ไม่ทันไร เจ้าHunter Gamma ก็กระโดด เข้ามาหา มิยาโมโตะทันที

ฟู่..........
ก๊าสสสสสส!!! เสียงร้องของมัน แสดงถึงความเจ็บ ปวด และในที่สุดมันก็ ลงไปนอน เป็น กบย่างทันที

แต่เสียงร้องของมัน ยังพาให้เพื่อนๆ ของมันตามมาอีก 2 ตัวด้วยกัน

มิยาโมโตะ: แย่แล้วสิ!!

ปังๆๆๆ
"หยุด อยู่ตรงนั้นไอ้ หนูน้อย เดี๋ยวทางนี้ เราจัดการเอง"ชายหนุ่ม รูปร่างสูงใหญ่ ดูท่าทางน่าจะ เป็นคนที่ เก่งพอสมควร

ปังๆๆๆๆๆๆ

"ฮ่าฮ่าฮ่า เข้ามา เลยไอ้ พวก กบ น้อย" ชายคนนั้นพูด พร้อมกับยิงไป ทางกบ พวกนั้น ทำให้กบทั้ง 2 ตัว ทรุดลงไป แต่ ทว่า.....

มิยาโมโตะ: ระวัง!!

"หืม ชายคนนั้น หันหลังกลับมาก็ พบกับกองทับปลิง จำนวนมาก พุ่งเจ้าใส่ เต็มร่าง"

อ้ากกก....!! เสียงของชายคนนั้น บ่งบอกถึงความเจ็บ ปวด

ฟู่...... มิยาโมโตะ พยายาม เอาปืนไฟยิง ใส่ พวกปลิง ที่เกาะอยู่ตามร่างกายของ ชายคนนั้น แต่ไม่มีผลอะไร

เมื่อปลิงทั้งหมด ถูกเผาจนไหม้เกรียม ก็ ปรากฏร่างของชายคนนั้น ที่มีแผลเต็มตัวไปหมด

ปัง...!!

มิยาโมโตะ ยิงปืนพก ไปที่หัวของชายคนนั้น ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นมา เป็นซอมบี้

มิยาโมโตะ: อุตส่าห์ เจอผู้รอด ชีวิตแล้วไง ล่ะ เจ้าพวกปลิง บ้าเอ้ย!!

มิยาโมโตะ เดินเข้าไปที่ห้องข้างๆ

แอ๊ด.....
เมื่อประตู เปิด ออก มิยาโมโตะ ก็พบกับห้อง แล๊บ ขนาดเล็กห้องหนึ่ง

มิยาโมโตะ: ลองตรวจสอบ ดูอีกทีดีกว่า เผื่อมีอะไรที่ เราจะเอามาได้

เมื่อเขาเดินเข้าไปก็ พบกับ ชายแก่คนหนึ่ง รูปร่างผอม กำลัง นั่ง เอาหลอดทดลอง ใส่กระเป๋า ตนเอง

มิยาโมโตะ: เห้ จะทำอะไรน่ะ ที่นี่ไม่ปลอดภัย นะ
"หึหึ ไม่ปลอดภัยได้ยังไงกันเล่า" ชายคนนั้นตอบกลับด้วยเสียงที่ ชวนขนลุก
มิยาโมโตะ: คุณ เข้ามาที่นี่ ได้อย่างไรกัน
"....." ชายคนนั้นไม่ตอบและเดินออกไป
มิยาโมโตะ: รอด้วยสิ!! เห้

ปัง!! เมื่อประตู เปิดออก ก็พบกัน นายทหารคนหนึ่ง รูปร่างใหญ่ และ ตำรวจคนหนึ่ง ซึ่งดูจากท่าทางแล้ว คงไม่สามารถทำอะไรได้ แน่

"สวัสดี ผมชื่อ ฮาต" นายทหารคนนั้นกล่าว ขึ้น
"ฉันได้ ไวรัสมาแล้ว เราไปจากที่นี่กันเถอะ"ชายแก่คนนั้น พูดกับฮาต

ฮาต: นี่คือ เควิ่น หลานชายผมเอง
"ไงไอ้ หนุ่มน้อย"ชายคนนั้น กล่าวกับ ตำรวจ คนั้น ด้วยหน้า ตาที่แจ่มใส
ฮาต: แล้วไอ้ หมอนั้นใครกกัน

ฮาตพูดจบก็ ชี้นิ้วไปทาง มิยาโมโตะ

มิยาโมโตะ: ผะผะผม ชื่อว่า มิยาโมโตะ ยามาโตะ ครับ
ฮาต: จะเอาไงกับ เด็กคนนี้ดีครับ
"ปล่อยๆไป เถอะ" ชายแกคนนั้น พูดด้วยสายตาเย็นชา

มิยาโมโตะ: พวกคุณ ที่ทำอะไรกันที่นี่
"เรื่องนี้ ไม่เกี่ยวกับ เธอหนูน้อย" ชายแก่คนนั้น ตอบกลับ มา
ฮาต: เราจัด คอปเตอร์ ไว้ให้ ท่านเรียบร้อยแล้ว
"รอ เดี๋ยว"

ปัง มีกระสุน นัดนึงยิงไปโดน แขนขวาของ ฮาตซึ่งกำลัง ยืนอยู่

อ้ากกก!!!

"หึหึ ในเมื่อมาถึงที่นี่ก็ อยู้กันให้ นานๆหน่อยนะ ท่าน"

ฮาต: แก....
เควิ่น: ตายซะ เถอะไอ้ สารเลว

ปังๆๆๆ
เมื่อเควิ่น ยิงปืนออกไป ไม่ทันระวังตัว ก็ถูกชายแก่ คนนั้น ยิงใส่เข้าให้แล้ว

ฮาต: เควิ่นน.....
เควิ่น: ไม่นะ...

เควิ่น ลงไปนอนจมกองเลือดของตัวเอง

"มันยังไม่ตายหรอกน่า"
ฮาต: ทำไมแก ถึง...
"อะอะ อย่าลืมว่าฉันยังมี นี่อยู่"

เมื่อชายแก่คนนั้น พูดจบ เขาก็ ยกมือที่ มือกระเป๋าหลอด ไวรัส ขึ้นมา

มิยาโมโตะ เห็นเหตุการณ์ นั้น รีบ ชักปืนออก มา แต่....

"อย่า คิดอะไรแบบนั้นหนูน้อย"
มิยาโมโตะ: แกหัก หลังพวก เขา แก....
ฮาต: ไอ้หนู รับไป

อาตโยน ปืนไปให้ มิยาโมโตะ ทันที

Now loading
_______________________
____________________________________________
_________________________________________________________________________________________100%



ปืน แกรเน๊ต
อาณุภาพ แรง
นําหนัก หนักมาก
กระสุน 1 นัด
____________________________________________________________________________________________

มิยาโมโตะ: เจ๋ง!! เอาเลยนะ
"คิดว่า จะง่ายอย่างที่คิดงั้นเหรอ หึหึ"
ชายแก่ คนนั้น ฉีดยาใส่ ตัวเอง ไป 3 หลอด ไม่นานชายคนนั้นก็ ปรากฏตัวพร้อมกับร่างใหม่
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

มิยาโมโตะ: ตัวอะไร วะเนี่ย...

เอาแล้วไง

หมํา ข้าวแปปนะครับ เดี๋ยวแต่งต่อ

เดี๋ยว ในตอนนี้จะมี ผู้มาแสดง ใหม่นะครับ

คือคุณ

ชื่อ: กานดา ตั้ม
อายุ: 15
ส่วนสูง: 159
(กานดา เนี่ยชื่อ โรงเรียน รึเปล่าครับ)

ผมขอเปลี่ยนเป็น ตั้ม เลยล่ะกันนะครับ

ไปอาบนําก่อนนะครับ

ยังไม่ทันที่ มิยาโมโตะจะตั้งหลักได้ ร่างปริศนานั้น ก็ฟาด แขนลงมา ใส่มิยาโมโตะ ทันที ฮาตผุ้ซึ่งอยู่ในเหตุ การณ์ก็กระโดด เข้ามาขวาง มิยาโมโตะเอาไว้ ก่อนที่จะพูดว่า
"ฝากด้วยนะ หนูน้อย"


อ้ากกก...!!

ชายแก่คนนั้นซึ่งตอนนี้ไม่ใช่ เขาอีกแล้ว ได้เอาแขนของเขาจับ ฮาตไปไว้และ ฟาดไปอีกฝั่ง ซึ่งมี ฝูงปลิงนรก รอคอยอยู่ จำนวน มาก

มิยาโมโตะ: แก..!!

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าสนุกกับการที่ได้ ไล่ฆ่าลูกไก่ ตัวน้อยนี่เสียจริง"

ปังๆๆๆ มิยาโมโตะ ยิงปืนไรเฟิล ของไฮประดิษฐ์ ให้ใส่ กลางลำตัว ของมันไปหลายนัดแต่ เท่ากับไม่มี ผลอะไรเลย
"แก ไม่มีวัน ทำอะไรข้าได้หรอกน่า"

เมื่อพด จบ มันก็พุ่งเข้ามาหา มิยาโมโตะ และเอาแขน ของมัน เหวี่ยงไป กะจะจับ มิยาโมโตะ เอาไว้

มิยาโมโตะ: ไม่มีทางซะหรอก ทำไม นาฬิกา มันไม่ดังนะ แล้วจะรู้จุด อ่อนมันมั้ยเนี่ย เวนเอ้ย!!

มิยาโมโตะ กระโดด ไปข้างหลังศพ ของเควิ่น ก่อนที่จะถูก แขนของ มันจับ ศพและ ฟาดไป อีกฝั่ง แต่ตอนนี้ ศพของ เควิ่นไม่ได้ ถูกปลิง โจมตี แต่ อย่างใด แต่กลับถูก ชายคนหนึ่ง ยิงกลางอากาศ จนตัวแหลก ไป

???: ฉันยิง ปืนโดน ด้วยแหะ เก่งจริงวุ้ยเรา

"ใคร น่ะ"

มิยาโมโตะ: ระวัง

ชายคนนั้น หันไปพบกับ ซอมบี้ ขนาดใหญ่กลายพันธ์ วิ่งมาหา

วืด!!

ชายคนนั้น สไลด์ ตัวหลบแขน ของมันได้ สะบาย ก่อนที่จะ เตะดู มันไปหนึ่งทีแล้ว วิ่งไปหา มิยาโมโตะ

???: เห้ เอาล์เบิร์ด มาได้แล้ว ทางสะดวก แต่ระวังหน่อยล่ะกัน
เอาล์เบิร์ด: โคเอ หว่า~~ ตัวไรวะเนี่ย ไหนบอก สะดวก ไง
???: โทดทีๆ พอดีมัน สะดวกสำหรับฉันน่ะ
มิยาโมโตะ: พวกนาย รู้จักกันด้วยเหรอ

เอาล์เบิร์ดรีบ วิ่งมาหา มิยาโมโตะ อย่างไว

เอาล์เบิร์ด: มันคือ ตัวบ้าอะไรน่ะ
มิยาโมโตะ: ตอนแรกมันเป็น คนอ่ะ แต่ยังไงก็ไม่รู้ สงสัยอยาก ยา คิดว่าเป็น เฮโรอีน เอาหลอดไวรัส ฉีดใส่ตัวใหญ่ เลย
???: เหอะๆ เอาไงต่อไปดีล่ะ

มิยาโมโตะ: ฉันมีมือถือ
เอาล์เบิร์ด: มาบอกไม ล่ะฉันก็มี
???: ผมก้อมี รุ่น ใหม่ล่าสุดด้วย

"พูด บ้าไรกันวะ"

ฟ้าว....!!

???: เย้ย ไอ้ตัวบ้ามัน เขี้ยง ไรมาวะนั่น
เอาล์เบิร์ด: แว้กก!! ฮันเตอร์
???: หลบเร็ว

ฟ้าว....!!! ฮันเตอร์ ตัวนั้น กระเด็กไปกระแทก ฝาหนัง ตายคาที่

???: อ่าวหายไปไหนกันแล้วอ่ะ
มิยาโมโตะ: อยู่นี่
???: ไหนอ่ะ
เอาล์เบิร์ด: อยู่มุม นี้
???: เอ้า ไปทำไรกันตรงนั้น ไม่หลบ เล่า วิ่งไปทำไม
มิยาโมโตะ: เราควรจะถามนาย แหละ อยู่บื้อ อยู่ทำไม เห้ยๆๆๆ!! มันมาแล้ว ระวัง

???: แว้ก ไอ้ตัวบ้ามาแล้ว

"เวน ข้าไม่ได้ชื่อไอ้ ตัวบ้า นะเว้ย"

???: ชื่อไรล่ะวะ กว่าจะบอกตั้งนาน

"ช้าชื่อ หึหึ"

???: ชื่อหึหึ เหรอ ตัวบ้าไรวะเนี่ย

"เห้ย ยังไม่จบ เว้ย ข้าชื่อ เสริต์ ชื่อเต็ม คอนเสริต์"

???: - -"

"รู้แล้วก็ ตายซ้า.....!!"

???: มันไม่ง่ายอย่างนั้น หรอกน่า

ชายคนนั้น กระโดด หลบการโจมตี ทั้งหมดของ เสริต์ ได้หมด ทุกกระบวน ท่าแต่....

???: แย่แล้ว สิ ทางขาดข้างหน้าก็ มีฝูงปลิง ด้วยทำไงดี วะเนี่ย

"เสร็จ ข้า ล่ะ"

???: เสร็จกัน

ปิ้ง!!

???: นึกออกแล้ว

"ตายยยย" เสิรต์พูดพร้อมกับกระโดด ตะครุบ ตัวของ ชายคนนั้น เอาไว้ แต่ทว่า

???: บอกแล้วไงมันไม่ง่าย ขนาดนั้น

ชายคนนั้นกระโดด ขึ้นไป เกาะท่อนําขนาด เล็ก บนเพดาน

"ไม่นะ ม่ายยยยยย"

???: ก๊ากๆๆๆๆๆ กระจอก จริงๆเลยนายเนี่ย

ทางด้าน มิยาโมโตะและเอาล์เบิร์ด ได้แต่ ตาค้างกันทั้งคู่

มิยาโมโตะ: ทำไมมัน บ้า ขนาดนั้น วะนั่น


ทางด้าน ชายคนนั้น

???: บ้าย บาย
"ม่าย ไอ้พวก ปลิง บ้า ออกไป จากตัว ข้า อ้ากกกกก!! ไข่ตู"
ปลิง จำนวนมาก กระโดด ตาม เสริต์ ไป


???: จบสิ้นสักที ออกมาได้แล้ว

มิยาโมโตะ: เหอะๆ
เอาล์เบิร์ด: ทำไปได้
???: อ้อ ลืมแนะนำตัว ผมชื่อว่า ตั้ม
มิยาโมโตะ: ผมชื่อ มิยาโมโตะ
ตั้ม: OK ยินดีที่ได้รู้จักครับ
เอาล์เบิร์ด: สรุปทางนี้ เคลีย์ นะ
มิยาโมโตะ: แปปนะ

มิยาโมโตะเดินไปดู ทางของศพ ของ ฮาต และเอามือปิดตา ของฮาตให้ หลับลง
"ไปสบายนะครับ"

แฮ่~~~

มิยาโมโตะ: เห้ยๆๆๆ ช่วยด้วย มันลุกมาจะ กัดฉานแล้ว ช่วยด้วยยยยย!!!
ตั้ม: --*
เอาล์เบิร์ด: สมควร
มิยาโมโตะ: มันจา กัดฉานแล้ว ช่วยด้วยๆๆๆๆ

เอาล์เบิร์ด เลยเอาปืน ยิงไปที่ฟหัวของ ฮาต และในที่สุด มิยาโมโตะ ก็ ออกมาได้

ตั้ม: มันน่ามั้ยล่ะนั่น
เอาล์เบิร์ด: พอเหอะๆ ไปหาพวกพี่ๆฝั่ง นู้น ดีกว่า
มิยาโมโตะ: เออก็ดี

แล้ว ทั้ง 3 ก็เดินกลับไปทางเดินและไปอีก ทางเพื่อที่จะไปหา ทีมของ แอนดริว,ไฮ,ซิสก้า

ทางด้านของ แอนดริว
ไฮ: เราจะเอายังไงต่อไปดีล่ะทีนี้ เดินมาตั้งนานแล้วไม่เจออะไรเลย นอกจากไอ้ บ้า ศพเดินได้นั่นน่ะ
แอนดริว: ใจเย็นๆ สิ
ซิสก้า: หนู เริ่มจะไม่ไหว แล้วนะ

"เห้ พวกนายยังอยู่กันอีกรึเปล่า"เสียงจาก วิทยุสื่อสารดังขึ้นอีกครั้ง
แอนดริว: รับทราบ
"ฉันคงไปช่วยพวกนายไม่ได้แล้วนะ"
แอนดริว:ทำไมล่ะครับ
"ทาง เราถูกทางการ สั่งเคลื่อนย้ายออกนอกพื้นที่โดย ด่วน"
แอนดริว: แล้วเราจะ ออกจากที่นี่ได้ยังไงล่ะครับ
"ทางตอนเหนือ ของเมือง จะมีพวกเราอยู่ที่ นั่น"
แอนดริว: รับทราบ
"จำไว้ พวกเราจะอยู่ ที่นั่น แค่ 1 วันเท่านั้น รีบมา"

ชิ้ดดด....!! สัญญาณ วิทยุหายไป

แอนดริว: เราต้องรีบไปแล้ว แหละ
ไฮ: บอกแล้ว กลับๆๆๆๆๆ
ซิสก้า: ก็ดีเหมือนกัน

และทั้ง 3 ก็เดินกลับไปทางเดิม

ตี้ดๆๆ กล้อง วงจรปิด ของตึกได้หันมาทางพวกเขาทั้ง 3 พร้อมกับบอกรายละเอียดของแต่ละคน

Now loading
______________________________
________________________________________________________________________________________100%



ชื่อ:ซิสก้า นาวเบอร์
อายุ:12
รวล์ส่วนสูง:156
นําหนัก:40
____________________________________________________________________________________________

Now loading
_________________________________
_________________________________________________________________________________________100%



ชื่อ:แอนดริว วิสกี้
อายุ:16
ส่วนสูง:ไม่สูงมาก แต่สูงสุดใน กลุ่มนี้
นําหนัก:สมส่วนหุ่นดี

___________________________________________________________________________________________

Now loaing
______________________________________
_________________________________________________________________________________________100%



ชื่อ: HIGH VOLTAGE <ไฮ โวลต์เทจ>
อายุ: 20
ส่วนสูง: 171
นําหนัก: 61 KG

__________________________________________________________________________________________

เมื่อทั้ง 3 เดินมา เจอกับ พวกของ เอาล์เบิร์ด กล้องวงจรปิด ขนาดเล็กก็ ได้หันไปที่หน้าทั้ง 3

Now loading
________________
_______________________________
___________________________________________________________________________________________100%



ชื่อ:เอาล์เบิร์ด วิสกี้
อายุ:14
ส่วนสูง:ตัวขนาดย่อมเยา
นําหนัก:ไม่แน่ชัด
___________________________________________________________________________________________

Now loading
_____________________________
____________________________________________________________________________________________100%



ชื่อ: Miyamoto Yamato(ชาย)
อายุ: 25
ส่วนสูง: 180
นําหนัก: 78
นิสัย: เงียบขรึม แต่ก็อารมดี

___________________________________________________________________________________________

Now loading
________________________
______________________________________
_____________________________________________________________________________________________100%



ชื่อ: กานดา ตั้ม
อายุ: 15
ส่วนสูง: 159
นําหนัก: ไม่แน่ชัด

_____________________________________________________________________________________________


"หึหึ พวกสินะที่เป็น พวกที่จะรอดชีวิต กลุ่มสุดท้ายในเมือง" เสียงลึกลับ พูดขึ้นมา ในห้องทำงานของตัวเอง

เอาล์เบิร์ด: เห้ พี่ พวกผมเจอผู้รอด ชีวิตมาคนนึง
แอนดริว: ฝั่งพี่ มีรายงานมาว่า ให้รีบออกจากเมืองนี้ด่วน
ไฮ: พวกเราต้องออกจาก ตึกนี้และ ต้องไปทางตอนเหมือ ของเมือง
มิยาโมโตะ: แล้ว ชายลึกลับคนนั้น ล่ะ
แอนดริว: เขาคงเอาตัวรอดของเขาได้ หรือไม่แน่ เขาก็อาจจะอยู่ที่นั่นแล้ว
ซิสก้า: เรารีบไปจากที่นี่ดี กว่านะ

ก๊าสสสสสสส!! เสียงของฮันเตอร์ จำนวนมากร้องขึ้นมา

ตั้ม: ความคิดดี ไปกันเหอะ

ว่าแล้วทั้ง 6 ก็รีบวิ่งออกไป จากตึกนี้ทันที

ตึก~~~!!

ตั้ม: ตัวอะไรอีก วะเนี่ย

ไม่ทันไร ถังขยะก็ ปลิวมา ทางพวกเขา

ไฮ: หลบเร็ว

ทั้งหมดวิ่งหลบ ไปคนละทิศคนละทาง ยกเว้นตั้ม ซึ่งกระโดด หมุนตัวกลางอากาศ หลบถังขยะอย่างสวยงาม

ตั้ม: ใครกันน่ะ

ปรากฏ ชายร่างหนึ่งที่คุ้นเคย นั่นคือ

Now loading
__________________________
___________________________________________
__________________________________________________________________________________________100%



ชื่อ: ลีเวิยธาน จูเนียร์
อายุ: 15
ส่วนสูง: 180
นําหนัก: 60

____________________________________________________________________________________________

ลีเวียธาน: พวกแก คงคิดว่าไอ้ ฮันเตอร์ ตัวน้อยนั่น มันจะทำอะไรข้าได้ งั้นรึ ฮ่าฮ่าฮ่า

แอนดริว: แก!!

ลีเวียธาน: พวกแก จงตายซะเถอะ หึหึ

ลีเวียธานได้ กลายร่างออกมา

Now loading
________________________________
_________________________________________________________________________________________100%



เลดี้
___________________________________________________________________________________________

ลีเวียธาน: ข้าจะให้ ร่างนี้ชื่อว่า เลดี้ เมื่อพวกเจ้า เห็นก็ ต้องตายสักซะที่นี่แหละ

"มันไม่ ง่ายขนาดนั้นหรอน่า" เสียงปริศนาดังขึ้นมา พร้อมกับร่าง ของเขาซึ่งกระโดด ลงมาจากตึก

แอนดริว: ชายลึกลับ คนนั้น นี่นา
ชายลึกลับ: จำชื่อฉันเอาไว้ ข้าชื่อ สตีฟ คอลเลน

Now loading
_____________________________
___________________________________________________________________________________________100%



สตีฟ คอลเลน

_____________________________________________________________________________________________

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า พวกแก ทำข้าไว้ได้ แสบมาก" เสียงลึกลับอีก เสียงดังขึ้นมาจากตึกที่พวกเขาวิ่งออกมา ปรากฏ ร่างขนาดใหญ่ที่ ถูกปลิงจำนวน มากหลอมเข้าไปกับตัว

Now loading
_________________________________________________
_____________________________________________________________________________________________100%



คอน เสริต์

__________________________________________________________________________________________


เอาล์เบิร์ด: มะมะไม่ นะ
แอนดริว: เราจะทำยังไงกันดี

____________________________________________________________________________________________________________

เหตุ การณ์ จะเป็นอย่างไรต่อไปติดตามในตอนที่ 11

ได้ออกโรงสักทีครับ
ที่แน่ๆ อย่างงี้จจะรอดเรอะ

ที่แน่ๆ ผมคงไม่ได้บทปัญญาอ่อนอีกนะครับฮิๆ

ปล.อยากฆ่า ตั้ม 555

โทดที นะครับที่วันนี้แต่งได้แค่ ตอนเดียวเดี๋ยวพรุ่งนี้มา ต่อให้นะครับ

แต่เมื่อ ไม่มีไรทำเรา ก็มาแต่งต่อ ดีก่า เอิ้กๆ

ตั้ม: อะจะเห้ย!! น่าสนุก วุ้ย เล่นด้วยๆ
แอนดริว: - ๐ -"
เอาล์เบิร์ด: มันเป็นบ้าไปแล้ว - -*


เมื่อ ตั้มวิ่งเข้าไป หมายจะเล่นสนุกด้วยกัน แต่ คอน เสริต์ ก็ได้ปล่อยปลิง จำนวนมาก ถึงขั้นมหาศาล ใส่ กลุ่ม ฮีโร่และกลายพันธ์ ทั้งหลาย


ตั้ม: มีกับดัก มาด้วย วุ้ย มันแน่ เลย เย้!!
เลดี้: ปลิง พวกนี้ทำอะไร ข้าไม่ได้หรอกน่า
เลดี้ ได้ลอยตัวขึ้นไปสูง ถึง ชั้นบนสุดของ ตึกและ มองดู เหตุการณ์ ที่ เหล่า ฮีโร่และ กลายพันธ์ วิ่งกัน หลบ ฝูงปลิง นรก นี้กันใหญ่

แอนดริว: เราต้องหา ทางทำอะไร สักอย่างแล้วแหละ
ไฮ: แล้วจะทำยังไงกัน ดีล่ะเนี่ย ทีนี้
เอาล์เบิร์ด: ห้องที่ผมเข้าไปใน ห้องสุดท้าย มีหลอดยา วางอยู่แต่ผมไม่กล้า หยิบ มันมาอ่ะครับ
สตีฟ: มันชื่อว่าอะไร
เอาล์เบิร์ด: อะไร นะ
สตีฟ: หลอดยา นั้นชื่อว่าอะไร!! อ้าก!!

สตีฟ โดน กระแส จิตของเลดี้ อย่างแรงและ เหวี่ยงไป กระแทก กับเสาไฟฟ้าอย่างแรง

เอาล์เบิร์ด: มันชื่อ....เอ่อ อ๋อรู้แล้ว แอนตี้ไวรัส
สตีฟ: ไปเอามันมาให้เล็วที่ สุด เดี๋ยวทางนี้ ฉันจะ ถ่วง เวลาให้

เมื่อ พวกเอาล์เบิร์ด วิ่งกลับเข้าไป ในตึก คอน เสริต์ ก็ได้ เข้าเอาตัวมาขวางไว้

คอนเสริต์: ไม่มีทางหนี แล้ว หนูน้อย อ้ากก!!!

ทันใด นั้น คอนเสริต์ ก็ถูก ตั้ม ที่กระโดด ไปอยู่บนหลัง ตอนไหนก็ไม่รู้ เอสมือ จิ้ม ลูกตา เข้าให้

ตั้ม: โง่ ครั้งที่ 2 แล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า
คอนเสริต์: แก~~~ คราวนี้มันไม่ ง่าย เหมือนเดิม แล้ว

คอนเสริต์ ได้จับ ตัว ตั้มแล้ว ฟาดลงบนพื้น อย่างแรง

"อ้ากกกก....!!"

ปลิง นรกที่อยู่ บน พื้น พยายามที่จะ ขึ้นไปบน ตัวของ ตั้มแต่ ตั้มก็ สามารถ กระโดด ดีดตัวขึ้นมาจาก พื้นได้

ตั้ม: ฝีมือไม่เยา เลยนี่
คอนเสริต์: ฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้หนูน้อย ประมาทข้าเกินไปล่ะ สิท่า
ตั้ม: งั้นก็ มาทางนี้ สิ ไอ้ตัวใหญ่
คอนเสริต์: ได้ ไอ้ลูกกระจ๊อก

เมื่อ คอมเสริต์ เดินผ่าน ประตูไป พวกของ แอนดริว ก็ รีบวิ่งเข้าไปใน ตึกทันที

คอมเสริต์: ไม่นะ
ตั้ม: โง่ อีกแว้ว

ทางด้าน ของสตีฟ

สตีฟ: แน่จริงก็ ลงมา ซิ ไอ้ผิดเพศ
เลดี้: เห้ยว่า ไง นะมาใหม่ดิ พูดใหม่ๆ

เลดี้ ก็ได้ ลอยลงมา แล้วก็เอาหู มาใกล้ๆกับ สตีฟ

สตีฟ: ฉันบอกว่า!!

"ป๊าบบบ....!!" สตีฟ เตะไปกลางหน้าของ เลดี้

เลดี้: แก!! ทำอะไร ฉันวะ
สตีฟ: เตะอ่ะ ดิ ถามโง่ๆ
เลดี้: กะกะ แก.....

__________________________________________________________________________________________________________________________

ขอ จบแค่ นี้นะครับ พอดีต้องไปนอนก่อนนะครับ