Chapter10 จิลมาแล้วกับความอดทนที่สิ้นสุด
เช้าตรู่วันนี้เลสเกอร์พระเอกของเราตื่นเร็วเป็นพิเศษเพราะเขา
เตรียมแผนที่จะแกล้งคนบางคนกลับ
เขามองดูเหยื่อและยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ขณะที่กำลังคิดว่าเธอจะเป็นยังไงเมื่อโดน
เขาแกล้ง ‘หุหุหุ.....เตรียมตัวเลยน่ะครับคุณคนสวยเตรียมที่จะโดนเอาคืน’
เขาคิดในใจแล้วก็เดินเข้าไปในป่าเพื่อที่จะไปหาของที่จำเป็นในการแกล้งเธอโดยเป้าหมายของเขา
คือป่าทางตอนเหนือที่เป้นที่ทิ้งขยะ
ในขณะเดียวกันที่ค่ายทหาร
คริสนั้นตื่นขึ้นมาดื่มกาแฟแล้วก็มองดูท้องฟ้าพร้อมกับนึกถึงหน้าของใครบางคน....
‘เวสเกอร์.....จะเป็นไงน่าถ้าเราสู้กับมันอีกครั้ง’คริสคิดในใจเล่นๆ
‘ไม่ซิ...ครั้งนี้เรามีกองกำลัง รถถัง เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธ และทหารฝีมือดี จะกลัวอะไรล่ะแน่ซิ.....ดูอย่างลีออนไปช่วยลูกสาวประธานาธิบดีมีแค่พกและไปลุยคนเดียวเอง....เฮ้อ)’
คริสคิดและก็ยิ้มเขารู้ว่าครั้งนี้เขาจะปิดประวัติศาสตร์ของเวสเกอร์ได้อย่างง่ายดายด้วยกองกำลัง
ฝีมือระดับ5ดาวอย่างสบายๆ
พร้อมกับคู่หู่ของเขาที่มาถึงแล้ว
เฮลิคอปเตอร์สีขาวบินมาเหนือค่ายทหารทำให้ทหารทุกคนรีบวิ่งออกมายืน
เรียงแถวพร้อมกับวันทยหัตถ์
เฮลิคอปเตอร์สีขาวค่อยๆจอดลงอย่างนุ่มนวล เมื่อเสียงของเครื่องยนต์สงบลง
ประตูก็เปิดขึ้นพร้อมกับใบหน้าของหญิงสาวดวงตาสีฟ้าผมสั้นสีน้ำตาลแดงเดินลงมา
ในชุดเสื้อวอร์มสีเขียวและเดินป่าสีน้ำตาล
เธอเดินลงมาแล้วก็วันทยหัตถ์และก็มีพลทหารระดับสูงรีบเดินเข้าไปจับมือ
“อ่า....คุณจิล วาเลนไทน์ซิน่ะครับ”นายพลกล่าวด้วยความดีใจ
เธอยิ้มแล้วก็ตอบว่า “ใช่ค่ะ....ฉันเอง”
สักพักทุกคนเริ่มจะแยกย้ายกันไปทำงานตามเดิมคริสค่อยๆเดินเข้ามาหาเธอ
“ไงจิล...”
“ไงคริส....เวสเกอร์ยังมีชีวิตจริงๆซิน่ะ”จิลกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
คริสพยักหน้าและก็ยื่นแฟ้มข้อมูลที่เขานั่งทำเพื่อให้จิลอ่าน
ที่มีรายละเอียดตั้งแต่รายละเอียดของ เวสเกอร์ที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมามีความสามารถพิเศษเหนือมนุษย์อะไร
และบทสนทนาของเขากับหน่วย SFE และเรื่องแอนนี่
จิลหยิบไปอ่านแล้วถึงกับตะลึงในคำพูดของบ๊อบเล็กน้อยที่เขาพูดสรรเสริญเวสเกอร์(เลสเกอร์)
จนทำให้เธอแทบไม่อยากเชื่อว่า พวกบ๊อบนั้นโดนล้างสมองแล้วรึไง?
แล้วทำไมเวสเกอร์ถึงต้องช่วยแอนนี่และตอนนี้ทั้งคู่อยู่ไหนกัน
“จิล...ครั้งนี้เวสเกอร์มันมีแผนอะไรเนี้ย....มันมาแปลก....แปลกมากๆ”คริสกล่าวแล้วมองดูจิล
ที่ก็ไม่รู้ว่าเวสเกอร์จะมาเล่นแผนอะไรแน่
“เฮ้อ....ฉันไม่รู้ซิคริส....”จิลตอบแบบเซ็งๆทำให้คริสได้แต่คิดหนักเพราะดูเหมือน
เวลาที่เขาต้องปะทะกับเวสเกอร์นั้นใกล้เข้ามาแล้ว
แต่อย่างน้อยเขาได้เตรียมของเล่นชนิดใหม่ไว้เตรียมที่จะต้อนรับเวสเกอร์แล้ว
กลับมาทางเลสเกอร์ที่กำลังคุ้ยขยะอย่างสนุกสนานเพื่อที่จะเล่นสนุก
และเขาก็ได้ ตะขอขึ้นสนิม ใบมีดปังตอที่หักครึ่ง โดยกะว่าจะใช้ไปแกล้งเธอหน่อย
แต่ขณะที่กำลังจะคุ้ยต่อเขากลับได้ยิงเสียงรถแล่นอยู่
‘เห้ย....ตูรอดแล้วเว้ย.....รถๆๆ’เลสเกอร์คิดแล้วก็รีบวิ่งไปตามเสียงก่อนที่จะยืนอยู่บนถนน
โบกไม้โบกมือให้รถจอด
“จอดด้วยครับๆ”เขาตะโกนแล้วมองดูขบวนรถบรรทุกสีเขียวที่เขียนว่า กรมทหารแห่งอังกฤษ
..................
เลสเกอร์ยืนอึ้งว่าทำไมเขาถึงซวยอีกแล้วที่มาเจอทหารที่กำลังตามล่าเขาอยู่
“เห้ย...นั้นมันเวสกอร์นี้หว่า”ทหารคนนึงตะโกนขึ้นแล้วก็รีบกระโดดลงมาจากรถสาดกระสุนใส่เขา
“มาถึงก็สาดกระสุนเลยหรอพี่.....ใจเย็นๆหน่อยคร๊าบบบบ”เลสเกอร์ตะโกนขึ้นขณะที่รีบกระโดดไปหลังต้นไม้
แล้วแอบมองดูทหารหลายสิบนายลงมาสาดกระสุนรุ่มใส่เขา
“รายงานถึงค่าย....เราเจอเลสเกอร์แล้วขอย้ำ”ทหารหน่วยสื่อสารคนหนึ่งถือวิทยุสื่อสารตะโกน
ทำให้ทหารสื่อสารในค่ายนั้นรีบเรียกทหารระดับสูงรวมถึงคริสและจิลมา
“แน่ใจน่ะ....ขอที่ยู่ของมันหน่อยซิ”
“ทางป่าทางเหนือ...ตอนนี้เรากำลังระดมยิงมันอยู่....ขอกำลังเสริมด่วน”
จากนั้นสายก็ตัดทำให้นายพลรีบสั่งการให้ทหารทุกนายนั้นเก็บข้าวของเตรียมขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไปที่ป่า
“เอาล่ะ...เวสเกอร์วันนี้แกหนีฉันไม่รอดแน่”คริสพูดแล้วก็จูงมือจิลไปที่คลังอาวุธ
กลับมาที่เลสเกอร์ที่กำลังหลบอยู่หลังต้นไม้ต้นใหม่หลังจากที่ต้นเก่านั้นโดน
ยิงพรุนไม่เหลือสภาพของต้นไม้อีกแล้ว
“ไอ้บ้าเอ้ย.....กูไปทำเหี้ยอะไรให้ว่ะ”เลสเกอร์ตะโกนขึ้นพร้อมกับหยิบก้อนหินมาก้อนหนึ่ง
แล้วปาไปโดนทหารนายนึงจนสลบ
“ยิงๆๆๆๆ”ทหารคนหนึ่งตะโกนขึ้นแล้วก็ปาระเบิดน้อยหนามาทางเลสเกอร์
“เอาของมึงไปแดกโว้ย....กูไม่รับประทาน”
เลสเกอร์ตะโกนแล้วก็เตะลอยไปที่รถบรรทุกและผลคือ....
ตูมๆๆๆ ระเบิดน้อยหนาระเบิดทำให้รถบรรทุกที่ขนของเล่นคริสนั้นระเบิดเป็นโดมิโน่
แล้วด้วยความเร็วของลูกเตะทำให้ทหารทุกคนคิดว่า
“เห้ย...มันมีคลืนพลังออกมาจากขาด้วยเว้ย”
ควันสีดำฟุ้งทั่วรอบๆบริเวณนั้นซึ่งเลสเกอร์รีบใช้จังหวะนั้นวิ่งกลับเข้าไปในป่า
แต่.....ปัง....ทหารคนหนึ่งยิงปืนพกโดนที่บริเวณหัวไหล่ด้านขวาของเขาเต็มๆซึ่งเป็นแผลเก่าที่เขาช่วยแอนนี่ไว้
‘เจ็บโว้ย’เลสเกอร์คิดในใจแต่ก็กัดฟันวิ่งกลับเข้าไปในป่าอย่างทุลักทุเล
จนกลับไปถึงถ้ำแอนนี่รีบวิ่งเข้ามาแล้วตะโกนด้วยความตกใจว่า
“นายไปทำบ้าอะไรเนี้ย.....แผลเก่ายังไม่หายเลยน่ะ”เธอรีบพยุงเขาแล้วพาไปนั่งในถ้ำ
แล้วก็มองดูลูกกระสุนเหล็ก “หา....ถูกยิงมา....ใครกัน”เธอกล่าวอย่างอึ้งๆ
แล้วก็รีบเอาน้ำล้างแผลเขา
“หึหึหึ....พวกของคุณไง.....แม้งถ้ากูได้พลังคืนมาน่ะ...รับรองพวกมึงเตรียมเยี่ยวแตกได้”
เลสเกอร์พูดอย่างแค้นๆแล้วหายใจเริ่มแผ่วเบาลง
เขาคิดแค้นตัวเองในใจที่ดันโง่ไปตะโกนให้ไอ้พวกนั้นจอดรถรับเขา
แอนนี่รีบเอาสเปร์ยมาพ่นตรงบริเวณแผลของเขาก่อนที่จะมองที่หน้าของเลสเกอร์ที่เหงื่อไหลเต็มไปหมด
“ฉันจะพานายไปมอบตัว”เธอกล่าวขึ้นแล้วพยายามพยุ่งเลสเกอร์แต่เขากลับจับมือเธอแล้วก็
พูดว่า “ไม่.....ถ้าถูกจับหลังจากนั้นมันน่ากลัวกว่าการตายซะอีก...”
“ทำไมล่ะ....เราสามารถพิสูจน์ได้ว่านายไม่ใช่เวสเกอร์ก็จบ”
แอนนี่พูดยกเหตุผลขึ้นมาทำให้เลสเกอร์ได้แต่ยิ้มแล้วส่ายหัวอย่างเซ็งๆ
“คุณคิดหรอว่าถ้าเขารู้ว่าผมคือเลสเกอร์แล้วจะยอมปล่อย....เขาคงจะเอาตัวผมไปขังในที่ที่หนึ่งตลอดชีวิต...ทรมาน...แน่ไม่แน่น่ะอาจจะเอาผมไปฆ่าปิดปากหรือถ้าน่ากลัวที่สุด....นำผมไปเป็นอาวุธสงคราม”
เลสเกอร์กล่าวขึ้นทำให้แอนนี่ได้แต่ยอมจำนนต่อเหตุผลนี้
เพราะเธอเคยเห็นภาพของคนที่เธอจับมาถูกทรมานเพื่อปริปากบอกข้อมูลจนตาย
ถูกขังให้หายจากประวัติศาสตร์ไปตลอดกาลและถ้าเป็นคนที่มีพลังเหนือมนุษย์อย่างเลสเกอร์
จะหวังรึว่ารัฐบาลจะไม่นำเขาไปพัฒนาอาวุธ
“แล้วนายจะทำยังไงล่ะ?”แอนนี่พูดขณะที่น้ำตาคลอเพราะเริ่มรู้สึกว่า
ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอนั้นมีชีวิตที่เหมือนนิยายเศร้าๆเรื่องนึงเลย
เขาไม่เคยทำอะไรให้ใครแต่ทำไมถึงกลับโดนไล่ฆ่าอย่างนี้ นี้คือคำถามที่
เลสเกอร์ถามตัวเองตลอดตั้งแต่เขาถูกไล่ล่า
เขาค่อยๆพยุ่งร่างขึ้นมาณะที่กำลังคิดหนทางเป็นไปได้ขึ้นมา
“ผมจะไปล่ะน่ะ....ลาก่อน”เขากล่าวและค่อยๆเดินออกแต่กลับถูกเธอดึงไว้
“นายตายแน่ๆถ้าไป”เธอกล่าวอย่างเศร้าๆแล้วดึงเขา
เขาถอนหายใจเหือกใหญ่แล้วก็ปล่อยร่างให้ถูกดึงไปตามแรง
และอ้าแขนกอดเธอ “อย่างน้อยก็ดีกว่าที่ผมกล่าวมาแล้วกัน”
เขากล่าวแล้วมองหน้าที่แดงระเรื่อไปหมดของเธอและก็ค่อยเอาสันมือทุบไปที่ท้ายทอยของเธอ
และก็บรรจงวางเธอร่างของเธอลงไปพิงกับผนังถ้ำแล้วก็หยิบปืนของเธอมาแล้วจูบไปที่หน้าผากของเธอ
และก็หยิบเถาวัลย์มามัดร่างเธอกับหินเพื่อไม่ให้เธอตามมา
ก่อนที่จะตัดสินใจบางอย่าง“วันนี้....เทศกาลละเลงเลือดเกิดขึ้นแน่ๆ”
เขากล่าวอย่างเหี้ยมๆ
กรงเล็บยืดยาวออกมาจากเล็บเขาพร้อมกับดวงตาที่แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเหมือน
กองเลือดที่วันนี้เขาเตรียมที่จะก่อขึ้นจากกองศพของคนที่ไล่ล่าเขา
แต่ตอนนี้เขาจะกลายเป็นฝ่ายล่าไม่ใช่ถูกล่าสงครามที่เขาไม่อยากเปิดได้เกิดขึ้นแล้ว!!!
(แกห้ามฆ่าครสกับจิลน่ะไม่งั้นตูลบแกออกจากฟิคแน่เลสเกอร์)
กลับถึงกรุงเทพแล้วครับแหะๆสมุยอากาศดีจริงๆเลย
ยังอยากนอนกลิ้งแต่ก็ช่างเถอะ
เลสเกอร์หมดความอดทนแล้วแหะ.....ครั้งนี้เขาจะจัดการฆ่าทุกคน
ที่เป็นผู้ล่า....ตอนนี้คือเกมของเขาแล้ว
อ่าขอบคุณมากเลยครับม๊อตแพรสำหรับคำผิด
อืม...อ่านแล้วอยากจะกระโดดทีบคริสแล้วแหะ....รู้สึกขันขามากเลย
คริสทำตัวได้เลวสะใจโคตรๆ
เข้าสู่ระบบ [Login]
สมัครสมาชิก
คำถามที่ถูกถามบ่อย
ค้นหา
]
