[[ FEAR EVIL_มหาวิบัติ ไวรัสมรณะ ]] 10 ตอนจบ

<<

atakaiba000

ภาพประจำตัวสมาชิก

Licker
Licker

โพสต์: 165

ลงทะเบียนเมื่อ: 26 ต.ค. 2012, 19:21

โพสต์ 24 ส.ค. 2014, 19:40

Re: [[ FEAR EVIL_มหาวิบัติ ไวรัสมรณะ ]] มีบางอย่างมาให้ค่ะ

" สำหรับในตอนนี้ โปรเจค Fear Evil ตอนที่ 4 ได้เสร็จสมบูรณ์แล้ว โดยจะปล่อยในเร็วๆนี้ หลังจากหยุดพัก กันไปยาว
ซึ่งทางเราจะปล่อยติดต่อกันดังนี้

ตอนที่ 4
ตอนที่ 5
ตอนที่ 6

พร้อมกันรวด 3 ตอน ส่วนตอนที่เหลืออีก 4 ตอน กำลังดำเนินการทำโปรเจคต่อไป เพื่อให้เข้ากับเนื้อหา เนื้อเรื่องในภาค 2
ในชื่อ [[ Fear Evil_สงครามไวรัสล้างโลก ]]

โดยรายละเอียดต่อไปจะออกมาเรื่อยๆ ..."

ประกาศจากผู้เขียนบทนะคะ :e15
<<

230336

S.T.A.R.S.
S.T.A.R.S.

โพสต์: 473

ลงทะเบียนเมื่อ: 29 ธ.ค. 2010, 15:38

โพสต์ 24 ส.ค. 2014, 20:42

Re: [[ FEAR EVIL_มหาวิบัติ ไวรัสมรณะ ]] ข่าวสดๆ ร้อนๆ เลยค่ะ

ว่าแต่จะมีฉากเล่นสิ่งประดิษฐ์มั้ยนิ เหอๆ(ให้ทหารช่างทำงานมั่ง)
<<

NamsaiJakug

ภาพประจำตัวสมาชิก

Crimson Head
Crimson Head

โพสต์: 83

ลงทะเบียนเมื่อ: 23 พ.ค. 2014, 19:44

ที่อยู่: กินพื้นที่ถนน2เลนส์@_@

โพสต์ 24 ส.ค. 2014, 23:15

Re: [[ FEAR EVIL_มหาวิบัติ ไวรัสมรณะ ]] ข่าวสดๆ ร้อนๆ เลยค่ะ

ข่าวร้อนจี๋เลย สงสัยต้องเอาไปตั้งในช่องแอร์ซะแล้ว
เราชื่อน้ำใสนะ ฝากใจไว้ดูเล่นด้วย(>●<)♡♡♡

ช่วยฝากติชมนิยายด้วยนะคะ

ความรักปีกหัก
http://www.thaibiohazard.com/forum/viewtopic.php?f=30&t=16788127

รูปภาพ
<<

atakaiba000

ภาพประจำตัวสมาชิก

Licker
Licker

โพสต์: 165

ลงทะเบียนเมื่อ: 26 ต.ค. 2012, 19:21

โพสต์ 25 ส.ค. 2014, 20:56

Re: [[ FEAR EVIL_มหาวิบัติ ไวรัสมรณะ ]] ข่าวสดๆ ร้อนๆ เลยค่ะ

55555 คงต้องรอลุ้นเนื้อเรื่องต่อไปนะคะ ว่าจะออกมาเป็นอย่างไร เร็วๆนี้แน่นอนคร้า :e15
<<

atakaiba000

ภาพประจำตัวสมาชิก

Licker
Licker

โพสต์: 165

ลงทะเบียนเมื่อ: 26 ต.ค. 2012, 19:21

โพสต์ 28 ส.ค. 2014, 21:12

Re: [[ FEAR EVIL_มหาวิบัติ ไวรัสมรณะ ]] รอตอนที่ 4

ตอนที่ 4

แถบเขตชานเมือง แวน โฮตัน
มีการปิดถนนเส้นทางเขตชานเมือง แวน โฮตัน ซึ่งเป็นเส้นทางออกสู่นอกเมือง โดยเป็นถนนตัดผ่านป่า
ซึ่งบริเวณนี้มีผู้คนอาศัยอยู่ไม่น้อย เป็นเขตป่าสงวนของแวน โฮตัน โดยการปิดถนนนี้ เป็นคำสั่งของรัฐบาล
ที่ว่า (ห้ามคนในออก คนนอกเข้า) ซึ่งอธิบายได้ว่ามีการระบาดของเชื้อไวรัส เชื้อโรค ชนิดรุนแรง
ที่กำลังอยู่ในภาวะคุกคาม ทำให้ แวน โฮตัน อยู่ในเขตกักกัน

หน่วย ATA ทั้ง 6 เดินสำรวจเข้ามาในตัวเมือง พวกเขาพบกับ บุคคลลึกลับคนหนึ่ง กำลังเล็งปืน
มายังกลุ่มพวกเขา
“เห้ ๆ ๆ อย่ายิงนะ!...” ไวท์ตะโกนพูดขึ้น
ชายลึกลับคนนั้น ลดปืนลง แล้วเดินเข้ามาหาอย่างช้าๆ ในท่ามกลาง แสงไฟน้อยๆ ของเสาไฟตามถนน
และพวกเขาก็พบว่าชายคนนี้ คือมาร์คัสนั่นเอง ทุกคนรีบวิ่งเข้าไปหามาร์คัส ไปสอบถาม ไปดูอาการของมาร์คัส
โดยทุกคนประหลาดใจอย่างมาก เพราะว่า มาร์คัส ร่างกายแข็งแรงดี ไม่มีบาดแผลจากการต่อสู้
หรือได้รับบาดเจ็บตรงไหนเลย
“นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” ไวท์เอ่ยปากถาม
“ใช่..ฉันสบายดี” มาร์คัสตอบกลับ
“แล้วนายรอดมาได้ยังไง?”ไวท์ถามกลับอีก
“หึหึ อาจเป็นเพราะ ความสามารถพิเศษล่ะมั้ง” มาร์คัสพูดทำนองยิ้ม
ทุกคนในหน่วยก็ต่าง สงสัยกับมาร์คัส ว่าเขารอดมาได้อย่างไร กับการถูกลักพาตัวไป
“เอาล่ะในเมื่อ ไม่มีอะไรแล้ว เราเจอมาร์คัสแล้ว ภารกิจของเราคือ เดินทางเข้าตัวเมืองต่อไป ค้นหาผู้รอดชีวิต”
ไวท์ออกคำสั่ง
“แล้วเราจะไม่กลับไปศูนย์หรือไง?” เซซิลพูดขึ้น
มาร์คัสหยิบ วิทยุขึ้นมาจากกระเป๋าของเขา
“นี่ฟังนี่นะ” มาร์คัสพูดพร้อมกับเปิดวิทยุให้ทุกคนฟัง เป็นเสียงของ ชายคนหนึ่ง ที่ทำงานอยู่ในศูนย์ A.T.A.
“ที่นี่มันเลวร้ายยิ่งกว่านรกเสียอีก มันทะลุกำแพงออกมา ทหารในหน่วยก็ตายกันหมด (คลื่นสัญญาณขาดหาย)”
มาร์คัสมองหน้ากับทุกคน “เป็นยังไงล่ะ? ยังอยากจะกลับไปที่นั่นอีกไหม?”
“แล้วมันเกิดอะไรขึ้น?” ไวท์พูดต่ออีก
“คาดว่า จะมีการทดลองผิดพลาด แล้วการคุ้มกันไม่แน่นหนาพอ โดยตัวอาคาร A.T.A. ทำระบบความปลอดภัยไว้มากมาย แต่ก็ ไม่สามารถหยุดยั้งได้ ซึ่งในขั้นตอนต่อไปนั้น ตัวอาคารจะทำลายตัวเองทันที” มาร์คัสพูด
“ถ้าเป็นอย่างนั้น เราก็ต้องเข้าไปในเมือง ค้นหาผู้รอดชีวิตแล้วล่ะ” เซซิลพูด

ภายในองค์กรลับ A.T.A.
ห้องประชุม
ผอ. A.T.A. กำลังติดต่อไปยังหน่วย ATA ด้วยท่าทีที่รนราน ราวกับว่าเขากำลังหนีอะไรบางอย่างอยู่
แต่ยิ่งเขาติดต่อมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งไร้ผลมากเท่านั้น เพราะสัญญาณวิทยุ ถูกตัดขาดไปแล้ว
ตึ้ง ... ตึ้ง.. ตึ้ง.... เสียงทำลายประตูดังขึ้น จากสิ่งที่อยู่นอกห้อง เขาหันกลับไปมองด้วยท่าทางกลัวรนราน
ขณะนี้ร่างกายของเขาสั่นไหว หัวใจเขาเต้นแรงมาก เพราะกลัวสิ่งที่กำลังพังประตูเข้ามา
“อ๊ากก...อ๊าก.....กก...” เสียงร้องอย่างทรมาร ของ ผอ.A.T.A. ดังออกมาจากห้องประชุม

ภายในเมือง แวน โฮตัน
ตลาดในเมือง
กลุ่มผู้ติดเชื้อ ซอมบี้ พากันเข้าจู่โจม กลุ่มพ่อค้า แม้ค้า ที่ขายของอยู่ในตลาด โดยการแพร่ระบาด
ได้รุนแรงขึ้นทุกขณะ กลุ่มซอมบี้พากันกัดกิน ผู้คนที่อยู่บริเวณรอบๆ ผู้คนที่เหลือก็ต่างพากันหนีตาย
แต่ก็ไม่พ้น จำนวนมหาศาลของซอมบี้ที่เข้าจู่โจม

ภายในเมือง แวน โฮตัน เวลา 23.00 น.
ไวท์ กับ ทหาร ประจำการหน่วยรบพิเศษ ATA อีก 6 คน เดินสำรวจภายในเมืองที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง
จากการก่อการร้าย เมื่อช่วงเย็นที่ผ่าน ภายในเมืองขณะนี้ ไม่ต่างกับเมืองร้าง แต่สิ่งที่เลวร้ายกว่านั้นคือ
ซากศพ คนตายที่ลุกขึ้นมาเดินมีชีวิต และหิวกระหาย พร้อมจะกัดขย้ำ มนุษย์เป็นๆ ได้ทุกเมื่อ

แคสเปอร์ได้หลบหนีออกจากคอนโด ที่เขาอาศัยอยู่ เขาฝ่าฝันฝูงซอมบี้ภายในคอนโดออกมาจนถึงชั้นล่าง
เขารีบหารถ พยายามที่จะสตาร์ทรถ แต่ก็ไม่สำเร็จ เขาจึ้งวิ่งหนีฝูงซอมบี้ และหันหลังยิงเป็นระยะๆ

หน่วย ATA ได้เดินทางกันมาถึงหน้าหอสมุดในกลางเมือง ที่มีแต่ฝูงซอมบี้ เดินกันอยู่หน้าประตูทางเข้า
เต็มไปหมด พวกเขา นั่งเตรียมพร้อมยิง วางกำลังจัดแนวล้อม
“พวกมันมีเยอะมาก จะทำยังไงดี?” เซซิลพูดขึ้น
“เอางี้ เดี๋ยวผมจะไปเป็นตัวล่อให้เอง” สโนว์ อาสาเป็นตัวล่อฝูงซอมบี้ให้ไล่ตามตัวเขาไปทางอื่น
“ระวังตัวด้วยนะ” ไวท์บอกกับสโนว์
“ครับ” สโนว์ วิ่งเข้าไปหน้าประตู ปะทะกับฝูงซอมบี้ ที่มีมากมาย เขาส่งเสียงดัง เพื่อล่อซอมบี้ ให้ติดตามตัวเขา
เขาวิ่งหนีออกไปทางถนนใหญ่ แล้วทีมที่เหลือก็รีบวิ่งมาหน้าประตูทางเข้าหอสมุด
มาร์คัสเคาะประตู พร้อมกับตะโกนเรียกเข้าไป แต่ก็ไร้วี่แวว และไม่มีสัญญาณตอบรับออกมา
เจโนวา เตรียมหยิบระเบิด C4 ขึ้นมาเตรียมจะทำลายประตูทางเข้า
ไวท์หันมาเห็น “ไม่ต้องหรอก เก็บไปเถอะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง” เจโนวาก็เก็บระเบิดใส่ไปในกระเป๋าของเขา
ไวท์มองดูบริเวณรอบๆ เขามองขึ้นไป เห็นหน้าต่างที่เปิดอยู่ พร้อมด้วยแสงไฟที่ส่องแสงออกมา
แสดงให้เห็นได้ว่า ต้องมีคนอยู่ข้างในแน่นอน ไวท์มองหน้ากับมาร์คัสแบบรู้กัน
มาร์คัสก็ค่อยๆ ปีนขึ้นไปตามผนัง โดยผนังสามารถปีนขึ้นได้
มาร์คัสปีนขึ้นไปถึงหน้าต่าง เขาเข้าไปข้างใน ไม่กี่นาทีต่อมา มาร์คัส ก็เปิดประตู
ออกมาเพื่อให้ทุกคนในหน่วย ได้เข้าไปข้างในหอสมุด พอหน่วย ATA เข้ามาในหอสมุดแล้ว พวกเขาก็พบกับ กลุ่มผู้รอดชีวิตกลุ่มหนึ่ง ต่างทำกิจกรรมของตน ต่างๆ นาๆ ภายในหอสมุดนี้
บางคนก็อ่านหนังสือ บางคนก็ดูข่าว บ้างก็พูดคุยกันอยู่ข้างใน คาดว่าน่าจะมีผู้รอดชีวิต ประมาณ 20 – 30 คน
โดยหน่วย ATA ก็ได้ตกลงกันแล้วว่า จะพักประจำการอยู่ที่หอสมุดแห่งนี้ก่อน เพื่อคุ้มกันผู้รอดชีวิต
และเตรียมวางแผนปรึกษาหารือ เรื่องการค้นหาที่หลบภัย และเดินทางต่อไป ซึ่งในตอนนี้ องค์กร A.T.A.
ก็ไม่สามารถรับมือกับเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นได้ คำสั่งต่างๆ ถูกยกเลิก ไร้วี่แวว ไร้สัญญาณ ออกมาจากศูนย์
เหลือเพียงหน่วยพิเศษ ATA ที่ประจำการอยู่ที่หอสมุด เพื่อคำสั่งของ ไวท์ เพียงคนเดียว ในการทำภารกิจ
ต่อไป

หอสมุดใจกลางเมือง
สโนว์ กลับมาจากการไปเป็นตัวล่อฝูงซอมบี้ให้ออกไปจากพื้นที่หน้าประตู เขากลับเข้ามาในหอสมุดอย่างปลอดภัย โดยขึ้นไปประจำการบนดาดฟ้า ชั้นหอคอย

ภายในห้องสมุดห้องหนึ่ง
มาเรียฟื้นสติขึ้นมา กลับพบว่า เธออยู่ในห้องแห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยหนังสือ และสมุดมากมาย
เธอมองไปรอบๆ พบกับ กลุ่มคนมากมายที่เธอไม่รู้จัก นั่งกันอยู่ในห้องนี้ ราวกับรอคอยความหวังบางอย่างอยู่
แม็กซ์ เรฟ เดินมาหา มาเรีย พร้อมกับยื่นขวดน้ำให้กับมาเรีย
“ตอนนี้สถานการณ์มันเลวร้ายมาก คุณสลบอยู่ข้างนอกนั่น พวกเราเลยพาคุณเข้ามา” แม็กซ์พูด
มาเรียรีบรับน้ำมา แล้วรีบเปิดดื่มอย่างกระหาย
“เราไม่มีทางเลือก กินซะ เรารอวางแผนต่อไปอยู่ ตอนนี้มีหน่วยพิเศษมาคุ้มกันเรา”
“หน่วยพิเศษ?” มาเรียพูดด้วยความสงสัย
แม็กซ์ นั่งลง คุยกับมาเรีย “คือพวกเขาเป็นหน่วยจาก A.T.A. พวกเขามาคุ้มกันพวกเรานะ ปลอดภัยแล้ว”
“คุณว่ายังไงนะ? A.T.A.?” มาเรียยิ่งสงสัยขึ้นไปใหญ่
“ใช่แล้ว A.T.A. มีอะไรหรอครับ ?”
“พี่สาวฉัน พี่สาวฉัน อยู่ในหน่วยนี้” มาเรียพูดจบ เธอรีบลุกขึ้นเพื่อที่จะไปตามหาเซซิล
แต่แม็กซ์ เรฟ ได้จับแขน ดึงตัวเธอไว้ “คุณไม่ควรเดินไปไหนนะ ร่างกายคุณยังต้องฟื้นฟู คุณบาดเจ็บอยู่”
แม็กซ์พูดจบ เขาก็ผยุง มาเรีย ไปนอนบนเตียงด้วยความเป็นห่วง

ห้องครัว ภายในหอสมุด
เรโอน่า การ์เซียกำลังทำอาหาร อยู่กับ ฮิเมะ แล้วแจ็คสันก็เดินเข้ามา
“ว้าว...ให้ตายสิ ที่อย่างนี้จะมีสาวงาม 2 คนนี้อยู่ด้วยหรือเนี่ย”
เรโอน่า การ์เซีกับ ฮิเมะ หันไปมองแจ็คสันด้วยความสงสัย
“อ้อ สงสัยต้องแนะนำตัว กระผม สิบตรี Jackson D. Duilio ยินดีรับใช้ครับ”
“ค่ะ เรโอน่า การ์เซีย และนี่ ฮาเตชิกาไน ไฮคาริฮิเมะ หรือเรียกเธอว่า ฮิเมะ นะคะ” เรโอน่าแนะนำตัวเธอ
และฮิเมะให้แจ็คสันรู้จัก
“โอ้ว ซาบซึ้งจริงๆเลยครับ คุณฮิเมะ ชื่อคุณยาวมากเลยนะครับ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า”
ฮิเมะมองหน้าแจ็คสันพร้อมกับขมวดคิ้ว
สโนว์เดินเข้ามาในห้องครัว เขาเห็นแจ็คสันกำลังยืนพูดคุยกับ แฟนของเขาซึ่งก็คือ เรโอน่านั่นเอง
“เห้ๆๆ .. แจ็ค.. นายควรยืนประจำการบนหอคอยไม่ใช่หรอ?”
แจ็คสันหันมา “ก็ใช่นะ..แต่ตอนนี้ฉันเจอของดีว่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า ฮ่ะ”
“นายรีบไปทำหน้าที่ของนาย ก่อนที่ฉันจะปล่อยหมัดน็อกใส่นายนะ” สโนว์ขู่แจ็คสัน
“ก็ได้ๆ เพื่อน ขอพักมั่งก็ไม่ได้วุ้ย เอ่อ คุณสุภาพสตรีทั้ง 2 ผมขอตัวก่อนนะครับ” แจ็คสัน กล่าวก่อนเดินออกจากห้องไป
สโนว์เดินมาหา เรโอน่า “อย่าไปถือสาเขาเลย..”
“คะ แล้วคุณว่างแล้วหรอคะ?” เรโอน่าถามสโนว์ ขณะกำลังล้างผักอยู่
“อ่อ ใช่ครับ ผมเพิ่งจะออกเวร ประจำการ”
“ดีเลย งั้นคุณมาช่วยฉันทำอาหารเลย”
“แหะๆ ลองดูก็ได้ครับ” สโนว์พูดยิ้มเล็กน้อย

หอสมุดใจกลางเมือง
ในเวลาต่อมา
สโนว์ กับ เจเจ้ ได้ยืนเฝ้าบนหอคอยชั้นบนสุดของหอสมุด เพื่อตรวจสอบดูบริเวณรอบๆ
ภายในหอสมุด มีกลุ่มผู้รอดชีวิต นั่งกันอยู่เป็นกลุ่มๆ ไวท์เดินมาหาเซซิล “ผมคิดว่าเราจะอยู่ที่นี่นานไม่ได้”
“แล้วคุณมีแผนการอย่างไรต่อไป?” เซซิลถามต่อ
“สโนว์ ได้ใช้กล้องส่องทางไกล มองยังข้างบนหอคอย เขาเห็น ค่ายแห่งหนึ่ง แต่เราไม่รู้ว่าเป็นของหน่วยใด
ภายในค่ายนั้น มีการเปิดไฟสว่าง มีกลุ่มในนั้น มีอาหาร และมีคลังอาวุธเพียบ” ไวท์พูดอธิบาย
“อืม..เราจะลองไปที่นั่นดู พวกคุณคิดอย่างไร?” เซซิลพูดแล้วหันมายังกลุ่มผู้รอดชีวิต ที่นั่งฟังไวท์พูดอยู่
กลุ่มผู้รอดชีวิตก็ต่างพากันปรึกษาหารือกันต่อไป ไวท์กับเซซิล ก็มองหน้ากัน

บนหอคอย
“เห็นอะไรนั่นมั๊ย?” สโนว์ ชี้นิ้วไปทาง ถนนทางที่เข้ามา ให้เจเจ้ และแจ็คสันดู ราวกับว่ามีบางอย่าง
TO BE CONTINUED...
<<

230336

S.T.A.R.S.
S.T.A.R.S.

โพสต์: 473

ลงทะเบียนเมื่อ: 29 ธ.ค. 2010, 15:38

โพสต์ 29 ส.ค. 2014, 22:36

Re: [[ FEAR EVIL_มหาวิบัติ ไวรัสมรณะ ]] ตอนที่ 4

แม็กซ์ออกโรงแล้วสินะ
<<

atakaiba000

ภาพประจำตัวสมาชิก

Licker
Licker

โพสต์: 165

ลงทะเบียนเมื่อ: 26 ต.ค. 2012, 19:21

โพสต์ 30 ส.ค. 2014, 13:04

Re: [[ FEAR EVIL_มหาวิบัติ ไวรัสมรณะ ]] ตอนที่ 4

หลังจากรับชมจบ เอ๊ย!.. อ่านจบ :e15 โปรดโพสทิ้งไว้ด้วยนะคร้า.. หากไม่เข้าใจเนื้อเรื่อง หรือแสดงความคิดเห็น หรือพูดคุยเกี่ยวกับเนื้อเรื่อง ในตอนปัจจุบันและในตอนต่อๆไป
<<

230336

S.T.A.R.S.
S.T.A.R.S.

โพสต์: 473

ลงทะเบียนเมื่อ: 29 ธ.ค. 2010, 15:38

โพสต์ 31 ส.ค. 2014, 13:24

Re: [[ FEAR EVIL_มหาวิบัติ ไวรัสมรณะ ]] ตอนที่ 4

ตอนหน้าจะบู้แล้วใช่มั้ยครับ
<<

atakaiba000

ภาพประจำตัวสมาชิก

Licker
Licker

โพสต์: 165

ลงทะเบียนเมื่อ: 26 ต.ค. 2012, 19:21

โพสต์ 31 ส.ค. 2014, 20:26

Re: [[ FEAR EVIL_มหาวิบัติ ไวรัสมรณะ ]] ตอนที่ 4

230336 เขียน:ตอนหน้าจะบู้แล้วใช่มั้ยครับ



ก็ใกล้แล้วนะคะ มาดูกันว่า พวกเขาจะอยู่ในหอสมุดได้นานแค่ไหน แล้วที่สโนว์ชี้นิ้วไปมันคืออะไรกันแน่?? :e5
<<

atakaiba000

ภาพประจำตัวสมาชิก

Licker
Licker

โพสต์: 165

ลงทะเบียนเมื่อ: 26 ต.ค. 2012, 19:21

โพสต์ 03 ก.ย. 2014, 09:41

Re: [[ FEAR EVIL_มหาวิบัติ ไวรัสมรณะ ]] ตอนที่ 4

ตอนที่ 5 เสร็จพร้อมปล่อยแล้วคร้า....
<<

ooNazGuloo

ภาพประจำตัวสมาชิก

S.T.A.R.S.
S.T.A.R.S.

โพสต์: 654

ลงทะเบียนเมื่อ: 08 เม.ย. 2008, 17:52

ที่อยู่: racoocityห้องแลปใต้ดิน

โพสต์ 04 ก.ย. 2014, 15:55

Re: [[ FEAR EVIL_มหาวิบัติ ไวรัสมรณะ ]] ตอนที่ 4

จัดมาเลยครับตอนที่5 กำลังมันเลยช่วงนี้ผมธุระเยอะอาจจะไม่ค่อยมาคอมเม้นให้กำลังใจบ่อยๆ ยังไงก็พยายามเข้านะครับ :e5
<<

atakaiba000

ภาพประจำตัวสมาชิก

Licker
Licker

โพสต์: 165

ลงทะเบียนเมื่อ: 26 ต.ค. 2012, 19:21

โพสต์ 06 ก.ย. 2014, 17:38

Re: [[ FEAR EVIL_มหาวิบัติ ไวรัสมรณะ ]] ตอนที่ 4

ตอนที่ 5

ภายในหอสมุด มีกลุ่มผู้รอดชีวิต นั่งกันอยู่เป็นกลุ่มๆ ไวท์เดินมาหาเซซิล “ผมคิดว่าเราจะอยู่ที่นี่นานไม่ได้”
“แล้วคุณมีแผนการอย่างไรต่อไป?” เซซิลถามต่อ
“สโนว์ ได้ใช้กล้องส่องทางไกล มองยังข้างบนหอคอย เขาเห็น ค่ายแห่งหนึ่ง แต่เราไม่รู้ว่าเป็นของหน่วยใด
ภายในค่ายนั้น มีการเปิดไฟสว่าง มีกลุ่มในนั้น มีอาหาร และมีคลังอาวุธเพียบ” ไวท์พูดอธิบาย
“อืม..เราจะลองไปที่นั่นดู พวกคุณคิดอย่างไร?” เซซิลพูดแล้วหันมายังกลุ่มผู้รอดชีวิต ที่นั่งฟังไวท์พูดอยู่
กลุ่มผู้รอดชีวิตก็ต่างพากันปรึกษาหารือกันต่อไป ไวท์กับเซซิล ก็มองหน้ากัน

บนหอคอย
“เห็นอะไรนั่นมั๊ย?” สโนว์ ชี้นิ้วไปทาง ถนนทางที่เข้ามา ให้เจเจ้ และแจ็คสันดู ราวกับว่ามีบางอย่าง
“อะไรของแกวะ?” แจ็คสันหันไปมอง พร้อมกับทำท่าทีที่ตื่น ตกใจ อย่างสุดขีด
“เวรแล้ว จัดแนวล้อมๆ เร็วๆๆ !!!” แจ็คสันตะโกน อย่างสุดเสียงให้บรรดา คนในหน่วยรู้
สโนว์รีบวิ่งกลับ เข้ามารายงานไวท์ ในห้องสมุด
“ท่านครับ ตัวอะไรไม่รู้ ตัวใหญ่มาก กำลังมุ่งมาทางนี้” สโนว์รายงาน
ไวท์ได้ยินดังนั้น เขามองหน้าเซซิล “คุณคอยคุ้มกัน ผู้รอดชีวิตภายในนี้นะ”
ไวท์ กับสโนว์ วิ่งออกมา ข้างหน้าหอสมุด เพื่อเตรียมประจัญบานกับคนอื่นที่เหลือ
หน่วย ATA กำลังลุมกระหน่ำ ยิงชายร่างยักษ์ ที่หลุดมาจากการทดลอง จากห้องทดลองใต้ดินของ A.T.A.
“ตายยากจังวะ...ตายซะ!!” แจ็คสัน กระหน่ำยิง ชายร่างยักษ์ แต่ดูเหมือนไม่มีผลอะไร ด้วยร่างกายที่ใหญ่โต
และแข็งแรงของชายร่างยักษ์นี้เกิดจากการทดลองที่ผิดพลาด ของ A.T.A.
มาร์คัส อ้อมมายังด้านหลัง แอบหลังต้นไม้ แล้วกระหน่ำยิงเป็นระยะๆ
ขณะนั้นเอง ฝูงซอมบี้ ก็ต่างพากัน เดินเข้ามากันมากมาย เพื่อเข้าจู่โจมหอสมุด
เจโนวา หยิบลูกระเบิดออกมาจากกระเป๋า เขาแกะสลักออก และขว้างไปยังฝูงซอมบี้ส่วนหนึ่งที่ถาโถมเข้ามา
ไวท์ กับสโนว์ และ แจ็คสัน ต่างพากันลุมกระหน่ำยิง ชายร่างยักษ์ และในขณะนั้นเอง
ปั้ง…! เสียงปืน 1 นัดดังขึ้น ทันใดนั้น ชายร่างยักษ์ ก็ล้มลง และตายไปในที่สุด
พร้อมกับปรากฏร่างของชายหนุ่มปริศนา ที่สวมใส่หน้ากากกันสารพิษ เขาเดินมาอย่างช้าๆ
ในมือของเขามีปืนพก 1 กระบอก และกระเป๋าที่สะพายหลังมาด้วย
“เห้...พวก ต้องยิงที่หัวสิ ถึงจะตัวใหญ่แค่ไหน ยิงที่หัว ก็ดับทุกราย” เขาพูดออกมา
หน่วย ATA ที่เคลียซอมบี้ หมดแล้วในบริเวณนี้ ต่างมารวมตัวกัน ทุกคนถึงกับอึ้ง กับการมาของชายคนนี้
ด้วยการที่เขายิงปืนพกของเขา 1 นัด ใส่ที่หัวของชายร่างยักษ์ซึ่งทำให้มันตายสนิท
ไวท์ เดินมาหาชายหนุ่ม “นาย...?” ไวท์พูดขึ้น
“อืม...เข้าใจๆ ไม่ต้องพูดอะไรมากหรอก เอะ...! แล้วพี่ฉันหายไปไหนล่ะนิ?”
ชายสวมหน้ากากกันพิษพูดสวนขึ้น
“นายเป็นใครกัน?” สโนว์พูดถามออกมา
มาร์คัสเดินเข้ามา “ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า น้องชาย..” มาร์คัส โถเข้ากอดชายหนุ่มสวมหน้ากาก
“ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า พี่ชาย คิดว่าโดนเขมือบไปซะแล้ว” ชายหนุ่มสวมหน้ากากพูดจบ เขาก็ถอดหน้าออกมา
และเขาก็คือ แคสเปอร์ นั่นเอง
“เอาล่ะเข้าไปข้างในก่อน เดี๋ยวฉันจะแนะนำให้รู้จักเขาคนนี้เอง” มาร์คัสพูดจบ แล้วก็พาทุกคนเข้าไปข้างใน
หอสมุดเพื่อที่จะแนะนำแคสเปอร์ให้กับทุกคนรู้จัก

ภายในหอสมุด
หน่วย ATA และผู้รอดชีวิตส่วนหนึ่งมารวมตัวกันที่ห้องโถง
โดยมาร์คัสได้แนะนำ แคสเปอร์ให้กับ ทุกคนรู้จัก
“นี่คือ แคสเปอร์ น้องชายฉันเอง ถึงจะไม่ใช่น้องแท้ๆ แต่ฉันก็รักมันแบบน้องแท้ๆ นั่นแหละ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า
เขาจะมาอยู่กับเรา ..” มาร์คัสพูดจบก็มองไปทางไวท์
“เอิ่ม..อ่า..โอเค ผมไวท์ โนแกน หัวหน้าหน่วย ATA พวกเรายินดีต้อนรับ” ไวท์พูด และทำการจับมือ
กับแคสเปอร์
ทุกคนในหน่วยก็ต่างแนะนำตัวกันมั่ง
“สโนว์ วิลลิเออร์”
“เจโนวา ซิลเวอร์”
“เจเจ้ แรพเพอร์”
“แจ็คสัน สุดหล่อ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า”
“เซซิล ลาซูรี่” เซซิลมองไปยังแคสเปอร์ด้วย สายตาชวนสงสัย
ทุกคนในหน่วย ก็แยกย้ายกันประจำการในที่ต่างๆ โดยมาร์คัสก็ได้พา แคสเปอร์ไปหาที่พัก อาหาร
และแนะนำข้อมูล สถานที่ต่างๆ ผู้คนภายในหอสมุด

ในขณะเดียวกัน
ฮิเมะ กับ เรโอน่า กำลังทำความสะอาดภายในห้องโถงอยู่ แจ็คสันก็เดินมา
“ว้าว สาวๆ คืนนี้ มาเต้นรำ ดื่มด่ำกับผมไหมครับ?..”
“นายควรจะไปไกลๆ ดีกว่านะ” ฮิเมะพูด
“โอ้ว การต้อนรับที่แสนจะอบอุ่น ผมช่วยปกป้องพวกคุณไว้ ช่วยคุมกันคุณเมื่อสักครู่นี้นะ”
“แล้วยังไง!” ฮิเมะเริ่มโมโห กับท่าทางที่ยั่วยุ และน้ำเสียง ของแจ็คสัน
“ใจเย็นๆ ฮิเมะ เราไปชั้นบนกันเถอะ” เรโอน่า พูด
สโนว์ก็เดินลงมาพอดี “เห้ย! แกอีกแล้วเหรอเนี่ย ! แจ็ค ถ้าแกยังยุ่งกับพวกเธอพวกนี้อีกล่ะก็...”
“โอ้วๆ เพื่อน ฉันแค่มาคุยเล่นเท่านั้นนะ อย่าคิดอะไรมาก ฉันไปก็ได้ แล้วพบกันนะสาวๆ” แจ็คสันเดินไปด้วยท่าทาง เก๊กๆ กวนๆ
“คุณบาดเจ็บตรงไหนไหม?” เรโอน่า เข้ามาหาสโนว์และถามด้วยความเป็นห่วง
“โอ้ว คนอย่างผมแล้ว สบายมาก” สโนว์ยิ้มตอบ
“เอ่อ ... ฉันลืมไปต้องไปซักผ้าต่อ ฉันไปล่ะ” ฮิเมะพูดพร้อมยิ้ม แล้วเดินจากไป

ในห้องสมุดห้องหนึ่ง
เอเลน่ากำลังนั่งอ่านหนังสือคู่มือการใช้อาวุธปืนอยู่ แจ็คสันก็เดินผ่านมาพอดี
“โอ้วๆๆ.. คุณครับ มานั่งอ่านอะไรตรงนี้คนเดียวหรอครับ?” แจ็คสันถามด้วยน้ำเสียงมาดเข้ม
“...” เอเลน่า ไม่ตอบอะไร เธอเงียบแล้วอ่านหนังสือของเธอต่อไป
“เอ๋...ผมถามคุณอยู่นะครับ ช่วยตอบผมหน่อยสิ” แจ็คสันยังคงตื้อถามต่อไปด้วยน้ำเสียงมาดเข้ม
เอเลน่า พักตาจากการอ่านหนังสือขึ้นมา มองหน้าแจ็คสัน พร้อมกับลุกยืนขึ้น
“ถ้าไม่อยากโดนประสุน ของฉันเจาะหัวล่ะก็ เชิญคุณไปที่อื่นซะ”
“โอ้วๆๆ คุณชั่งดุร่ายจริงๆนะครับ เอาเป็นว่าผมไปที่อื่นก็ได้ครับ” แจ็คสันเดินออกมาจากห้องสมุดด้วยท่าทางเซงๆ กับบางอย่างอยู่

ภายในห้องนั่งเล่นห้องหนึ่ง
มาเรีย กับ เซซิล นั่งอยู่บนโซฟา กำลังพูดคุยกันอยู่
แม็กซ์ เรฟ ก็เดินเข้ามาในห้อง “มาเรีย ผมได้มาแล้ว” แม็กซ์ ชูหนังสือเล่มหนึ่งขึ้น
“อ้อ โอเคค่ะ” มาเรียพูดพร้อมกับอมยิ้ม
เซซิลหันไปมองหน้าแมกซ์ ด้วยสายตาอันดุร้าย บวกกับบุคลิก ที่เป็นทหารของเธอ
ซึ่งทำให้แมกซ์ ถึงกับ ผงะกันเลยทีเดียว
มาเรียเลยพูดขึ้นว่า “พี่ค่ะ หนูฝากเขาหาหนังสือให้นะคะ ว่าจะให้เขาสอนการใช้ดาบ เขาเป็นนักดาบที่เก่งมากๆเลยนะคะ”
เซซิลหันหน้ามามองน้องสาวของเธอ “อื้ม..จะให้เขาสอน ก็ระวังตัวด้วยนะ ถ้ามีอะไร ให้รีบเรียกพี่”
“คร้า..เข้าใจแล้วล่ะคะ” มาเรีย ลุกขึ้นจากโซฟา แล้วเดินออกจากห้องไปกับแมกซ์
ในขณะเดียวกันนั้นเอง แคสเปอร์ ก็เดินเข้ามาในห้องนี้
“เอิ่ม ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าคุณ พอจะมีเวลาว่างไหม?” แคสเปอร์เอ่ยปากถามเซซิล
“ทำไมหรอคะ?”
“คือผม อยากจะรู้เรื่องเกี่ยวกับหน่วยคุณ และ ทำไมถึงเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นได้”
“อ่อค่ะ เชิญนั่งค่ะ”
เซซิลกับแคสเปอร์ก็นั่งสนทนากันบนโซฟา อยู่เป็นเวลานาน...
“เป็นยังไงบ้างคะ? เข้าใจหมดทุกอย่างหรือยัง?” เซซิล ถาม
“อ่อครับ เรื่องทั้งหมดมันเป็นอย่างนี้นี่เอง”
“ทีนี้ ถึงตาฉันถามนายมั่งแล้ว”
“??” แคสเปอร์รอฟังคำถาม
“นายรู้จักมาร์คัสได้อย่างไร แล้วคุณเป็นใคร มาจากไหน? ดูคุณไม่ใช่ประชาชนธรรมดาทั่วไป”
“อ่อ ผม เคยเป็น คนของทางรัฐบาล ที่ถูกส่งไปทำภารกิจลับๆต่างๆทั่วทุกมุมโลก เพื่อตรวจสอบความไม่มั่นคง
และการก่อร้ายต่างๆที่จะเกิดขึ้น แต่ปัจจุบัน ผมได้พักงานทุกอย่าง แล้วก็ ได้เดินทางมายัง แวน โฮตัน
เพื่อที่จะได้ อยู่ใกล้ๆกับมาร์คัส พี่ของผม”
“แล้วนายกับมาร์คัสรู้จักกันได้อย่างไร?” เซซิล พูดแซงขึ้น
“เอ่อ..ผมกับมาร์คัสรู้จักกันตอนไปสืบงานที่หุบเขาแห่งหนึ่ง ในตอนนั้น เขาช่วยชีวิตผมไว้ และได้ฝึกฝนผม
ให้แข็งแกร่ง ทั้งวิชาต่อสู้ การยิงปืน ทักษะต่างๆ มากมาย ผมก็รักเขาเสมือนพี่ชายคนหนึ่ง”
“อ่อ ... นายนี่เก่งนะ เอาชีวิตรอดจากคอนโดนั้นมาได้ ตัวคนเดียว จนมาถึงที่นี่”
“ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า ผมมันเก่งอยู่แล้ว” แคสเปอร์พูดพร้อมกับยิ้ม
“เอาเป็นว่า นี่ก็ดึกแล้ว นายควรไปนอนพักผ่อนได้แล้วนะ” เซซิลพูดต่อ
“โอเคครับ คุณเองก็เช่นกันนะ กู๊ดไนท์นะครับ” แคสเปอร์พูด และลุกเดินออกมาจากห้อง
โดยที่เซซิลก็เดินออกมาส่งด้วย
“ค่ะ กู๊ดไนท์นะ...” เซซิลพูดต่อ แล้วเธอก็ปิดประตูห้อง
แคสเปอร์อมยิ้ม แล้วเขาก็หันหลังเดินไป

ภายในค่ายทหารแห่งหนึ่ง ห่างจาก หอสมุด ไปไม่ไกล
นายทหารคนหนึ่ง เดินเข้ามาในเต็นท์
“ท่านครับ เครื่องบินพร้อมแล้วครับ”
ชายคนหนึ่ง หันมา เขาลุกขึ้น ด้วยร่างกายกำยำ พร้อมกับกล้ามหน้าอก และกล้ามแขนเป็นมัดๆ ของเขา ทำให้นายทหารที่ที่รายงานถึงกับตกใจเล็กน้อย
“เอาล่ะ ไปกันได้!” เขาออกคำสั่งและเดินออกไปจากเต็นท์
เครื่องบินลำเลียงพล ลำหนึ่ง ได้ แล่นขึ้น จากค่าย แล้วบินออกไปนอกเมือง
ภายในค่าย มีเพียง ทหารไม่กี่นายที่ยืนประจำการอยู่
มีเพียง เต็นท์ และอุปกรณ์ เครื่องมือต่างๆ ที่ถูกทิ้งไว้
มีซากศพของ สัตว์ต่างๆ ในเต็นท์แห่งหนึ่ง
มีเสบียงอาหาร อาวุธ เสื้อผ้า และยารักษาโรค มากมาย วางอยู่รวมกัน ภายในเต็นท์ที่มีขนาดใหญ่
มียานพาหนะ เฮลิคอปเตอร์ จอดอยู่ภายในค่ายแห่งนี้
มีเสียงวิทยุรายงานเข้ามา “ขอแจ้งเตือน อีก 7 วัน เราจะทำการปล่อยนิวเคลียระเบิด แวน โฮตัน!”
TO BE CONTINUED...
<<

230336

S.T.A.R.S.
S.T.A.R.S.

โพสต์: 473

ลงทะเบียนเมื่อ: 29 ธ.ค. 2010, 15:38

โพสต์ 06 ก.ย. 2014, 17:51

Re: [[ FEAR EVIL_มหาวิบัติ ไวรัสมรณะ ]] ตอนที่ 5

แล้วพ่อเจโนวาไม่แจ้ง หรือติดต่อลูกชายเลยเหรอ เรื่องใหญ่แบบนี้คนเป็นพ่อไม่น่าส่งลูกชายไปตายนะ ส่วนเอเลน่านี่ก็นะ จะหยิ่งไปใหน
<<

atakaiba000

ภาพประจำตัวสมาชิก

Licker
Licker

โพสต์: 165

ลงทะเบียนเมื่อ: 26 ต.ค. 2012, 19:21

โพสต์ 06 ก.ย. 2014, 18:56

Re: [[ FEAR EVIL_มหาวิบัติ ไวรัสมรณะ ]] ตอนที่ 5

230336 เขียน:แล้วพ่อเจโนวาไม่แจ้ง หรือติดต่อลูกชายเลยเหรอ เรื่องใหญ่แบบนี้คนเป็นพ่อไม่น่าส่งลูกชายไปตายนะ ส่วนเอเลน่านี่ก็นะ จะหยิ่งไปใหน


เจโนวานั้นเข้ามาบรรจุในหน่วย ATA ซึ่งเป็นหน่วยรบพิเศษของไวท์
โดยหน่วยเป็นการทำงานลับสุดยอด แล้วเกิดเหตุการณ์ไวรัสรั่วไหลในเมือง
สัญญาณวิทยุก็ขาดหาย ทำให้ไม่สามารถติดต่อได้เลย

เอเลน่าเธอคงจะสนใจเกี่ยวกับปืนมากไปนะคะ ยิ่งเจอคนกวนๆ ป่วนประสาทอย่างแจ็คสันด้วยแล้ว
เธอยิ่งไม่สนใจเข้าไปใหญ่เลยค่ะ

:e16 :e15
<<

ooNazGuloo

ภาพประจำตัวสมาชิก

S.T.A.R.S.
S.T.A.R.S.

โพสต์: 654

ลงทะเบียนเมื่อ: 08 เม.ย. 2008, 17:52

ที่อยู่: racoocityห้องแลปใต้ดิน

โพสต์ 06 ก.ย. 2014, 21:04

Re: [[ FEAR EVIL_มหาวิบัติ ไวรัสมรณะ ]] ตอนที่ 5

ว้าว ตอนนี้ไม่ค่อยเน้นไปในทางสู้ๆสักเท่าไหร่จะเน้นไปในทางเข้าหาสาวๆซะมากกว่า ก็อย่างว่าผ่อนคลายกันบ้าง

เซซิลหวงมาเรียอย่างสุดๆเลยแฮะ แม็กเรฟจะไหวรึเปล่าน้า ส่วนแคสเปอร์อันแน่ทำมาเป็นหาเรื่องคุยสุดท้ายก็แอบๆมาจีบแหล่ะสิ :e15

เอาหล่ะครับเหลืออีก5ตอนเท่านั้นก็จะจบแล้ว
ย้อนกลับต่อไป

ย้อนกลับไปยัง Fan Fiction

ผู้ใช้งานขณะนี้

กำลังดูบอร์ดนี้: ไม่มีสมาชิก และ บุคคลทั่วไป 2 ท่าน