บทนำ ที่เกาะแห่งหนึ่งมีเทคโนโลยีสูง มีผู้คนอาศัยอยู่กว่าล้านคน แต่ที่เกาะแห่งนั้นถูกทำลายด้วยอะไรบางสิ่งที่อัตรายและน่าสะพรึงกลัว บันทึกวันที่ 9/8/07ลงชื่อ คิว

1/8/07 เวลา 17:30น.

ในเมืองนี้ที่อยู่โดดเดียวห่างจากที่อื่นๆเมืองนี้อยู่บนเกาะใหญ่ซึ่งมีสะพานเชื่อมต่อไปอีกเมืองหนึ่งที่อยู่บนเกาะเช่นเดียวกันเมืองทั้งสองกำลังเจริญรุ่งเรืองก็ไม่แปลกที่จะมีความวุ่นวายอยู่เป็นนิจด้วยเป็นเพราะความนึกคิดไม่เจริญตาม

ณ สถาณีตำรวจ

"ช่วงนี้คดีที่ฆาตกรฆ่าสิบศพยังจับตัวคนร้ายไม่ได้เลยนะหัวหน้า"นายตำรวจที่อยู่ในห้องดูท่าจะมีหน้าที่ทำตามคำสั่งผู้เป็นนายที่นั่งอยู่มือข้างซ้ายที่ไม่ได้ใช้เขียนถือโดนัดอยู่ข้างขวาใช้มือเขียนงานอยู่บนโต๊ะทำงาน

"นั่นสินะ"หัวหน้าตอบก่อนที่จะกินโดนัทที่เหลือแล้วกระดกกาแฟตาม

"เรียกคิวมาสิ"

"ครับ" แล้วผู้รับคำสั่งก็ออกจากห้องไปแล้วได้ไปคุยกับชายผู้หนึ่งแล้วชายคนนั้นก็ได้ไปเข้าห้องหัวหน้า

"ท่านเรียกข้ารึ"ชายผู้มีนำเสียงที่ฟังดูมีอำนาจพูดขึ้น เขาสูงระดับหนึ่งไม่ผอมไม่อ้วนจนเกินไปหน้าตาดีพอที่จะให้สาวหลงได้

"ใช่ ข้าจะให้เจ้าไปจับฆาตกรฆ่าสิบศพ" หัวหน้าตอบแบบสบายๆอย่างเป็นกันเอง

"อ่าว แสดงว่าท่านหมดปัญญาแล้วรึหือ" คิวตอบกลับมากวนๆไม่ตรงประเด็น

"เหอะ เข้าเรื่องเถอะตอนนี้ไอ้ฆาตกรนั่นเล็งเป้าหมายอีกแล้ว" หัวหน้าเริ่มพูดในนำเสียงที่เครียดมากขึ้น

"งั้นรึ..รูปเป้าหมายมันละ" คิวก็เริ่มเอาการเอางานขึ้นมามั่งได้ถาม

"เอานี้"พูดจบก็หยิบซองหนึ่งมาให้

"ในนั้นมีข้อมูลคดีอยู่...แล้วต้องการผู้ช่วยมั้ย" หัวหน้าถาม

"ไม่จำเป็นหรอก" คิวตอบปฎิเสธหน้าตาเชย

"มันจำเป็นมากต่างหาก...ไปเรียกไลท์มาสิ"

"ครับ"

"หืม..ไลท์งั้นรึ" คิวดูท่าทางสนใจขึ้นมาเล็กน้อย

"ใช่หมอนั้นนะฉลาดเป็นกรดเชียวนะ"

"อืม"

สักพักก็มีคนเข้ามา

"เรียกข้ารึ"

"ใช่..แกช่วยไปเป็นสมองให้ไอ้คิวทีดิ"

"เฮ้ยๆพูดหยั่งกับข้าโง่งั้นแหละ" คิวตอบกลับแบบคนอารมเสียปนเล่น

"เอาหน่าเดี๋ยวข้าต้องไปหละพวกแกก็จับคนร้ายให้ได้หละ" หัวหน้ากำชับงานที่ได้สั่งไว้กับทั้งสอง

"ครับ"คิวตอบแบบเซ็งๆ

"เอ้าไปกันไลท์นายดูนี่ซะแล้วคิดแผนซะหล่ะ"พูดจบก็ยื่นซองให้

"เออร่วมงานกับแกทีไรเป็นแบบนี้ทุกที...ชั้นว่าไปเตรียมตัวเหอะ" คิวพูด

"เออๆ"

ต่อครั้งหน้าครับ

18:20น.

ตอนนี้ทั้งสองอยู่ที่ร้านกาแฟที่สามารถมองเห็นบ้านเหยื่อของฆาตกรได้

"กาแฟสองที่ครับ" คิวสั่งเครื่องดื่มกับคนขายที่ดูท่าจะไม่เป็นมิตรด้วยผิวที่ออกคลำๆและหน้าโหดๆจึงทำให้คนกลัวกันเยอะ

"ครับ" คนขายตอบกลับมาด้วยสีหน้าที่หน้ากลัวจนคิวคิดว่าไอ้นี้มันฆาตกรรึเปล่า

"แล้วเราจะรอดูอยู่ที่นี่รึไง"คิวถามอย่างไคร่รู้

"ใช่พอเขาออกมาเราก็แอบตามไปเลยไง" ไลท์ตอบเสียงเบาเพื่อไม่ให้คนนอกได้ยิน

"อืม" คิวตอบ

"กาแฟได้แล้วครับ" คนขายบอกทั้งสองก่อนวางแก้วไว้สองแก้ว

ท้งสองได้ดื่มกาแฟไปสักพักจนมีคนออกมาจากบ้าน คิวจำได้ว่าหน้าตาแบบนี้เคยเห็นในแฟ้มคดี คนๆนี้เป็นเหยื่อของฆาตกรโรคจิต

"เฮ้ยนั่นไปเร็ว"คิวร้อง ก่อนรีบเก็บของเตรียมลุกขึ้น

"ค่าเครื่องดื่มหละครับ" คนขายถามด้วยหน้าตาโหดหน้ากลัวจนเด็กยังร้องให้ได้

"เอาไปไม่ต้องทอน" คิวรีบควักเงินจ่ายอย่างรวดเร็วแล้วรีบออกจากร้าน
ทั้งสองแอบตาบชายคนนั้นไปจนชายคนนั้นเลี้ยวเขาซอยไปมีชายชุดดำรออยู่ทั้งคู่ได้แอบฟังการสนทนาแต่ได้ยินไม่ชัด

"ไวรัส...พรุ่งนี้?...ตกลง"

เมื่อคุยจบชายชุดดำได้จากไปฆาตกรที่แอบอยู่ได้โอกาสเข้าโจมตีจากข้างหลัง ฆาตกรค่อยๆเข้าไปข้างหลังช้าๆ ช้าๆแล้วชักมีด

"ฉึก"มือสีดำของชายคนนั้นแทงทะลุฆาตกร

"อ๊ากกกก"ฆาตกรร้อง

"หึหึหึหึฮาฮาฮาฮา"

"จงใช้ชีวิตใหม่ให้สนุกเถอะ"

จากนั้นชายคนนั้นได้จากไป

"ไปดูกันเถอะ"คิวพูด

"อืม"

ทั้งสองเดินเข้าไปแต่ก็หยุดชะงักเมื่อศพลุกขึ้นมาและรูปร่างค่อยๆเปลี่ยนแปลงมีอะไรบางอย่างงอกออกมาตามตัวแล้วจึงหยุด

"ฮา"มันคำราม

ทั้งคู่ได้แต่ยืนแข็งทื่อทันใดนั้นมันงอกดาบออกมาจากแขนแล้วเดินเข้าหาทั้งสอง

"วิ่ง"คิวตะโกนกอง

ทั้งคู่ได้วิ่งออกจากซอยไปตามทางถนนแต่มันก็วิ่งตามมาเช่นกันเมื่อผู้คนเห็นก็แตกตื่นวิ่งหนีกันจาหละหวั่นเนื่องจากเห็นไอ้ตัวประหลาด

"ชั้นว่าไปหลบหลังรถคันนั้นกันก่อนดีกว่า"ไลท์เสนออย่างร้อนรนพร้อมกับวิ่งไปที่รถคันนั้นทันที

"เออ" คิวตอบสั้นๆแล้วตามไป

ทั้งสองวิ่งไปหลบหลังรถในขณะที่มันได้ฆ่าผู้คนไปสามคนคนสามคนได้ค่อยๆเปลี่ยนแปลงรูปร่างจนไม่เหลือเค้าเดิมในเมื่อหน้าตาเปลี่ยนไปร่างกายแปลกๆมีดาบงอกจากแขนขวา

"ชั้นว่ายิงมันเลยดีกว่า"คิวเสนอแล้วก็ชักปืนขึ้นมาเตรียมพร้อม

"นั่นสิ" ไลท์ก็คิดเช่นนั้นได้ถือปืนไว้ก่อนแล้ว

ทั้งคู่ถือปืนเล็งเตรียมพร้อมทั้งสองเล็งไปที่มันใช้สายตาจับจ้องตาไม่กระพริบพอได้จังหวะทั้งคู่ก็เหนียวไกทันที

"ปังปังปังปังปัง"ทั้งคู่กระหนํายิงแต่ทว่าได้ทำให้พวกมันชะงักแล้วเดินมาหาทั้งคู่โดยแผลที่ได้รับของมันก็มีมากแต่ก็ค่อยๆสมานกันช้าๆไปพร้อมกับเดินเข้าไปหาทั้งสอง

"ซวยแล้วไง"แต่ได้มีรถคันหนึ่งขับมาที่ข้างๆแล้วเปิดกระจกคนขับนั้นเป็นผู้หญิงผมสั้นระดับไหล่หน้าตาสวยนารักได้ตะโกนขึ้น

"รีบขึ้นมาเร็ว"หล่อนพูดอย่างเร่งรีบ

ทั้งสองจึงรีบขึ้นรถโดยไม่มีทางหลีกเลี่ยงเธอขับรถชนพวกมันเปิดทางไปเธอขับอย่างรวดเร็วราวกับมีจุดหมาย

"เธอจะขับไปไหน"ไลท์ถาม อย่างไคร่รู้

"ขับไปเกาะตอนใต้"เธอตอบสั้นๆแล้วขับรถต่อไป

"ต้องข้ามสะพานใช่ไหม"คิวถามทั้งๆที่ตนเองก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจอยู่แล้ว

"ใช่แต่ฉันไม่รู้ว่าสะพานจะยกขึ้นตอนไหน"หล่อนพูดมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด

"มันยกขึ้นตอน19น.นะ"ไลท์พูดตอบ

"ตอนนี้กี่โมง"เธอถามเพราะกำลังขับรถด้วยความเร็วสูงจึงเหลือบมองไปทางนาฬิกาไม่ได้

"18:45น."ไลท์ตอบ

"เราต้องรีบ"คิวพูดยำเตือนสติเพื่อให้เร็วยิ่งขึ้น

"นั่นสิ...แต่ฉันพบปัญหาใหม่แล้วหละ" ไลท์พูดแบบคนจะตายยังไงยังงั้น

ก็เป็นเพราะข้างหน้ามีพวกประหลาดเต็มไปหมดแต่ละตัวดูท่าทางเหื้ยมโหดทั้งนั้น

"เฮอะ...พวกเราลุย"คิวตะโกนกองเรียกความฮึกเฮิมอย่างไม่เกรงกลัว

ต่อครั้งหน้าครับ

สนุกดีนะครับ แต่ทำไมคิวถึงแทนตัวเองว่าข้าละ?

Monster ที่เจอนี่คล้ายๆกับWormในเรื่อง Marked rider Kabuto เลย

แต่งต่อเร็วๆเข้าละ(จะได้มาอ่านต่อ)

นิยายของผมขอ comment ด้วยนะครับ

http://www.thaibiohazard.com/forum/viewtopic.php?t=3055

- -คำบรรยายน้อยมากครับดูดีๆนะการบรรยายบรรยการน้อยมากเลยท่าน- -

สงครามศักศ์สิทธ์ ไซบิร่าก้า

ฝากด้วยครับ

เดี๋ยวผมจะเพื่มคำบรรยายให้มากขึ้นครับและขอบคุณที่ให้คำแนะนำครับ ที่ให้คิวแทนตัวเองว่าข้าเพราะว่ามันเท่ไงครับ

"ฉันว่ายิงพวกมันแล้วขับฝ่าไปเลยดีกว่า"ไลท์พูดแสดงความคิดเห็น

"นั่นดิ" คิวก็คงจะคิดอย่างงั้น

ทั้งสองคนได้ยิงพวกมันแล้วขับฝ่ามันออกไปขับไปซักพักได้มีเสียงอะไรบางอย่าง ที่ทำให้ทั้งสามต้องงงงัน

ตุบ

"นี่รู้สึกจะมีแขกอยู่ข้างบนนะ"หล่อนพูดขึ้นด้วยนำเสียงหวาดเสียว

"ฉันไปเอง"คิวพูดขึ้นไม่ทันที่จะให้ใครขัดข้าน

พูดจบคิวก็ปีนขึ้นไปบนหลังคารถตู้ได้เห็นตัวปละหลาดอยู่บนหลังคาคิวชักมีดคู่ใจพร้อมพูดขึ้น

"เฮ้ดูท้าแกจะกินแต่กุ้งแห้งนะถึงได้ผอมอย่างนี้"

พูดจบคิวก็วิ่งเข้าไปหามันแล้วฟัน วืด มันหลบได้แต่คิวก็ฟันมันอีกแต่มันฟันสวนมาด้วยดาบที่งอกออกมาจากแขนคิวก้มหลบแล้วเตะขามันจนล้ม

"มันจบแล้ว" คิวพูดเหมืนพระเอกจะปิดฉากฆ่าศัตรู

คิวกระโดดคร่อมตัวมันแล้วปักมีดลงไปที่หัวใจ ฉึก ไม่มีเสียงร้องใดๆเล็ดรอดออกมา

ช่างง่ายด้ายนักพูดจบก็ดึงมีดกลับมาแต่ทันใดนั้น

"โครม"

มันซัดคิวจนกระเด็นเกือบตกรถมันค่อยๆยืนขึ้นซักพักแผลที่หัวใจของมันก็ค่อยๆสมานกันช้าๆ ถึงแม้ว่าจะไม่หายสนิดก็ตามที

"บ้าน่า"คิวที่กำลังลุกขึ้นมายืนตะลึงงงงันกับสิ่งที่ตนเห็น

ทันใดนั้นมันโถมเข้าหาคิวแล้วใช้ดาบที่แขนฟันแต่คิวใช้มีดกันไว้ได้แต่ก็ต้องปลิวตามแรงไปอย่างเรี่ยงไม่ได้

ชิไอ้บ้านี่ผอมก็ผอมแต่แรงเยอะเป็นบ้า คิวสบทอยู่ในใจ

คิวง้างมีดแล้วโยนใส่มันมีดปักไปที่กลางหัวของมัน ฉึก คิวรีบวิ่งไปหามันแล้วใช้ท่าจัมแบ็คคิกพร้อมกับดึงมีดออกมาจากหัวแต่มันแค่โซซัดโซเซไปข้างหลังใกล้ๆจะตกรถคิวจึงโถมเข้าหามันพร้อมหมุนตัว

ยากกกกก

คิวหมุนตัวฟันมันมันหมุนไปตามแรงและปลิวตกรถไป

"แฮกๆๆ....สำเร็จ"คิวฮอบเหนื่อยแล้วกลับเข้าไปในตัวรถ

"เราใกล้ถึงสะพานรึยัง"คิวถามทั้งๆที่หอบเหนื่อยอยู่แล้วก็เก็บมีด

"ใกล้แล้วแต่เหลือเวลาแค่2นาทีเท่านั้น"ไลท์พูด

"เกาะไว้แน่นๆ"หล่อนพูดพร้อมเหยียบคันเร่งจนมิดซักพักข้างหน้าก็เห็นสะพานที่กำลังจะยกขึ้น
รึว่าเธอจะ

ตรงที่จะข้ามสะพานน่าลุ้นนะครับ ผมว่านิยายมันก็ไม่มีอะไรบกพร่องนะครับสนุกด้วย

ขอบคุณมากครับ

นี้ก๊อบมาหรือพิมเองครับเนี้ย

เหอๆ
สนุกดีครับไม่ติละมันอยู่ที่ประสบการณ์

ผมพิมพ์เองครับ
ป.ล.เดี๋ยวผมขอไปเก็บเกี่ยวประสบการณก่อนอิอิ

หล่อนได้เร่งรถมุ่งหน้าไปที่สะพานที่อยู่ข้างหน้าเต็มกำลังในขณะที่สะพานกำลังยกตัวสูงขึ้นเรื่อยๆและเธอก็เร่งเครื่องให้เร็วขึ้นเช่นกันพอถึงสะพานเธอก็ขับไปจนถึงตรงที่เป็นทางเชื่อมกับสะพานฝั่งนู้น

"เอ้าจริงงะ"คิวร้องขึ้นเอะอะโวยวายอย่างกับเด็ก

ทันใดนั้นรถได้ลอยออกจากสะพานด้วยขวามเร็วแต่ทว่าก็ต้องพบอุปสรรค์กลางเวหา

"นั่นมัน..."ไลท์พูดพร้อมกับชี้มือไปด้วยสีหน้าตื่นตระหนัก

ที่กลางอากาสได้มีพวกตัวปละหลาด3-4ตัวกำลังบินอยู่ดูท่าพวกมันเตรียมพร้อมที่จะโจมตีรถที่ขณะนี้ลอยอยู่กลางอากาศ

"มันมีปีกได้ไงและปีกมันแปลกๆอยู่นะ"ไลท์พูดอย่างสงสัย

"นั่นสิ"คิวตอบพร้อมกับเตรียมรับมือกับสถานการที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ

ทันใดนั้นพวกมันบินมาหารถที่ลอยอยู่บนอากาศคิวกับไลท์เล็งปืนเตรียมพร้อมยิง สายตาทั้งคู่มองไปที่พวกมันที่พุ่งเข้ามา

"ยิงมันที่ปีก"ไลท์เสนอความคิด

"ok"คิวตอบ

ปังปังปังปังทุกนัดเข้าเป้าที่ปีกแต่มีตัวหนึ่งหลบได้ไปอย่างหวุดหวิด

"มันรอดไปตัวหนึ่ง"หล่อนร้องขึ้นพลางชี้ไปที่ตัวที่รอด

ระหว่างที่ทั้งสามหาอีกตัวหนึ่งอยู่รถที่อยู่บนอากาศก็จะถึงสะพานอีกฝากแล้ว ทันใดนั้น

ตึงอีกตัวได้โจมตีรถจนเสียหลักในขณะที่รถจะลงที่สะพาน
"ไอ้บ้าเอย"คิวตะโกนก่อนที่รถจะลงไปที่สะพานเมื่อถึงสะพานรถได้หมุนเพราะเสียหลักและไถลไปตามถนน

"ระวังข้างหน้า"ไลท์ร้องขึ้น

บัดนี้รถตู้ที่เสียหลักกำลังจะพุ่งชนต้นไม้ข้างหน้า

"ทุกคนเกาะไว้"เธอร้องขึ้น

อ่านต่อครั้งหน้านะครับ

โครม

รถได้ชนกับต้นไม้เข้าอย่างจังทั้งสามคนได้ออกมาจากรถที่บัดนี้ได้ชนต้นไม้จนสภาพยับเยิน

"ทุกคนเป็นอะไรกันรึเปล่า"คิวถามหาทุกคน

"ไม่เป็นไร"ไลท์ตอบ

"นั่นนํามันรั่วนี่"หล่อนพูดขึ้นอย่างตกใจพลางวิ่งออกห่างจากรถอย่างรีบเร่ง

"วิ่ง"ไลท์ตะโกนบอกคิวที่ยังยืนเอ๋อๆอยู่

ทั้งสามวิ่งออกห่างจากรถอย่างรวดเร็วและทันใดนั้น

บรึ้ม

รถตู้ได้ระเบิดและไฟลุกท่วมทั้งคันเต็มไปด้วยสีแดงฉาดเพราะเพลิงไหม้

"เกือบจะเป็นปลาหมึกย่างแล้วแฮะ"คิวพูดเพื่อให้คลายเครียด

"มันไม่ตลกนะ"หล่อนพูดอย่างฉุนๆ

"น่าน่า...อืมแต่ว่าเธอชื่ออะไรหละ"คิวนึกได้จึงถามเธอ

"ฉัน?..อ๋อโทษทีลืมไปฉันชื่อโม"เธอพูดแนะนำตัวพลางตรวจสัมภาระว่าอยู่ดีรึเปล่า

"อืมแต่ว่าพักกันก่อนเหอะใครมีนำบ้าง"ไลท์ถามขึ้นพลางนั่งลงหลังพิงต้นไม้

"ชั้นมี"โมตอบ

ทั้งสามได้นั่งพักและดื่มนำไม่มีใครพูดอะไรอีกซักพักคิวได้พูดขึ้นมาทำลายความเงียบ

"ฉันอยากรู้ว่าไอ้ตัวปละหลาดนั่นคืออะไร" คิวเริ่มต้นตั้งคำถามที่ไม่น่าจะมีใครรู้คำตอบเลย

"นั่นสิฉันอยู่ในเมืองแล้วจู่ๆก็มีพวกมันมาฉันเลยหนีมาจนเจอพวกนายนี่แหละ"โมพูดอธิบายความเป็นมาก่อนเจอทั้งสอง

คิวและไลท์ได้เล่าเรื่องที่ตนเจอก่อนพบกับโม

"เรื่องเป็นหยั่งงี้นี่เอง"โมพูดพลางคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจ

คิวได้เล่าเรื่องที่มันโดนแทงหัวใจแล้วไม่ตายให้ฟังทั้งสามถูกปกคลุมด้วยความเงียบจู่ๆไลท์ได้พูดขึ้น

"ฉันว่าอาจจะเกี่ยวกับไวรัสที่ชายชุดดำพูดก็ได้"ไลท์พูดแสดงความคิดเห็น

"นายจะบอกว่ามันโดนไวรัสเลยเป็นตัวปละหลาดงั้นรึ"คิวถามดูเอาจริงเอาจังขึ้น

"น่าจะใช่แล้วนะ"โมพูดสนับสนุนความคิดของไลท์

ต่อครั้งหน้าครับ