The illusion of Nightmares ภาพลวงตาแห่งฝันร้าย PLG

<<

JusticeZ

Zombie
Zombie

โพสต์: 2

ลงทะเบียนเมื่อ: 04 เม.ย. 2015, 21:40

โพสต์ 04 เม.ย. 2015, 23:26

The illusion of Nightmares ภาพลวงตาแห่งฝันร้าย PLG

The illusion of Nightmares : ภาพลวงตาแห่งฝันร้าย
Genre : Horror Adventure
Present By : JusticeZ

วันเวลาไม่มีที่สิ้นสุดเพียงแค่เวลานั้นมันทำหน้าที่แค่ผ่านมาและผ่านไปตามหน้าที่ของมัน
ไร้จุดจบต่างจากมนุษย์เราที่มีอายุไขเป็นตัวกำหนดวันที่มนุษย์เราถึงคราวสิ้นสุดวงจรชีวิต

ผม อาโน่ เดอ ซาเต้ อาศัยอยู่ในประเทศนีลัมเบิร์กทางฝั่งตอนเหนือของยุโรป
ชีวิตของผมก็เหมือนกับเด็กม.5ทั่วไปต้องเตรียมตัวหาเข้ามหาลัยที่ต้องการและสายที่ตัวเรานั้นถนัด
ในตอนนี้ใครหลายๆคนต่างก็มีที่ที่ต้องการไปอยู่แล้วต่างจากผมที่ยังหาความฝันตัวเองไม่ได้เลย

"เฮ้ยอาโน่ไปเตะบอลกัน"

ผมหันไปมองทางต้นเสียงพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่

"นี่พวกนายจะไปหาเรื่องรุ่นน้องกลุ่มไหนอีกล่ะคราวนี้"

"คราวนี้ไม่ใช่รุ่นน้องเป็นรุ่นพี่ม.6ดูจากทรงแล้วนะไม่ธรรมดา"

"ใจเย็นไว้ก่อนเคทพวกนายไปเล่นก่อนเถอะเดี๋ยวฉันตามไป"

"พวกเรารอนายอยู่นะอาโน่"

ผมนั่งฟังเพลงและมองดูพวกเพื่อนร่วมชะตาหายไปเล่นบอลกันทีละคน ผ่านไปซักพักทีมเพื่อนผมนั้นก็โดนยิงนำก่อนประตูแรก
ผมนี่เอามือเกาหัวเลยพลาดง่ายๆยังงี้ได้ยังไง ทันใดนั้นผมสังเกตุเห็นยามกำลังกันใครบางคนไม่ให้เข้ามาในโรงเรียนอยู่
ซึ่งน่าจะเป็นผู้ชาย เขาถืออะไรบางอย่างไว้ในมือคาดว่าอาจจะเป็นไม้คฑาอะไรซักอย่าง

ไม่นานท้องฟ้าเริ่มมืดขรึมร่างกายมันขยับไม่ได้ชายคนนั้นเดินมาทางกลุ่มเพื่อนของผม ไม้คฑาอะไรนั้นเคาะไปที่หัวของเพื่อนผมทีละคน
เพื่อนผมที่โดนเคาะนั้นเริ่มหายไปทีละคนจนหมดสนามฟุตบอลกลางโรงเรียนโดยที่มันไม่สนใจรุ่นพี่ที่เล่นอยู่ด้วยเลย
ได้เพียงแค่คิดอยู่ในใจว่านี่มันบ้าอะไรกัน เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นี่

ชายผคนนั้นเริ่มเดินตรงมาที่ผม ดูจากระยะไกลหน้าของเขาผมเห็นไม่ค่อยชัด
ตอนนี้เขาเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆร่างของคนๆนั้นสูงใหญ่มากกว่าที่ผมคิดเขาใช้ไม้คฑายื่นมาที่หน้าผากของผม
ก่อนที่จะท่องมนต์สะกดอะไรสักอย่าง จากนั้นไม้คฑาก็เคาะลงมาที่หัวผมทันที...To Be Continued

ฝันร้ายของคุณคืออะไร...???
ร่วมสนุกกับฟิคภาพลวงตาแห่งฝันร้ายได้ตั้งแต่วันนี้โดยแชร์ประสบการณ์ของคุณ(หรือแต่งเอาก็ได้)
ผ่านเรื่องราวที่เลวร้ายนั้นทาง Pm มาไอดีนี้ เรื่องของคุณอาจมีสิทธิ์ไปโผล่ในเรื่องนี้

...........................................
เรื่องเล่าสยองขวัญ
...ห้องตรงข้าม...
จาก http://flash-mini.com/ghost/17/%E0%B9%8 ... B8%A1.html

ก่อนหน้านั้น ณ มหาวิทยาลับมีชื่อแห่งหนึ่งของภาคตะวันออก ปีการศึกษา 2526 ผมอยู่ที่นี่มาสองเดือนแล้ว กำลังปรับสภาพให้เข้ากันได้กับมหาวิทยาลัยที่นี่ มันก็ไม่ง่ายนักกับการที่เคยอยู่บ้านสบาย ๆ ต้องมาอยู่เองตัวคนเดียว และรับผิดชอบตัวเองตั้งแต่ตื่นยันนอน หอพักที่มหาวิทยาลัยจัดไว้ให้ แบ่งระบบหอชายมีอยู่ 7 หอ ผมได้อยู่หอที่ 7 ซึ่งถือว่าเป็นหอใหญ่ที่สุด แบ่งเป็นปีกซ้ายปีกขวา มีทางเดินเชื่อมตรงกลาง ข้างหน้าหอเป็นลานจอดรถ ส่วนด้านหลังเป็นสนามกีฬาที่เหล่านักศึกษาของแต่ละหอจะมาใช้ประโยชน์ร่วมกัน ตกเย็นละก็ ครึกครื้นมากแต่พอเข้าไต้เข้าไฟแล้วนี่สิครับ เงียบเหงาวังเวงว้าเหว่สิ้นดี เพราะในรั้วมหาวิทยาลัยนะ มีกฏระเบียบควบคุมบังคับ จะเฮจะฮาอึกทึกครึกโครมดึก ๆ ดื่น ๆ เหมือนพวกหอพักเอกชนนอกมหาวิทยาลัยนั้นไม่ได้ ใครทนเงียบทนเหงาไม่ได้ก็ต้องออกไปอยู่หอนอก ส่วนตัวผมจำเป็นต้องอยู่หอใน เพราะว่าค่าหอนั้นถูกกว่ากันครึ่งต่อครึ่ง ค่ำลงก็เปลี่ยวเหงาเศร้าซึม คิดถึงพี่ป้าน้าอาบ้านช่องไปตามระเบียบแต่ก็ดีที่ยังมีไอ้แกวเพื่อนผมเอง เป็นนักศึกษาอยู่เฟรชชี่ปีหนึ่งเหมือนผม ถึงจะอยู่คนละคณะ แต่ก็เคยอยู่หอพักที่เจ็ดนี้ด้วยกันมาก่อน ตอนนี้มันย้ายไปอยู่หอนอก และก็เพราะมันนี่แหล่ะ ที่ทำให้ผมต้องถวายบังคมลาจากหอนี้ไป...ตลอดกาล คืนวันนั้นผมก็นั่งมองไอ้แกวสวาปามบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเข้าไปถึงสี่ซอง ผมก็ได้แต่พูดกับมันว่าไม่เข้าใจมันเลยว่ามันอดมากี่มื้อ เพราะมันย้ายไปอยู่หอนอกนั่นแหล่ะ ไอ้อย่างเรา ๆ น่ะ หักค่าหอแล้วก็แทบจะใช้เดือนไม่ชนเดือน แล้วมันจะออกไปทำไม พร้อมแอบบ่นไม่ได้ว่าดีนะที่ยังมีเสบียงตุนไว้ มันก็บอกผมว่าไม่อยากออกหรอก แต่มีเหตุจำเป็น ผมก็เลยถามมันว่าเหตุจำเป็นบ้าบออะไรของแก ค่าเช่าหอก็ค้างได้จนสอบมิดเทอมมีเวลาถมเถ หรือว่ามันจะขี้เหงา แต่ก็ไม่น่าเป็นเหตุผลของมัน แล้วมันก็บอกว่าถ้าอยากรู้นักก็ จะบอกให้ แล้วยังกวนเบื้องพระบาทโดยการพูดต่อว่า แต่ว่าขออีกสองห่ออีกต่างหาก พอสวาปามเข้าไปเสร็จ มันก็บอกว่า แกรู้ใช่ไหมว่าฉันอยู่ห้อง 206 ผมก็เลยบอกว่า ห้อง 206 ห้องตรงข้ามทางเดิน ใช่ ทำไม มันก็เลยร่ายยาวเลย ว่าเคยได้ยินคอลเรียกนายไพโรจน์ห้อง 206 ลงไปรับโทรศัพท์มั้ย ผมก็ตอบว่าเคย แล้วก็ถามว่าไม่เห็นพามาแนะนำเลย มันก็เลยบอกว่าจะพามาได้ไง ห็ห้องมันเคยมีคนชื่อไพโรจน์ที่ไหน พอมีเสียงคอลขึ้นมาข้าก็จะตอบลงไปว่าไม่มีชื่อนี้ ก็ไม่ยอมเชื่อ โทรมาเรื่อย ๆ จนมีอยู่ครั้งนึง มันทนไม่ไหว ดิ่งลงไปรับสายเอง ปรากฏว่าเป็นเสียงผู้หญิงแก่ ๆ โทรมาหาลูกชายแก ข้าก็บอกแกไปว่าห้องที่แกโทรขึ้นไปน่ะไม่มีคนชื่อนี้ แกก็ไม่เชื่อ หาว่ากีดกันแกไม่ให้พบกับลูกชายแก มันเลยโกรธ เลยจวกกันไปซะ แกก็บอกว่าไม่ผิดแน่ แถมยังปากจัดมากแต่ยังไม่ใช่แค่นี้ ป้าแกจะโทรมาแค่วันศุกร์ตอนสามทุ่มเท่านั้น วันอื่นเวลาอื่นแกไม่โทร หลังจากวันนั้น มันก็ไปถามเกี่ยวกับคนชื่อนี้ แต่นักศึกษาปีนี้ไม่มีใครชื่อไพโรจน์เลย จนหนักเข้า มันต้องไปค้นที่สำนักทะเบียนประมวลผล สรุปว่าไอ้คนนั้นเป็นนักศึกษาปีหนึ่ง แล้วก็พ้นสภาพนักศึกษาไปแล้วเพราะนักศึกษาปีหนึ่งที่ชื่อไพโรจน์น่ะ ตายไปแล้ว เพราะไพโรจน์เป็นปีหนึ่งเมื่อปีที่แล้วแล้วโดนรุ่นพี่แกล้ง สาปให้เป็นลิง มันก็เจี๊ยก ๆ ไป แล้วรุ่งพี่ปีสามก็บอกว่าน้ำแข็งที่สั่งไว้น่ะได้แล้ว รุ่นพี่ปีห้าก็บอกให้ไพโรจน์ไปเอา โดยให้มันไปเจี๊ยก ๆ ตลอดทาง คนก็ฮากันตรึม พอตกเย็นไพโรจน์ก็ผูกคอตายในห้อง 206 ห้องที่มันเคยอยู่นั่นแหล่ะ แล้วมันก็บอกว่าไพโรจน์ยังไม่เท่าไหร่ แต่แม่ไพโรจน์น่ะ ตอนนั้นป้าแกนอนอยู่โรงหยาบาลและเสียชีวิตหลังจากลูกชายตายได้ไม่กี่ชั่วโมง ด้วยโรคหัวใจล้มเหลว ยังไม่ทันรู้เรื่องที่ลูกชายตัวเองผูกคอตายเลยด้วยซ้ำ ผมฟังไปมาก็หัวเราะ ถามมันว่านานไหมกว่าจะคิดได้ขนาดนี้ เล่นเอาซะกลัวเลย แล้วดันไปเห็นพอดี ว่าวันนี้วันศุกร์ และก็สองทุ่มห้าสิบสามแล้ว จะสามทุ่ม เลยลากมันลงไปเลย บอกว่าไง แกบอกว่าวันศุกร์สามทุ่มใช่ไหม ไปเลย แล้วปรากฏว่ามีโทรศัพท์ดังจริง ๆ สามทุ่มเด๊ะ เข็มวินาทียังไม่เคลื่อนเลย พอรับก็แกล้งบอกว่าผมไพโรจน์ครับ เสียงที่พูดกับผมเป็นเสียงผู้หญิงแก่ ๆ เท่าที่สังเกตมันแก่มากจนผิดปกติ ระหว่างต่อปากต่อคำกันอย่างสนุกสนาน ก็เห็นไอ้เจ้าแกวมันลุกลี้ลุกลน มันกลัวผมจับได้แหง ๆ ว่าเป็นเพื่อนคนใดคนหนึ่งของมันแกล้งโทรมา แล้วจู่ ๆ มันก็สะกิดผมยิก ๆ แล้วก็ชูสายโทรศัพท์ที่ขาดให้ดูด้วยมือสั่นระริก ๆ ผมงี้ตาแถบถลน โยนโทรศัพท์โครมลงบนแป้น แล้วก็แหกปากก้องหอพักเลยครับ...
แก้ไขล่าสุดโดย JusticeZ เมื่อ 08 เม.ย. 2015, 23:11, แก้ไขแล้ว 1 ครั้ง
<<

JusticeZ

Zombie
Zombie

โพสต์: 2

ลงทะเบียนเมื่อ: 04 เม.ย. 2015, 21:40

โพสต์ 08 เม.ย. 2015, 23:11

The illusion of Nightmares ภาพลวงตาแห่งฝันร้าย PLG

Prologue - Darkness

"แม่ครับ อย่าไปนะ"

'มันเป็นชะตากรรมจร่ะลูกรัก'

"แม่จะไปไหนครับ"
เด็กน้อยปาดน้ำอุ่นๆที่ไหลผ่านแก้มไปแบบช้าๆ

'สิ่งที่แม่ทำ เพราะต้องการให้ลูกปลอดภัยนะจร้ะ'
หญิงผู้เป็นแม่เอื้อมมือลูบหัวเด็กชายตัวน้อยอย่างอ่อนโยน ก่อนที่เธอจะเดินตรงไปยังเปลวไฟที่ร้อนระอุ
ไม่นานร่างที่คุ้นเคยนั้นค่อยๆเลือนหายไปทีละน้อยจนในที่สุดก็มีแต่เพียงความว่างเปล่า

------------------------------------------------

แม่ครับ...!!!
ในห้องที่ดูมืดมน แสงไฟสลัวๆจากดวงจันทร์สาดส่องเข้ามาภายใน เผยให้เห็นสิ่งของที่วางอยู่ตามพื้นและระเบียบห้องเพียงเล็กน้อย
ผมมองซ้ายแลขวาพลางเอามือกุมหัวตัวเอง

"นี่เราฝันแบบนี้อีกแล้ว มันบ้าอะไรกันทำไมเราต้องฝันถึงแม่ด้วย"

ก๊อก...ก๊อก...
จู่ๆเสียงเคาะประตูหน้าห้องผมก็ดังขึ้นเวลาแบบนี้ใครเขาจะตื่นมากัน ผมหยิบไม้เบสบอลข้างฝาผนังห้องมาเป็นอาวุธ
ก่อนที่จะย่องไปยังบานประตูอย่างช้าๆ

"นี่ โอเนล นายเป็นอะไรรึเปล่า เราเองนะ เอลิซ่า"

ผมโล่งใจขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงเธอในตอนนั้นผมไม่ลังเลใจอะไรที่จะเปิดประตูให้เธอ

"มีอะไรหรอ เอล"

"นายร้องเสียงดังมากนะ ฉันอยู่ห้องข้างๆยังได้ยิน เลยมาดูนายหน่อยน่ะ"

เธอยื่นหลังมือมาแตะหน้าผากผมโดยไม่ทันตั้งตัวผมเลยเคลิ้มมองหน้าเธอไปตามอารมณ์

"ไข้ก็ไม่มีนี่"

เวลาแสนสุขของผมนั้นได้หยุดลงทันทีเมื่อมีหลุมดำบางอย่างโผล่ขึ้นมาในห้องของผมก่อนที่เราสองคนจะโดนมันดูดเข้าไปข้างใน

To Be Continued
<<

Patrick9

Zombie
Zombie

โพสต์: 1

ลงทะเบียนเมื่อ: 21 เม.ย. 2015, 16:42

โพสต์ 21 เม.ย. 2015, 16:44

Re: The illusion of Nightmares ภาพลวงตาแห่งฝันร้าย PLG

นี่เป็นเรื่องพิเศษที่ดีและไม่เลวร้ายเกินไป .... คุณส่ายโพสต์มัน .... ขอบคุณมากสำหรับการวัดการโพสต์มัน .... !!!!



___________________
http://www.solitairecardgame.info/
แก้ไขล่าสุดโดย Patrick9 เมื่อ 01 ม.ค. 2016, 13:17, แก้ไขแล้ว 2 ครั้ง.
J0hn
<<

Emboar

Zombie
Zombie

โพสต์: 1

ลงทะเบียนเมื่อ: 06 พ.ค. 2015, 19:12

โพสต์ 06 พ.ค. 2015, 19:22

Re: The illusion of Nightmares ภาพลวงตาแห่งฝันร้าย PLG

แต่เค้าว่ากันว่าฝันร้ายจะกลายเป็นดีนะ

ย้อนกลับไปยัง Fan Fiction

ผู้ใช้งานขณะนี้

่กำลังดูบอร์ดนี้: ไม่มีสมาชิก และ บุคคลทั่วไป 1 ท่าน

cron