิน มันเหมือนเอาเงินไปฝากโจรละสัสเอ้ย ถอยๆๆๆ”
“กุไม่ใช่โจร”
“แต่เมิงสันดานให้เลยละ”
“เมิงขับเลยสัส แพ่มอยู่ได้ขี่ดีๆละ ได้สิเพื่อนทำเป็นเมิน”
“แน่ละ เด๋วกูพาคว่ำ”
มันมองหน้าแบบงงๆ แล้วนั่งซ้อนท้ายแล้วเกมต่อ ผมขับมาเรื่อยๆจนเกือบถึงบ้านเพื่อนเอของผม มีแต่พวกซอมยืนต้อนรับอย่างดีเลยมันวิ่งมาเสียง
พวกเลยขับบวกแต่เฟิสมันบอกว่าให้โดด เพื่อปล่อยให้มอไซต์วิ่งไป จะได้ล่อพวกซอมบี้ไปไกลๆ
แล้วก็
“โอ้ยๆๆ!!!! แขนแทบหัก”
เสียงอุทานของไอ้เฟิสจอมวางแผนที่กระโดดท่าแบบพระเอก แต่ผมกระโดดทับแขนมันมันผลักผมออกจากมันแล้วมันก็คว้าของคู่ใจนั่นคือ
ระเบิด มันเก๊กสามวิ มองข้างหน้าอย่างมั่น แล้วก็ขว้างไปให้ตรงกับจุดที่มอไซต์พุ่งไปหาซอมบี้ มันเหมือนหนังมากเลยนะครับ แล้วมันก็ขว้างไป
ตูม!!!!!!!
“เสียงดังสนั่นมากเลยครับ แล้วไอเฟิสก็หันหน้ามาแล้วพูดว่า”
“จะยืนให้มันมากัดไงไอสัสรีบๆเข้าไปช่วยไอเอดิ!”
ผมรีบวิ่งเข้าไปในบ้านเลยครับ เพราะไม่อยากเสียเวลากับการเถียงกับไอ้เฟิส ในระหว่างวิ่งเข้านั้น มีซอมบี้อยู่สามสี่ตัวครับ
ผมคว้าปืนที่เหน็บไว้มายิงครับ แล้วรีบเคาะประตูครับ บอกว่า
“เอ กูมาแล้ว รีบเปิดปนะตูออกมาเร็วเข้า เร็วๆๆๆ”
“ฮะ เล็กเหรอ เล็กมาแล้ว”
“เร็วๆๆๆ กูเหนื่อยแล้ว”
ผมหันไปมองไอ้เฟิสที่มันตะโกนมาจากทางหน้าบ้าน แม่เจ้า มันถือ ซองคู่ ผมยืนงง แล้วตะโกนไปว่า
“ไอเฟิสสส มึงถือซองคู่แล้วมึงจะชักยังไงไอฟายยยย” แล้ไอเฟิสก็ตอบกลับมาว่า
“มึงคิดว่ากูเป็นใครวะ เดะกูทำให้ดู”
“แม่เจ้า”ผมยืนงงพร้อมอุทานไอเฟิสมันชักปืนโดยการยกขึ้นแล้วเขย่า
ผมเลยถามมันว่า “ซองมันชักยากไม่ใช่หรอวะแล้วมึงทำได้ยังไงวะ”
“ก็ก่อนมาบ้านมึงกูนั่งดัดแปลงอยู่ที่บ้านกูไง เฮ้ยมึงช่วยไอเอเสร็จยังวะจะได้รีบไป”
“เออๆช่วยเสร็จแล้วไปเลยไหม” ผมพูดพร้อมพยุงมัน
“เด๋วรอพ่อกับแม่กูก่อนดิวะ ไอเอมันพูดขึ้นมา”
ผมเลยบอกไปว่า “เด๋วกูไปช่วยเอง ไอเฟิสฝากดูแลไอเอแปปดิวะ”
“กูอีกแล้วไอเวร กูต้องสู้กับซอมถ่วงเวลา ดูแลไอเอ ดูลาดลาวอีก ไอเชี่ยโยนยงานให้กูจริงๆ ไอเฟิส”
มันบ่นครับเพราะโดนยดเยียดหน้าที่ให้มันเยอะมาก แล้วมันก็พูดต่อมา
“ถ้าเป็นเกมนี่ กูคงจะเป็นแท็งแล้วเนี่ย ให้กูรับตีนคนเดียวเลย ให้กูไล่ฆ่าซอมก่อนนี่ก็แครี่ ไหนจะระวังหลังและสนับสนุนนี่ก็ซับพอดอีก หน้าที่เยอะจริงๆกูนี่”
“ผมเลยกวนมันไปว่า เออๆเด๋วรอคนเยอะๆเด๋วมึงก็สบายและ”
พูดจบแล้วผมเลยรีบไอช่วยพ่อกับแม่ของไอเอ เพราะเด๋วโดนไอเฟิสหันมายิงใส่มั้ง 5555555
พอดินเข้าไปลึกๆ ผมเห็นแม่ไอเอกำลังกัดพ่อมันอยู่ ผมถึงกับยืนนิ่งเลย
แล้วแม่ของไอเอในร่างของซอมก็หัมมาเห็นผม แล้วร่างพ่อของไอเอก็ฟื้นขึ้นมาป็นซอมดันหันมาเห็นผมด้วยอีกคน
ผมคิดในใจว่า เราต้องยิงเพื่อช่วยตัวเองนะ แล้วก็คิดอีกว่า นี่มันพ่อกับแม่ไอเอมันนะ
หลังการที่ตัดสินใจอยู่นานผมก็ยิงทั้งคู่ทันที เสียงปืนที่ดัง ปั้งๆ!! ดังขึ้นมาหลังจากสิ้นเสียงปืน
ผมก็เดินกลับไปแล้วบอกไอเอว่า พ่อกับแม่มึงตายแล้ว ผมพูดทั้งน้ำตาแต่ต้องทำ เพราะเพื่อตัวเอง
“กุรู้แล้วละเล็ก มันเป็นเพื่อความอยู่รอด”
เอมันพูดพร้อมพร้อมทั้งน้ำตา
“อย่าเพิ่งดราม่าได้มั้ย หนีให้ได้ก่อน เดี๋ยวให้ดราม่าทั้งคืนเลย เอไปเอามอไซค์บ้านเอ็งมาขี่ได้แล้ว เร็วๆๆ”
เฟิสมันพูดตัดดราม่าครับ
“เมิงรีบกับไปหาต้นน้ำเด็กมึงไปปปปปปปปปปปปปปปปปป !!!!”
ทุกท่านครับตอนนี้ความดราม่าที่มีมันหายไปคำพูดที่เกรียนของใครบางคน ผมหยิบปืนขึ้นมา แล้วพยุงเอขึ้น ผมรีบเดินไปทางโรงจอดรถของบ้านเอ
ผมเจอรถ Jeep ครับ รุ่นไรไม่รู้ผมไม่มีเวลามาเช็ค เอบอกว่าจะครับ แต่ผมเห็นแล้วไม่ให้เพราะมันบาดเจ็บอยู่ ผมเลยบอกว่าจะขับแทน เฟิสเลยบอกว่า
ไอเอเมิงสอนการขับรถให้ไอเล็กหน่อยดิ แม่งขับแล้วกูเสียวคว่ำว่ะ
เสี่ยวไงเฟิส เร็วๆขึ้นรถ
เฟิสมันกระโดนขึ้นเลยครับ เฟิสมันสังเกตตัวเอ ว่ามีแต่บาดแผลมันกลัวว่าจะมีรอยกัด มันเลยถามเอแบบกวนๆ
“ว่าไงลูกหนี้ โดนกัดรึป่าว!”
“ไม่! ชั้นแค่กระเด็นกับแรงระเบิดที่หมามันขว้างนะ”
“อ้าว ลูกหนี้อยากตายก่อนถึงรถเหรอครับ”
ผมเห็นพวกมันกัดกันก็อดยิ้มไม่ได้ เพราะพวกผมไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก ผมขับรถแรงมากเลย จนไอ้เฟิสมันแซว
“เชื่อกูเอ เมิงไม่ตายเพราะซอมหรอก แต่เมิงจะตายเพราะไอ้เล็กมัน”
ผมยิ้มกะคำแซวมันเลยครับ แต่แล้วผมก็ตกใจเลยครับ ซอมบี้หว่า สี่สิบตัวเผ่นพ่านเต็มทางออกเลยครับ
“เฟิส เอ จับแน่นนะสัส กุจะเหยียบมิดเลยนะ”
“พ่อเมิงเป็นเป็นโตเกียวดริฟเหรอ”
เอมันตะโกนครับ ผมไม่สนมันหรอก สนแค่ว่าจะแหกด่านได้ป่าว ผมขับรถชนฝูงซอมบี้แบบว่าไร้ทารุณ ส่วนไอ้เฟิสมันก็ยิงปืนครับ
มือนึงจับ โครงรถ อีกมือนึงยิง แหม่ โคตรอวดเลยครับ เราฝ่าฝูงซอมบี้ได้แล้วรีบขับรถไปที่ปั๊มเลยครับ แล้วรีบดับรถ เพื่อไม่ให้เสียงดัง
อีกอย่างตอนนี้ก็ใกล้เย็นแล้ว ผมเลยกะว่า เราจะไปพักที่ไหนดี ผมเดินไปที่รถของผมเปิดประตูครับ สุดยอดเลย เธอสองคนหลับ
แต่พี่มะยมชั่งเถอะ มาสนใจนางฟ้าของผมดีกว่า มองตั้งแต่หัวจรดเท้า
แล้วพี่มะยมก็ตื่นขึ้นมาพอดี แถมยังเห็นผมต้อนกำลังมองน้องต้นน้ำตอนหลับอีกด้วย
ผมเลยบอกพี่มะยมด้วยสีหน้าอ้อนว่า “อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกน้องต้นน้ำนะผมขอร้องล่ะพี่”
พี่มะยมบอกว่า “อ่ะก็ได้ๆไม่บอกก็ได้ แล้วพี่ก็ปลดล๊อคประตูรถให้” แล้วพี่เค้าก็บอกว่า
“ตอนที่รอพวกแกไปช่วยเพื่อนน่ะ ฉันกับต้นน้ำ ไปหาของที่พอจะใช้ได้และเสบียงมาและนะ”
ผมบอกกับพี่แกว่าเพื่อนผมที่ชื่อ เอ มันได้รับบาดเจ็บนะ ไปปฐมพยาบาลมันหน่อยผมเดินมากนะซิบหูพี่มะยมว่า
ไอ้เอมันหล่อนะ หน้าดี ผิวขาวด้วย พี่แกเดินไปเลย ไม่ฟังต่อเลยว่าเขาเจ็บยังไง ผมเลยเอาเสื้อกันหนาวของผมไปคลุมต้นน้ำครับ
แล้วผมก็เดินไปหาเฟิสครับ ผมเห็นมันนั่งเหม่ออยู่
“เฟิส…..”
“เล็กเหรอ มีอะไร”
“เราว่าได้เวลาเฮฮาแล้วนะ”
“เอ่อ………….. อืม………………”
“เป็นไรของเอ็งว่าเฟิส ผมพูดพร้อมมองหน้าที่หม่นหมองของมัน”
“กูขอโทษนะที่ตัดบทดราม่าของพวกเอ็ง ถ้าถามว่ากูเศร้ามั้ย กูก็เศร้านะที่พ่อแม่มันต้องมาลงเอยแบบนี้ กูขอโทษ ที่เห็นกูยิ้มตอนกลับนะกูฝืน กูทำใจไม่ได้!!”
มันพูดพร้อมปาดน้ำตา
ผมรู้เลยว่ามันรู้สึกผิดจริงๆๆ แต่ผมนะสิผิดยิ่งกว่า ผมเป็นคนยิงพ่อแม่มัน ผมเลยนั่งข้างๆแล้วกอดคอกัน พร้อมซึมไปด้วยกัน
แต่แล้ว เจ้าเอมันก็เดินมาแล้วกอดคอของพวกผม
“ไม้ต้องรู้สึกผิดหรอกเพื่อนๆ มันเป็นเหตุการณ์ที่บังคับนะ พวกนายต้องเข้าใจนะว่ามันผ่านไปแล้ว ถ้าเป็นเรา เราก็ทำผม”
เฟิสเห็นเจ้าเอพูดอย่างนี้เลยสวมกอดมัน เราสามคนนั่งร้องไห้สวมกอดกันเหมือนว่า พวกเราเป็นเพื่อนตายกัน
“นี่…………. หนุ่มๆ ได้เวลาให้อาหารกันแล้วนะ เร็วๆๆ!”
ผมหันกลับไปหาต้นเสียงนั่นก็คือพี่สาวของผมเองครับ พี่มะยม ผมเลยลุกขึ้นแล้วพูดว่า
“ถึงวันนี้พวกเราจะเหลือเท่านี้ หรือเท่าไหน จะปางตายแค่ไหน แต่พวกเราต้องไม่ทิ้งกันนะ”
ผมพูดพร้อมปาดน้ำตา
“มันแน่อยู่แล้ว พวกเรามันครอบครัวเดียวกันแล้ว”
เฟิสมันพูดด้วยสีหน้าที่ยิ้มแต่เต็มไปด้วยน้ำตา
“เราจะไม่ทิ้งกัน แน่นอน สาบานเลย”
เอมันพูดด้วยความรู้สึกดีที่มีเพื่อนแบบนี้ พวกผมเดินกอดคอกัน แหย่กันจนถึงที่สาวสองคนรออยู่ ผมคิดในใจว่าสิ่งที่ผมต้องปกป้องด้วยหัวใจนั่นก็คือ
ต้นน้ำ คนที่ผมหลงรักตั้งแต่พบกันครั้งแรก ผมจะไม่ยอมให้คัยมาทำร้ายคนที่ผมรักแน่นอน แต่แล้วเฟิสมันเดินมาหาผมแล้วบอกว่า
มีข้อความมาจาก เพื่อนซี้เอ็งว่ะเล็ก
ผมดูที่ข้อความแล้ว มันเป็นของๆเพื่อนผม ฟ็อก เพื่อนเก่าของผมที่รู้จักกันในเฟสและเคยไปเที่ยวผับกันบ่อยตอนปิดเทอม
ผมดีใจนะที่เพื่อนจอมเจ้าเล่ห์ของผม มันบอกว่าตอนนี้อยู่บ้านเพื่อนที่หมู่บ้านวราลักษณ์ ผมเลยบอกทุกคนว่า
“คืนนี้พวกเราช่วยมาได้แล้วหนึ่งคน วันพรุ่งนี้พวกเราจะไปช่วยอีกหนึ่งคน นั่นคือเพื่อนผม คืนนี้เราต้องนอนกันได้แล้ว
เราต้องจัดเวรยามกัน โดยที่เราจะเริ่มก่อน แล้วต่อด้วย เฟิส และ เอ โอเคนะ”
ผมพูดเหมือนเป็นหัวหน้าเลย ทุกคนต่างมีความสุขกับการมีชีวิตรอดมาได้กัน นั่งคุยกัน แล้วก็แยกย้ายไปนอนกัน
แบ่งยามแล้วก็ต้องทำผมเฝ้าสังเกตุการณ์ จนถึงตาของ เฟิส และ เอ
และแล้วเช้าวันใหม่ก็กำลังจะเริ่มขึ้น ได้เวลาที่พวกเราจะบู๊กันอีกแล้ว ผมพูดใจพร้อมเก็บของ แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อ
.
.
.
.
โปรดติดตามตอนต่อไป….
ขอบคุณทุกคนครับที่ติดตามผลงานผมมาตลอดเลยครับ ขอขอบคุณครับ!!!
รูปภาพ
แก้ไขล่าสุดโดย BeeryUBR.HWP/A7xP เมื่อ 08 พ.ค. 2013, 19:51, แก้ไขแล้ว 1 ครั้ง
<<
ภาพประจำตัวสมาชิก

Zombie
Zombie

โพสต์: 19

ลงทะเบียนเมื่อ: 29 เม.ย. 2013, 18:07

โพสต์ 06 พ.ค. 2013, 20:41

Re: Bad Dream Z Human ฝันร้ายของมวลมนุษย์!

athena-biohazard เขียน:5555555555

อุตส่าห์แต่งจากใจเลยใช่ไหมเนี้ย
มาแต่งต่อและกันนะ

แต่ตัวละครชายในเรื่องหื่นไปหน่อยนะบางที


ครับๆๆ ขอบคุณสำหรับคำติชมครับ เเต่ผมอยากให้เข้าใจถึงวัยรุ่นสมัยนี้อะครับ ซึ่งมันก็คล้ายผมมากเลยครับ เเฮะๆๆๆๆ!
<<

noon224

ภาพประจำตัวสมาชิก

S.T.A.R.S.
S.T.A.R.S.

โพสต์: 429

ลงทะเบียนเมื่อ: 31 ธ.ค. 2010, 15:13

ที่อยู่: Somewhere in the world.

โพสต์ 06 พ.ค. 2013, 21:00

Re: Bad Dream Z Human ฝันร้ายของมวลมนุษย์!

ดีค่า มาอ่านรวดเดียว 3 ตอนเลยนะคะถือว่าเป็นเรื่องที่สนุกมากนะคะ แต่อาจจะยังมีคำผิดประปรายบ้างแต่โดยรวมแล้วถือว่าโอเคนะคะ(ถึงจะมีคำหยาบบ้างแต่ก็เข้าใจนะคะว่ามันคือภาษาวัยรุ่น 555+)

เรื่องที่จะมาแนะนำก็คือการเว้นบรรทัดนะคะ เพราะการเว้นบรรทัดจะทำให้ผู้อ่านนั้นอ่านง่ายขึ้นและไม่ตาลายขณะอ่านด้วย

ตัวอย่างเช่น


วันนี้ไม่มีแดด ท้องฟ้ามืดครึ้มมีแต่ความหมอง เหมือนคนที่กำลังหมดหนทางสู้ บรรยากาศมันเข้ากับเหตุการณ์ตอนนี้
มันชั่งน่ากลัว เมื่อมันเปลี่ยนจากเมืองที่น่าอยู่ให้กลายเป็นนรกบนดิน ผู้คนล้มตาย คนตายกลายเป็นศพ ถึงตอนนี้จะมีความหวัง
แต่ความหวังนั้นมันก็เหมือนความฝัน ที่มันเป็นไปไม่ได้เลย คนบางคนต้องทันอยู่กับความเศร้า
ปวดร้าว ยอมรับความจริงที่ต้องขมขื่น มันก็เหมือนกับสมาชิกของทีมผมบางคน อย่างเช่น ต้นน้ำ
ในระหว่างที่พวกผมบวกกับซอมบี้อย่างไม่คิดชีวิตว่าจะรอด
“เฮ้อเหนื่อยสัสๆเลยว่ะเล็ก กระสุนซองเกือบหมดเลย”
“แล้วมึงจะตะโกนหาพ่องมึงเหรอ เกือบตายแล้วไง!!!”
พร้อมทำหน้าเซ็งๆ เพราะมันเล่นไรไม่รู้เรื่องเลย
แล้วมันก็พูดขึ้นสีหน้าสนุกๆว่า
“เล็ก เราว่าเข้าทางตรงนี่มันจะสนุกออกนะ สนป่าว หรือว่ากลัว!!!”
“เอ่อ!!! เมิงยังไม่กลัวตายอีกเหรอ เก็บกระสุนไว้ใช้ดีกว่านะ เราค่อยหลบซ่อนไปดีกว่านะ”
“กลัวไง นี่ๆๆ จะบอกอะไรให้นะ กูเนี่ยมีเซอร์ไพร์ ตามที่กูบอกไปไง จำไม่ได้เหรอ”



เมื่อนำข้อความมาเว้นบรรทัดนั้นก็จะเป็นแบบนี้


วันนี้ไม่มีแดด ท้องฟ้ามืดครึ้มมีแต่ความหมอง เหมือนคนที่กำลังหมดหนทางสู้ บรรยากาศมันเข้ากับเหตุการณ์ตอนนี้
มันชั่งน่ากลัว เมื่อมันเปลี่ยนจากเมืองที่น่าอยู่ให้กลายเป็นนรกบนดิน ผู้คนล้มตาย คนตายกลายเป็นศพ ถึงตอนนี้จะมีความหวัง
แต่ความหวังนั้นมันก็เหมือนความฝัน ที่มันเป็นไปไม่ได้เลย คนบางคนต้องทันอยู่กับความเศร้า
ปวดร้าว ยอมรับความจริงที่ต้องขมขื่น มันก็เหมือนกับสมาชิกของทีมผมบางคน อย่างเช่น ต้นน้ำ
ในระหว่างที่พวกผมบวกกับซอมบี้อย่างไม่คิดชีวิตว่าจะรอด


“เฮ้อเหนื่อยสัสๆเลยว่ะเล็ก กระสุนซองเกือบหมดเลย”

“แล้วมึงจะตะโกนหาพ่องมึงเหรอ เกือบตายแล้วไง!!!”


พร้อมทำหน้าเซ็งๆ เพราะมันเล่นไรไม่รู้เรื่องเลย
แล้วมันก็พูดขึ้นสีหน้าสนุกๆว่า


“เล็ก เราว่าเข้าทางตรงนี่มันจะสนุกออกนะ สนป่าว หรือว่ากลัว!!!”

“เอ่อ!!! เมิงยังไม่กลัวตายอีกเหรอ เก็บกระสุนไว้ใช้ดีกว่านะ เราค่อยหลบซ่อนไปดีกว่านะ”

“กลัวไง นี่ๆๆ จะบอกอะไรให้นะ กูเนี่ยมีเซอร์ไพร์ ตามที่กูบอกไปไง จำไม่ได้เหรอ”



มันจะอ่านง่ายขึ้นเยอะเลยนะคะ ยังไงก็ลองเอาไปใช้ดูนะคะ^^
รูปภาพ

That nightmare,my family,and this mysterious bitten.Those bandits are gonna pay for this!
- Axel Austin.
-----------------------------
Happy RPing.:)
<<
ภาพประจำตัวสมาชิก

Zombie
Zombie

โพสต์: 19

ลงทะเบียนเมื่อ: 29 เม.ย. 2013, 18:07

โพสต์ 06 พ.ค. 2013, 21:03

Re: Bad Dream Z Human ฝันร้ายของมวลมนุษย์!

noon224 เขียน:ดีค่า มาอ่านรวดเดียว 3 ตอนเลยนะคะถือว่าเป็นเรื่องที่สนุกมากนะคะ แต่อาจจะยังมีคำผิดประปรายบ้างแต่โดยรวมแล้วถือว่าโอเคนะคะ(ถึงจะมีคำหยาบบ้างแต่ก็เข้าใจนะคะว่ามันคือภาษาวัยรุ่น 555+)

เรื่องที่จะมาแนะนำก็คือการเว้นบรรทัดนะคะ เพราะการเว้นบรรทัดจะทำให้ผู้อ่านนั้นอ่านง่ายขึ้นและไม่ตาลายขณะอ่านด้วย

ตัวอย่างเช่น


วันนี้ไม่มีแดด ท้องฟ้ามืดครึ้มมีแต่ความหมอง เหมือนคนที่กำลังหมดหนทางสู้ บรรยากาศมันเข้ากับเหตุการณ์ตอนนี้
มันชั่งน่ากลัว เมื่อมันเปลี่ยนจากเมืองที่น่าอยู่ให้กลายเป็นนรกบนดิน ผู้คนล้มตาย คนตายกลายเป็นศพ ถึงตอนนี้จะมีความหวัง
แต่ความหวังนั้นมันก็เหมือนความฝัน ที่มันเป็นไปไม่ได้เลย คนบางคนต้องทันอยู่กับความเศร้า
ปวดร้าว ยอมรับความจริงที่ต้องขมขื่น มันก็เหมือนกับสมาชิกของทีมผมบางคน อย่างเช่น ต้นน้ำ
ในระหว่างที่พวกผมบวกกับซอมบี้อย่างไม่คิดชีวิตว่าจะรอด
“เฮ้อเหนื่อยสัสๆเลยว่ะเล็ก กระสุนซองเกือบหมดเลย”
“แล้วมึงจะตะโกนหาพ่องมึงเหรอ เกือบตายแล้วไง!!!”
พร้อมทำหน้าเซ็งๆ เพราะมันเล่นไรไม่รู้เรื่องเลย
แล้วมันก็พูดขึ้นสีหน้าสนุกๆว่า
“เล็ก เราว่าเข้าทางตรงนี่มันจะสนุกออกนะ สนป่าว หรือว่ากลัว!!!”
“เอ่อ!!! เมิงยังไม่กลัวตายอีกเหรอ เก็บกระสุนไว้ใช้ดีกว่านะ เราค่อยหลบซ่อนไปดีกว่านะ”
“กลัวไง นี่ๆๆ จะบอกอะไรให้นะ กูเนี่ยมีเซอร์ไพร์ ตามที่กูบอกไปไง จำไม่ได้เหรอ”



เมื่อนำข้อความมาเว้นบรรทัดนั้นก็จะเป็นแบบนี้


วันนี้ไม่มีแดด ท้องฟ้ามืดครึ้มมีแต่ความหมอง เหมือนคนที่กำลังหมดหนทางสู้ บรรยากาศมันเข้ากับเหตุการณ์ตอนนี้
มันชั่งน่ากลัว เมื่อมันเปลี่ยนจากเมืองที่น่าอยู่ให้กลายเป็นนรกบนดิน ผู้คนล้มตาย คนตายกลายเป็นศพ ถึงตอนนี้จะมีความหวัง
แต่ความหวังนั้นมันก็เหมือนความฝัน ที่มันเป็นไปไม่ได้เลย คนบางคนต้องทันอยู่กับความเศร้า
ปวดร้าว ยอมรับความจริงที่ต้องขมขื่น มันก็เหมือนกับสมาชิกของทีมผมบางคน อย่างเช่น ต้นน้ำ
ในระหว่างที่พวกผมบวกกับซอมบี้อย่างไม่คิดชีวิตว่าจะรอด


“เฮ้อเหนื่อยสัสๆเลยว่ะเล็ก กระสุนซองเกือบหมดเลย”

“แล้วมึงจะตะโกนหาพ่องมึงเหรอ เกือบตายแล้วไง!!!”


พร้อมทำหน้าเซ็งๆ เพราะมันเล่นไรไม่รู้เรื่องเลย
แล้วมันก็พูดขึ้นสีหน้าสนุกๆว่า


“เล็ก เราว่าเข้าทางตรงนี่มันจะสนุกออกนะ สนป่าว หรือว่ากลัว!!!”

“เอ่อ!!! เมิงยังไม่กลัวตายอีกเหรอ เก็บกระสุนไว้ใช้ดีกว่านะ เราค่อยหลบซ่อนไปดีกว่านะ”

“กลัวไง นี่ๆๆ จะบอกอะไรให้นะ กูเนี่ยมีเซอร์ไพร์ ตามที่กูบอกไปไง จำไม่ได้เหรอ”



มันจะอ่านง่ายขึ้นเยอะเลยนะคะ ยังไงก็ลองเอาไปใช้ดูนะคะ^^


ขอบคุณมากเลยครับ!! ผมจะนำไปปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้นครับ!!! ('o')
<<
ภาพประจำตัวสมาชิก

Zombie
Zombie

โพสต์: 19

ลงทะเบียนเมื่อ: 29 เม.ย. 2013, 18:07

โพสต์ 08 พ.ค. 2013, 19:50

Re: Bad Dream Z Human ฝันร้ายของมวลมนุษย์! 4

มาเเล้วครับ ตอนที่ 4 รอนานกันมั้ยครับ ไม่น่าจะนานนะครับ ผมเเค่ลงวันเว้นเอง 55555 อีกอย่างช่วงนี้ผมป่วยบ่อยด้วย ยังไงก็เถอะ
เพื่อความสนุกของเพื่อนๆพี่ๆน้องๆทุกคนได้อ่านก็พอเเล้วครับ
ขอบคุณมากเลยครับที่ติดตามกันมาตลอดเลยครับ Bad Dream Z Human เเละผมขอขอบคุณจากใจเลยครับ
.
.
.

ตอนที่ 4


และแล้วเช้าวันใหม่ที่ไม่สดใสจะเริ่มขึ้น ได้เวลาที่พวกเราจะบู๊กันอีกแล้ว ผมพูดใจพร้อมเก็บของ แต่แล้วก็ต้องสะดุ้ง
มีเสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น ผมรีบรับสายอย่างไวเพราะเด๋วพวกซอมบี้ได้ยินแล้วจะแห่กันมาอีก
เสียงในโทรศัพท์ ดังขึ้นว่า

“…ฮัลโหล เล็ก เล็ก ได้ยิน…ไหม…. ฮัลโหล เล็ก ถ้าได้ยินมาช่วยกูทีสิ ที่บ้านกูมีแต่พวกซอมบี้เต็มไปหมดเลย บ้านกูตอนนี้โดนหมู่บ้านใกล้ๆรอบไว้หมดเลยตอนนี้จะทำอะไรก็ลำบากมาก ขอร้องล่ะมาช่วยหน่อยเถอะนะเพื่อน…………..”

สายตัดไป การสนทนาสิ้นสุดลงภายใน10วินาทีเท่านั้น
แต่ผมก็รู้แล้วว่ามันคืออะไร ผมยังไม่ได้ตอบตกลงเลย

“แต่ยังไงก็ต้องไปช่วยมันให้ได้ไม่ว่าจะอันตรายแค่ไหนก็ตาม”

ผมพูดด้วยสีหน้าเครียดนิดให้ทุกคนฟัง พี่มะยมกับน้องต้นน้ำพูดพร้อมกันเลยว่า

“มันอันตรายมากๆเลยนะ”

ผมเลยตอบกลับไปว่า
“ไม่เป็นไรเรามีตัวหลักสู้กับพวกซอมบี้อยู่แล้ว”

แล้วก็หันไปมองไอเฟิส ไอเฟิสเลยพูมตอบกลับมาว่า
“กูอีกแล้วววหรอ นี่กูต้องเป็นนวหน้าตลอดเลยไง”

“มันไม่ง่ายเลยนะที่จะเดินเข้าไปทางตรงแล้วช่วยเพื่อนกลับมานะ”

พี่มะยมพูดด้วยความเป็นห่วงเพราะผมได้เปิดกูเกิลแมพให้เค้าดู เพราะสถานที่ๆเราจะไปครั้งนี้ยากมาก ยากต่อการเข้าไปและที่ยากกว่าคือการออกนั่นเอง ผมเลยนั่งคิดอยู่นานลองนึกดู เรามีเพื่อนคนนึงไม่ได้ห่างจากนี่มากนัก เพื่อนผู้หญิงที่สนิทมากเลย ฟ้า เพื่อนสนิทตอนประถม ตอนนี้เขาศึกษาอยู่โรงเรียนอาชีวะชื่อดัง ซึ่งเธอเรียนเรื่องช่างกล เราไม่มีเวลามากในการนี้ เพราะผมต้องขอบอกกับผู้หญิงว่า เราต้องแบ่งทีมไปช่วยคน ผู้ชายไปช่วยฟ็อกแค่สองคนพอ คือผมกับเฟิส โดยทีเจ้าเอนั่นต้องไปกับผู้หญิงเพราะมันบาดเจ็บอยู่ เราแบ่งรถกันเลย โดยที่ผมเอารถของเอไปมันคือรถ Jeep ที่เหมาะกับการขับบวกกับคนไม่สิพวกซอมต่างหาก กินข้าวเช้าเสร็จแล้วเราจะแยกกันครับ ผมเดินไปหาต้นน้ำ เพื่อบอกอะไรบางอย่างเผื่อผมอาจจะ

“ต้นน้ำ…..”

“ค่ะ! พี่เล็กมีอะไรเหรอค่ะ”

“ถ้าพี่ไปแล้วไม่สามรถกลับมาได้ละ ต้นน้ำจะว่ายังไง”

“ถ้ามันเป็นยังไงงั้น หนูคงรับไม่ได้หรอก พี่เป็นคนช่วยหนูนะ ต้องอยู่กับต้นน้ำสิ”

ผมยิ้มแล้วจับมือต้นน้ำ
“พี่สาบานว่าพี่จะกลับมา พี่ต้องกลับมาแน่ ถ้าพี่กลับมาพี่จะบอกเลยว่าพี่ พี่ . . . .”

“อะไรเหรอค่ะ?” ต้นน้ำถามแบบงง

ผมทำอะไรไม่ถูกเผลอเดินไปกอดต้นน้ำเฉยเลย
“พี่สัญญา พี่จะกลับมากอดแบบนี้อีกที แล้วพี่จะบอกความลับของพี่ที่จะให้ต้นน้ำรับฟัง”

ต้นน้ำแก้มแดงเลยครับ เธอคงงงเลยครับที่ผมกอดเธอแล้วพูดกับเธอแบบนี้ ผมเลยบอกอีกทีว่าได้เวลาแยกย้ายแล้วนะ พี่กับเฟิสจะไปแล้ว
ต้นน้ำคงเขินมั้งครับ เธอเลยไม่พูดอะไรเลย
ผมเลยเดินขึ้นรถที่เจ้าเฟิสมันขับมาจอดรอแล้ว

“เล็ก เอาจริงแน่นะ”

“อืม ไปช่วยฟ็อกกัน”
ผมขึ้นรถแล้ว หันมองนะครับหาต้นน้ำอีกรอบ เหมือนการจะอำลารึปล่าว

“เฟิส ออกรถเลย!”

แล้วผมก็ตะโกนไปหาพี่มะยม “เจอกันที่ฟิวเจอร์ปาร์ครังสิต พรุ่งนี้ ตอนเช้านะ อย่าเกินเก้าโมงละ!”
และแล้วผมกับเฟิสก็ขับรถออกจากปั๊มมาตรงทางแยก บางพูน เจอซากเครื่องบิน มาตกแถวๆนี้ได้ไง มันคงเกิดเหตุการณ์ที่ทุกคนไม่คาดคิดหรืออะไรก็ช่าง ในระหว่างที่ผมกับเฟิสชะรอรถเพื่อดู แต่แล้วก็ต้องตกใจครับ รถถังจอดพังอยู่คันหนึ่ง และทหารนอนแน่นิ่งอีกหลายรายเลย ผมบอกให้เฟิสจอดก่อนครับ พวกเราจะลงไปเช็กของกันครับ เจอของที่เหมาะกับพวกผมมากมายเลยครับ ผมเดินไปดูโลโก้ของทหารที่เสียชีวิตหลายคนครับ

“ทหารบกนี่หว่า”

“รู้ได้ไงว่ะ! เล็ก”

“นี่ไงตราของกองทัพบกไง เราเคยอ่านเจอนะ และนี่น่าจะออกมาปราบปราแน่นอน!”

“ฉลาดจังเลยนะ ไม่มีเวลาโม้แล้ว รีบหาของแล้วรีบไปกัน”

ในระหว่างที่ผมกำลังค้นหาของที่ใช้งานได้และอาวุธที่ผมต้องการครับ ได้มีเสียงคนกำลังครวญครางจากอีกด้านหนึ่งของรถถังที่จอดอยู่นั่นเอง ผมมองหน้าเฟิสแล้วบอกว่าไปหาเขาด้วยกัน เดินไปนั้นเจอผู้ชายคนหนึ่งในชุดทหาร เขาเจ็บปวดมากเหมือนโดนเอามีดแทงทั่วทั้งร่างแต่ที่เห็นนั้นมั้นไม่ใช่ครับ ที่หัวไหล่ของเขาโดนเศษกระบอกปืนใหญ่ปักอยู่ครับ ผมรีบวิ่งไปช่วยเขา

“พี่ครับ ใจเย็นๆนะครับผมจะช่วยพี่ให้ได้”

“ไอ้น้องไม่ต้องหรอก รีบเอาวิทยุสื่อสารไปเถอะในรถพี่นะ และก็กระสุนของปืน M4A1 และก็ FN P90”

“ไอ้เล็กถอยออกมาจากพี่เขา”
เฟิสมันบออกแล้วมันก็ยกปืนลูกซองมาจ่อหน้าพี่เขา ผมเห็นแล้วตกใจเลย

“เฟิส แกจะทำอะไรนะ” ผมพูดแล้ววิ่งไปห้ามมัน

“พี่ทหารโดนซอมกัดที่แขนจนยับเยินเลยนะ และอีกอย่างปล่อยพี่เขาไปแบบนี้มันทรมาน”

“ยิงเลยน้อง น้องคิดถูกแล้ว”
เขาพูดไปพร้อมหยิบหัวปืนที่เฟิสถืออยู่จ่อหน้าของเขา เขามองหน้าเฟิสด้วยความปลื้มที่มีคนเด็ดเดี่ยวอย่างนี้
“ยิงเลยน้อง เชื่อพี่สิ”

ผมเดินออกจากตรงนั้นเลย มันเหมือนจะเศร้านะครับที่ต้องเห็นคนตายต่อหน้าอีกครั้ง
เฟิสมันไม่ยิงครับ แต่มันกลับเดินไปเอาปืนที่ตกอยู่ห่างจากเขาไม่ไกลเท่าไหร่ เฟิสมันเดินไปหยิบแล้วเดินไปหาพี่ทหารผู้เคราะห์ร้าย

“พี่ครับ ผมยิงพี่ไม่ลงหรอก พี่เอานี้ไปแล้วกัน”
เฟิสมันส่งปืนให้แล้วเดินไปที่ตัวรถของรถถังเพื่อเอาปืน กระสุน และ วิทยุสื่อสารของทหาร

“มันดูเหมือนใช้การไม่ได้เลย วิทยุสื่อสารของทหาร”

“งั้นก็ไม่ต้องเอาไปหรอก เราเอาของที่เราจำเป็นก็พอ”

ผมหันไปหาพี่ทหาร ที่เขากำลังยิ้มมาหาพวกผม
“ขอให้ปลอดภัยนะไอ้น้อง โชคดี”

สิ้นสุดเสียงของพี่เขาพวกผมก็ขับรถ Jeep ออกมาเลย เฟิสมันสตาร์ทรอผมแล้ว ผมขึ้นไป แล้วรถออกตัวเพื่อมุ่งหน้าไปหาเพื่อนของผมที่รอพวกผมอยู่
แต่ขณะออกรถไปได้ไม่ไกลจากพี่ทหารสักเท่าไหร่ ผมกะเฟิสได้ยินเสียงปืนครับ พวกผมรู้เลยว่าพี่แกคงยิงตัวเองไปแล้ว
ผมกะเฟิสนั่งเมาท์มอยกันไปมาจนขับรถมาถึง ปากทางคลองครับ

“พระเจ้า!?! กูจะเอารถเข้าได้ยังไงเนี่ย”
ผมมองตาม เห็นรถจอดเต็มเลยครับ บางคนก็เสียหลักบ้าง บางคนก็จอดขวางทาง มันเหมือนรถติดที่ไม่มีไฟแดง แต่มีซากศพเกลื่อนกลาด
และฝูงซอมบี้ที่โคตรมหายั้วเยี้ยครับ

“เหนื่อยแน่ว่ะงานเนี้ย”
ผมมองหน้าไอ้เฟิส แต่แล้วผมกับต้องยิ้มตามมันเลยครับ มันส่งปืนมาให้กระบอกนึงครับ นั่นคือ FN P90 มันเอากระสุนใส่กระเป๋าหมด ในระหว่างที่ผมเห็นมันเตรียมของ มันเหลือบไปเห็นเป้สะพาย ผมเดินไปหยิบเลย แล้วเอากระสุนของ FN P90 ใส่เป้เลยครับ

“เฟิส อยากบุกมั้ย”

“ห๋า เอาจริงเหรอว่ะ เห็นแค่ปากทางก็ท้อแล้วนะโว้ย”

“เอ็งเห็นนั่นป่าว ไอ้เฟิส”

ผมชี้ไปที่มอไซค์คันนึง ที่กุญแจเสียบคาอยู่พร้อมกับศพของเจ้าของที่เหลือแต่มือครับ ผมกะเฟิสเตรียมของเสร็จแล้ว เดินไปที่มอไซค์วิบากเลยครับ มอไซค์รุ่นนี้คือ Honda CRM 250 cc รุ่นนี้ขาลุยชอบกันแน่ครับ ผมขึ้นคร่อมขี่เลย แต่ไอ้เฟิสมันบอกว่าอย่าเลย น่ากลัว ผมกล่อมมันจนมันยอมขึ้นครับ เฟิสมันถือ M4A1 คู่เลยครับ และด้วนหลังที่มันเหน็บอยู่ก็คือ ท่อนเหล็กที่ขนาดพอมือครับ สุดยอดเลย เมื่อเตรียมพร้อมแล้วก็


GO!!!!!!!!!!!!!

ผมขับมาไม่ถึง 30วินาทีหรอกครับ พวกซอมบี้นะมันไวต่อเสียง พวกมันแห่กันเข้ามาเลยครับ ไอ้เฟิสมันเปิดเพลงใน PSP ต่อกับหูฟังให้ผมฟัง น่าจะเพลง Banana Terracotta pie มันมากเลย เฟิสมันยิงไปร้องไป ผมร้องตามไม่ได้หรอกครับ เพลงที่ฟังมันกะอยากนะ 55555 ขับมาเรื่อยจนเห็นป้ายหมู่บ้านแล้วครับ เห็นซอมบี้ขวางทางเต็มเลย เฟิสมันส่งปืนอะไรมาให้ไม่รู้

“โอ้ว! แม่เจ้า นี่มัน M79 นี่หว่า?”

“แน่นอน กระสุนมันมีแค่ 7 ลูกเองนะ ใช่เฉพาะยามจำเป็น”
เฟิสมันบอกด้วยสีหน้ากำลังร็อคอยู่ ผมกะระยะยากมากเลยครับ เล็งช้าๆ แล้วยิงครับ


ตู้ม!!!!


โหวซอมบี้หายไปเยอะเลยครับ บิดเลยละทางโล่งแล้ว ขี่มาอย่างแบบเด็กแว๊นเลยครับ เลี้ยงขวาก็เข้าหมู่บ้านวราลักษณ์แล้ว ผมรีบขี่เลย แต่แล้วก็ต้องหงอยกันเลยครับ มอไซค์มันเริ่มดับ เพราะน้ำมันจะหมดแล้ว ผมจอดแล้วรีบวิ่งต่อเลยครับ เพราะซอมบี้ที่นี่คงหิวโหยมากเลยครับ มันวิ่งกรูเหมือนอดอยากมากเลยครับ พวกผมวิ่งไปด้วย ยิงไปด้วย แล้วก็มาถึงซอยของบ้านเพื่อนแล้วครับ แต่มันยากหน่อยคือ ซอมบี้มันดักหน้าดักหลังหมดแล้ว

“เอาไงดีเฟิส”

“M79โซโล่เลยไม่ต้องกลัวหมด หมดแล้วก็หมดไป”
ผมคว้ามายิงเลย มือขวาถือปืน FN P90 ส่วนมือซ้ายถือปืน M79 ครับ ยิงไปวิ่งไปจนถึงทางเข้าบ้านเพื่อนครับผมแหวกทางมาเรื่อยก็เห็นเพื่อนโผล่หน้ามาจากชั้นสองของตัวบ้านครับ มันรีบวิ่งลงมาข้างล่างของตัวบ้านครับ แล้วก็เปิดประตูรั้ว ผมกะเฟิสยิงกันไม่ให้มันเข้ามาครับ แล้วก็ให้ฟ็อกเพื่อนรักปิดประตูเลยครับ เสร็จแล้ว ภารกิจแรกของผม มารับเพื่อนแต่แล้วก็ต้องจ๋อย

“เล็ก เฟิส กะแล้วว่าพวกเอ็งต้องมา”

“เออ เอาน้ำมาให้กินก่อนได้ป่าว เหนื่อยๆๆ” ผมกะมันมองไปที่รั้ว ซอมบี้มันมายืนร้อง เหอว….. ที่หน้าบ้านเต็มเลย สงสัยพวกมันคงปีนไม่เป็น ถ้าปีนเป็นละก็โหว งานงอกแน่
เลยครับ 555555

กินน้ำไปถอนหายใจไป

เฮ้อ….!

“เฟิส เหนื่อยมั้ยว่ะ”

“เหนื่อยดิ มันเป็นอย่างที่คิดเลย ขนาดเข้ามาหอบจะจับแล้ว ถ้าออกนี่คงตายกันพอดี”
ฟ็อก มันก็ยิ้มแล้วพูดแบบยิ้มทั้งที่ผมกะเฟิสเหนื่อยกันปางตาย ซึ่งนี่เป็นนิสัยติดตัวของมัน มันชอบยิ้มตลอดเลยครับ

“นี้………. พวกเอง มาดูอะไรมะ รับรองพวกเราหนีได้แน่นอน”
มันพาผมไปดู เลื่อยไฟฟ้าครับ กับ . . .

“เห้ย นั่นมันโครงพัดลมนิ”

“ใช่ เราดัดแปลงแล้วเอามันมาผสมกับเลื่อยไฟฟ้านะ คนที่ใช้ต้องสะพายแบตเตอรี่ไปด้วย”
ผมกะเฟิสมองหน้ากันแล้วหัวเราะเลย

“55555555555……!”

“ยังเป็นคนบ้าประดิษฐ์เหมือนเดิมเลยนะ”
ผมพูดไปพร้อมกับเดินไปกอดคอไอ้ฟ็อก

“ไอ้กบเอ้ย เอ็งนี่สุดยอดเลย”

“มั่วแล้วมึงไอ้เฟิส Fox=หมาป่า ว่ะ!”
ฟ็อกมันเป็นคนคิดเล็กคิดน้อย แค่เรื่องชื่อมันก็เอา เจ้าเฟิสมันหัวเราะชอบใจเลย ที่ได้แกล้งเจ้าฟ็อกเพื่อนมัน

“มันเจ๋งว่ะ”

ผมลองใช้ดูครับสุดยอดเลยมันเป็นของที่สามารถแหวกทางซอมบี้ได้แบบสบายเลยครับ ในระหว่างที่พวกผมกำลังคุยกันนั่นเองครับก็มีเสียงปืนดังขึ้นมาครับ พวกผมเห็นแล้วต้องอุทานออกมาเลยครับว่า
.
.
.
โปรดติดตามตอนต่อไป!!!!
<<

athena-biohazard

ภาพประจำตัวสมาชิก

Licker
Licker

โพสต์: 129

ลงทะเบียนเมื่อ: 19 มี.ค. 2013, 03:24

โพสต์ 09 พ.ค. 2013, 20:59

Re: Bad Dream Z Human ตอนที่ 4 มาเเล้ว ตอนที่ 5 พรุ่งนี้ตอนเ

เราว่า น่าจะมีใคร ตายบ้างนะ เนื้อเรื่องจะได้ดูสมจริง
I LOVE RUBYKUNG

รูปภาพ
<<
ภาพประจำตัวสมาชิก

Zombie
Zombie

โพสต์: 19

ลงทะเบียนเมื่อ: 29 เม.ย. 2013, 18:07

โพสต์ 09 พ.ค. 2013, 21:28

Re: Bad Dream Z Human ตอนที่ 4 มาเเล้ว ตอนที่ 5 พรุ่งนี้ตอนเ

athena-biohazard เขียน:เราว่า น่าจะมีใคร ตายบ้างนะ เนื้อเรื่องจะได้ดูสมจริง

ผมเตรียมไว้เเล้วครับ ขอบคุณครับผมที่ช่วยเเนะนำครับ!!! ><
<<
ภาพประจำตัวสมาชิก

Zombie
Zombie

โพสต์: 19

ลงทะเบียนเมื่อ: 29 เม.ย. 2013, 18:07

โพสต์ 14 พ.ค. 2013, 21:12

Re: Bad Dream Z Human ตอนที่ 5 มาเเล้ว!!!

มาเเล้วครับ ตอนที่ 5 โทษทีครับช่วงนี้ใกล้เปิดเทอมเลยไม่ค่อยมีเวลา ไม่มีเลยดีกว่าครับ เเฮะๆๆ

ตอนที่ 5

ตอนนี้ผมกับเพื่อนบ้าๆคนหนึ่งที่ชื่อเฟิส มาช่วยเพื่อนบ๊อง!?ของผมที่ชื่อ ฟ็อก ตอนนี้เราฝ่าฝูงพวกซอมบี้มาแล้ว มาถึงบ้านของมัน ซอมบี้พวกนั้นคงเดินและวิ่ง เพราะบ้านของเพื่อนผมมันทำรั้วสูงกั้นหน้าบ้านไว้ ทำให้พวกซอมบี้เข้ามาได้ บรรยากาศตอนนี้มันคล้ายกับติดเกาะเลยครับ ในระหว่างที่ผมกับเฮฮากับเพื่อนเพื่อแก้แครียดอยู่นั่นเอง ผมเหลือไปเห็นระเบิดประดิษฐ์ มันคล้ายกับระเบิดในเกม Left 4 Dead เลย ครับ
“สุดยอดเลย!!”
ผมพูดพร้อมหยิบขึ้นมาดู แบบว่ายังไงอะเคยเห็นแต่ในเกม แต่ของจริงมันสุดยอดมากเลยเท่มากๆเลยครับ
“ลองใช้ดูสิ แต่แกต้องปาไปข้างนอกนะเล็ก”
“ผมบอก ว่าอย่าเลยเก็บไว้ใช้เวลาจำเป็นดีกว่า เสียดายของนะ”
ผมก็เลยขอใช้ห้องน้ำบ้านฟ็อก มันก็บอกว่าตามสบายเต็มที่เลย ส่วนเจ้าเฟิสมันไปหมกตัวอยู่ในห้องของฟ็อก ห้องของฟ็อกมี PS3 อยู่เครื่องนึง ในระหว่างที่เวลากำลังผ่านไปช้าท่ามกลางเสียงของซอมบี้ที่เดินไปมา มันทำให้ผมวังเวงและคิดในใจว่า เรารอดมาจนถึงวันนี้มันเป็นฝีมือเราใช่มั้ย เรานี่สุดๆไปเลย ในระหว่างที่ผมอาบน้ำอยู่และหลงตัวเองอยู่ ได้ยินเสียงของเฟิสโวยวาย ผมรีบวิ่งไปหาเลยถือปืนไปด้วย
“เกิดอะไรขึ้น”
“แมร่งมันไม่อ่อนให้กูเลยว่ะเล็ก ไอ้ฟ็อกมันเป็นเซียนเกมหรือไงว่ะ”
ผมได้ยินรู้สึกโมโหนิดหน่อยนึกว่าเกิดอะไนขึ้น ผมเลยตบหัวมัน
ป้าบ!!!
“ที่หลังอย่าตะโกนแบบนี้กูตกใจนึกว่าซอมมาเยี่ยม โธ่!”
ช่างมันเถอะ นอนได้แล้วนอนกันดีกว่า ระหว่างที่ผมจะนอนเหลือบไปเห็นปืนของเจ้าฟ็อกครับ Galil มันบอกว่าเป็นของมันมันสั่งซื้อมาจากเน็ต ผมคิดในใจว่าไอ้นี้แมร่งเด็กโลกมืด และก็คุยกันเรื่องไร้สาระจนอยากเข้านอนเพื่อพรุ่งนี้จะได้ไปหาคัยบางคนที่ผมรักและคิดถึงมากเลย และแล้วก็ต้องได้เวลานอนแล้ว ก็คงต้องนอนเพราะต้องต้องรีบตื่นแต่เช้า

ตี 3
ผมลืมตาตื่นขึ้นมาครับ เพราะมีคนปลุกผมพอผมลืมตาก็เจอ เฟิสกำลังเขย่าตัวผมอยู่แล้วบอกว่า เงียบๆแล้วดูสิ่งที่เห็นอยู่ข้างหน้า ผมขยี้ตาแล้ว จะลุกขึ้นก็เห็น ฟ็อก กะลุงแก่ๆๆ ผมสะดุ้งแต่เจาเฟิสมันปิดปากผมไว้แล้วบอกว่าเงียบก่อนเดี๋ยวอธิบายทีหลัง แล้วตาลุงคนนั้นก็เดินเข้ามา
“Hi .”
“เอ่อ… สวัสดีครับ”
เฟิสมันตบหัวผมแล้วบอกให้ดูที่หน้าต่าง ผมเจ็บนิดหน่อยเพราะมันตบแบบไม่ได้คิดเลย ผมลองมองไปข้างนอกครับ เจอคนแปลกครับ ใส่ชุดคลุมสีดำ ใส่หน้ากากกันพิษ ใส่อะไรต่อมิอะไรมิดชิดหมด เหมือนพวกมาตามหาของ แต่ที่หน้าตกใจครับ ไม่มีซอมบี้ตัวไหนโจมตีเขาเลยซักกะตัวเดียว ลุงแก่ที่ยืนถือขวานข้างๆผมบอกว่า
“เจ้าหนู สิ่งที่นายเห็นมันน่าตกใจใช่มั้ย แต่ลองมองดูดีๆอีกที”
ผมมองชายลึกลับที่กำลังยืนแบบมองซ้ายมองขวาอยู่ครับ แว่นของเขาสีแดงเรืองแสงเหมือนพวกกระหายโลหิตเลยในความคิดผม เขากำลังลากศพของคนที่ยังไม่เป็นซอมบี้ครับ
“ตกใจใช่มั้ยละ ฉันว่าพวกนั้นน่าจะมากำจัดคนที่ยังไม่เป็นซอมเพื่อไม่ให้รอดออกไปเล่าความจริงแก่ชาวโลกละมั้ง”
เจ้าเฟิสมันหยิบลูกซองแล้วชัก แล้วมันก็มามองหน้าผมแล้วบอกว่า
“ก็แค่สมมติ แต่ถ้าเป็นจริงก็หน้ากลัวมากๆเลยละ”
แต่แล้วเจอชายลึกลับมันก็หันมาทางพวกผมแล้ววิ่งเข้ามาจู่โจม วิ่งมาอย่างกับเจอเหยื่อครับ ตรงมือของมันมีมีดโผล่ครับ มันกระโดข้ามรั้วมา เฟิสมันตะโกนเข้าหูผมดังมาก
“ทุกคนระวังตัว รีบคว้าอาวุธเร็วๆเข้า”
เจ้าเฟิสมันโยนลูกซองอีกอันของมันให้ลุงคนนั้น แล้วลุงคนนั้นก็ชักปืนแล้ววิ่งมาที่หน้าต่างแล้วยิงครับ ส่วนเจ้าฟ็อกเล็งเป้าไปที่ชายลึกลับนั่นแล้วยิง เฟิสมันก็ยิงลูกซองไปที่เจ้านั่น แต่ที่หน้าแปลกใจ ทั้งที่ยิงโดนไปหลายลูกแต่เจ้านั่นยังวิ่งมาหาพวกเรา ถึงแม้ว่ามือจะหายไปข้างนึงก็เถอะ มันกระโดดขึ้นมาชั้นสองตรงหน้าหต่าง ผมคว้าขวานของลุงคนนั้นที่วางไว้ข้างๆตัวผม ผมจับแล้วกะจังหวะที่มันพุ่งตัวเข้ามา แต่ผิดที่คลาดไว้ครับ มันใช้มือที่ยังเหลืออีกข้างนึงยิงระเบิดควันครับ พวกผมเลย วิ่งลงไปชั้นล่าง ในระหว่างนั้น เฟิสมันถือปืนรอเลย ส่วนเจ้าฟ็อกวิ่งไปเอาสิ่งแระดิษฐ์ของมันครับ ส่วนลุงแกหลบมุมแล้วกะจังหวะมันโผล่ครับ แต่แล้วสิ่งที่คิดมันผิดที่คลาดครับ มันโผล่มากลางวงโดยพังเพดานชั้นสองลงมา ผมเอาควานดามหน้าอกมัน จนตัวมันเสียหลัก แล้วเจ้าเฟิสมันเอาปืนจอที่หน้าอกแล้วยิงรัวจนหมดแม็ก ส่วนลุงแกยืนอึนที่เด็กมันกล้าบวกแบบระยะประชิด แต่มันหันมาแล้วมีเสียงว่า
Eradicate!

Eradicate!

Eradicate!

ลุงคนนั้นตะโกนมาว่ารีบกำจัดมันเร็วๆๆๆ ฟ็อกมาพอดีมันเอาเลื่อยของมันทิ่มครับ แต่แล้วพวกผมก็ต้องตกใจ มันไม่ใช่คน มันเป็นหุ่นยนต์ แต่เสียงที่รู้สึกฟังแล้วน่ากลัวยังดังอยู่ ผมเลยคว้าขวานฟาดฟันไปที่หัวมันของมัน จนกระเด็นไปไกลเลยครับ เสียงที่ได้ยินก็ดับไป พวกผมนั่งเหนื่อยกันเลยครับ ผมหันไปหาลุงคนนั้นครับ
“นี่ลุงเสียงเมื่อกี้มันแปลว่าอะไรเหรอ”
“กำจัดนะ มันแปลว่ากำจัด คล้ายกับคำว่า Kill นั่นแหละ”
“อ่อครับผม แล้วลุงเป็นคัยนะ”
“เห้ย เล็กอยากรู้จริงเหรอ เอ็งคงไม่ช็อกนะ”
ผมหันไปกับเสียงที่เหมือนเป็นห่วง แต่สีหน้ามันตรงกันข้ามมากเหมือนอยากให้ช็อกให้ตาย
“รายยยยยย!! เรานะไม่ตกใจง่ายๆหรอกนะไอ้เฟิส”
“แล้วแต่ ไปเตรียมของก่อนละ พวกเราออกเดินทางตอนตีสี่เลย”
ผมมองนาฬิกานี่ก็ตีสามครึ่งแล้วผมก็เลยหันไปหาลุง ลุงแกก็หันมายิ้มครับ
“ฉันชื่อ สแตนด์ ซันเดอร์ฟลาย(Stand Sunderfly)
อายุ 34
เป็นนักโทษข้ามประเทศ มาจากอังกฤษ พอพูดไทยได้พอประมาณ”
ผมถึงกับอึ้งเลย นะ.. นะ.. นักโทเหรอครับ
“Yes”
เขาพูดแล้วหันมาทางผม
“ไม่ต้องกลัวชั้นไม่ได้เป็นพวกก่อการร้ายหรอกนะ”
“แล้วคุณไปทำอะไรละ”
ผมถามด้วยสีหน้างงเพราะพวกคนร้ายหนีข้ามชาตินี่มันต้องเป็นพวกแนวก่อการร้ายมั้ง ค้ายาบ้ามั้ง หรือพวกนักการเมือง หรืออะไรก็ช่าง
“ฉันนะ เป็นพวกนักฆ่าโรคจิตนะ ตอนนี้หายแล้ว”
ผมมองแล้ว ก็ดีใจนิดหน่อยที่เขาหายแล้ว ผมก็คุยกับเขาในเรื่องที่เหมือนคนไม่รู้จักอยากรู้จักกันครับ แล้วเจ้าเพื่อนตัวดี เจ้าเฟิสมันเอาสำภาระของผมและของฟ็อกลงมาข้างล้างแล้วแบ่งกันสะพาย ส่วนคุณแสตนด์ ก็ถือเลื่อยของฟ็อกไป ฟ็อกมันตั้งชื่อเลื่อยนี้ไว้ว่า Chainsaw-Elecfun ชื่อมันตั้งสะน่าสนมากเลย แต่พวกเราก็ไม่มีเลยครับำสหรับความคิดที่จะหนีจากดงซอมบี้ตรงทางหน้าบ้าน แต่คืนนี้ที่กำลังจะผ่านไป กับความน่ากลัวที่เกิดขึ้นที่มันเหมือนเกมหนือหนังหรืออะไรก็ช่างเถอะ คนเรามักมีความกลัวและการเอาชนะความกลัวก็คือการลองเสี่ยง มันก็คล้ายความกล้า แต่พื้นฐานของความคนหลายๆคนก็คงไม่พ้นกับการลองเสี่ยงแน่นอนครับ ตอนนี้ตีสี่แล้วได้เวลาแล้วที่เราจะออกจากสถานที่มันเฮงซวยกันแล้ว



พวกเราวิ่งกระโดดเหยียบพังรั้ว รั้วล้มไปทับซอมที่ยืนอยู่ข้างหน้าเรา แล้วคุณแสตนก็ใช้ Chainsaw-Elecfun ฟาดฟันซอมบี้ที่ขวางทาง และพวกผมก็คอยยิงสนับสนุน พร้อมกับลองใช้ระเบิดขที่ฟ็อกประดิษฐ์ เราหนีกันมาจนถึงทางออกของหมู่บ้าน หรือพวกเรานั้นมาถึงหน้าหมู่บ้านแล้วครับ พวกเราวิ่งขึ้นไปรถเมล์แล้วให้คุณแสตนด์ขับครับ แต่ผมมองไปเห็นพวกซอมบี้กำลังกรูกันเข้ามาเหมือนพวกมันมาแย่งชิงซื้อของกันแหละครับเยอะมากมันมีมากกว่าพันเลยก็ว่าได้ ในระหว่างที่คุณแสตนด์กำลังต่อตรงหรือที่เขาต่อสายสตาร์ทกับตัวสตาร์ทโดยที่ต้องไม่ใช้กุญแจ

ครื้น………..!


รถสตาร์ทติดแล้ว
คุณแสตนด์ตะโกนบอกแล้วแกก็ลงมือขับ ผมเลยวิงไปที่ประตูทางขึ้นเพื่อปิดประตู แต่พวกซอมมันยังเกาะรถเพื่อจะขึ้นมา เจ้าเฟิสมันวิ่งมางทางด้านหลังแล้วใช้ลูกซองยิงจนซอมบี้เละเลย
“ยะฮู้!!!!! รอดแล้วสุโค่ยยยยยยยยยยยย!”
“เห้ยดีใจเร็วเกินไปไอ้หนู”
คุณแสตนด์หันมาบอกผมด้วยสีหน้ายิ้มแย้มครับ แล้วพวกเราก็มาถึงตรงที่ปากทางเข้าคลองที่รถพวกผมจอดอยู่ครับ ผมบอกว่านี่ๆๆ รถพวกผมจอดไว้ตรงนั้นไปด้วยกันมั้ย พวกผมก็ขึ้นรถที่จอดรอไว้แล้วก็มุ่งหน้าสู่ที่นัดหมายครับ แต่นะหว่างทางจะเจออะไรอีกก็ไม่รู้ตอนนี้ผมเตรียมใจแล้ว เตรียมตัวเช้าวันใหม่กำลังจะเริ่มแล้ว มุ่งสู่เป้าหมาย!!!!!!



โปรดติดตามตอนต่อไปครับ???
ปล.ตอนต่อไปจะยาวกว่าเดิมหน่อยครับ!!!


รูปภาพ
แก้ไขล่าสุดโดย BeeryUBR.HWP/A7xP เมื่อ 18 พ.ค. 2013, 15:06, แก้ไขแล้ว 1 ครั้ง
ต่อไป

ย้อนกลับไปยัง Fan Fiction

ผู้ใช้งานขณะนี้

กำลังดูบอร์ดนี้: ไม่มีสมาชิก และ บุคคลทั่วไป 9 ท่าน